ตอนที่ 6 บ้านลุงใหญ่

โจวอี้หานทำงานมาหลายเดือนเงินที่หามาได้ก็นำมาซ่อมแซมบ้านที่เก่าผุพังให้ดีกว่าเมื่อก่อน อย่างน้อยก็ประหยัดกว่าการสร้างใหม่ เพราะหลังจากที่เสียท่านพ่อท่านแม่ไปที่บ้านก็เปลี่ยนแปลงไปหลายอย่าง ถึงจะมีครอบครัวท่านลุงใหญ่อยู่เป็นญาติผู้ใหญ่ แต่ก็ไม่ได้อยู่บ้านหลังเดียวกัน

ท่านพ่อท่านแม่นั้นแยกออกมาจากบ้านใหญ่ ตอนที่ออกมาก็ได้เงินมานิดหน่อย แต่ดีที่ได้ที่ดินมาด้วยไม่งั้นที่บ้านคงจะต้องแย่กว่านี้

"ฟู่หรงพี่นำมาผ้าห่มมาให้ เจ้ายังหนาวอยู่หรือไม่"

"พี่ใหญ่ข้ารู้สึกดีขึ้นมากแล้วขอรับ"

"อี้หาน! อยู่หรือไม่ อี้หาน"

"ท่านป้าใหญ่มีอันใดกับข้าหรือขอรับ"

"เห็นสายแล้วเจ้ายังไปออกไปนาเสียที ท่านลุงใหญ่ของเจ้าทำอยู่คนเดียว เจ้าก็ไร้ความรับผิดชอบเสียจริงอี้หาน"

"น้องข้าป่วยขอรับวันนี้บ่าย ๆ ข้าจะไปขอรับ"

"ว้าย! ป่วยหรือเป็นอันใดมากหรือไม่ เด็กแฝดก็แบบนี้แหละเจ็บป่วยนิด ๆ หน่อย ๆ ก็เจ็บป่วยพร้อมกัน คงจะเป็นภาระเจ้ามากสินะ พ่อแม่ก็จากไปหลายปีทิ้งเด็กขี้โรคไว้ให้เป็นภาระอีก แต่ไม่เป็นไรป้าเข้าใจจะไปบอกท่านลุงใหญ่ของเจ้าให้ เขาคงจะเข้าใจไม่คิดว่าเจ้าจะเอาเปรียบหรอกนะอี้หาน"

"ขอบคุณท่านป้าใหญ่ที่เมตตาข้านะขอรับ แต่ไม่ต้องขอรับข้าจะไปบอกท่านลุงใหญ่ด้วยตัวเอง ช่วงบ่ายข้าจะไปช่วยงานเองขอรับ"

"หรือ หวังว่าท่านลุงใหญ่จะเข้าใจเจ้านะอี้หาน"

"ขอรับ ข้าไม่ส่งนะขอรับ"

โจวอี้หานจะต้องไปทำนาช่วยโจวเฉิงเคอที่มีสักเป็นท่านลุงใหญ่ ในที่นาของตระกูลโจวแบ่งออกเป็นสามส่วนตามความต้องการของผู้นำตระกูลที่ล่วงลับไปแล้ว

ที่ดินส่วนที่หนึ่งแบ่งให้โจวเฉิงเคอ ส่วนที่สองแบ่งให้โจวหลวนชิ่นคนรอง ส่วนสุดท้ายดูแลรับผิดชอบร่วมกันทั้งโจวเฉิงเคอและโจวหลวนชิ่น แต่โจวหลวนชิ่นเสียชีวิตทายาทอย่างโจวอี้หานจึงเป็นผู้รับผิดชอบและรับผลประโยชน์ร่วมกับโจวเฉิงเคอ

"พี่ใหญ่ท่านป้ามาหรือขอรับ เช่นนั้นพี่ไปช่วยท่านลุงใหญ่เถอะขอรับ พวกเราอยู่ได้ขอรับ"โจวถงเย่ารับรู้ได้ทันทีว่าท่านป้าใหญ่จะพูดอันใดกับพี่ใหญ่ของเขา ท่านป้ามักจะพูดอยู่เสมอว่าพวกเขาเป็นเด็กแฝดที่เกิดมาก็เป็นภาระทุกคน เป็นภาระพี่ใหญ่ เป็นภาระท่านลุงใหญ่ทำให้ท่านลุงใหญ่ต้องทำงานหนักคนเดียว เพราะยามที่พวกเราป่วยพี่ใหญ่จะต้องอยู่ดูแลและไปช่วยงานท่านลุงใหญ่ได้ไม่เต็มแรง

"ใช่ เดี๋ยวพี่ต้องไปแล้วในครัวมีข้าวต้มอยู่ เดี๋ยววันนี้พี่จะย่างหนูนาให้กินกับข้าวต้มตกลงไหม"

"ตกลงขอรับข้าชอบกินเนื้อของมันขอรับพี่ใหญ่"โจวถงเย่าชอบอาหารที่พี่ใหญ่ของเขาทำทุกอย่างเลย แต่ก่อนพวกเขาไม่เคยกิน แต่พี่ใหญ่ก็ทำให้ลองกิน เพราะตอนนั้นที่บ้านไม่ค่อยจะมีเงินเท่าไหร่ แต่เป็นอาหารที่อร่อยมากกินแล้วลืมเนื้อไก่ไปได้เลย

"ข้าจะกินข้าวต้มสองถ้วยเลยขอรับพี่ใหญ่"โจวฟู่หรงที่ได้ยินชื่ออาหารเย็นก็ชวนให้น้ำลายไหลเสียแล้ว เย็นนี้เขาจะกินข้าวต้มสองถ้วยจริง ๆ ด้วย

"ดีกินเยอะ ๆ จะได้หายป่วยเร็ว ๆ"

"ขอรับพี่ใหญ่"

"ขอรับพี่ใหญ่"

.

.

.

ที่นาตระกูลโจว

ที่ดินของโจวอี้หานแยกออกจากที่ดินของตระกูลโจว ที่ดินของโจวอี้หานจะอยู่ติดกับที่ดินของบ้านอู๋ ซึ่งอยู่ห่างจากที่ดินของบ้านโจวที่เป็นของโจวเฉิงเคอและที่ดินที่เป็นเจ้าของร่วมกัน

"ขอโทษที่ข้ามาช้าขอรับท่านลุงใหญ่"

"ลุงให้ซิงหรูไปตามเจ้าตั้งนานแล้วทำไมพึ่งจะมาเจ้าอี้หาน คิดจะอู้หรือ"

"ท่านลุงแต่ท่านป้าไปตามข้าเมื่อไม่นานมานี้เองนะขอรับ ข้าจึงรีบมาหาท่านลุงวันนี้น้องข้าป่วยจึงออกมาช้าขอรับ"

"จะเป็นอันใดก็ช่างเจ้ามาช้าวันนี้ก็ทำมากหน่อย"

"ขอรับท่านลุงใหญ่"โจวอี้หานรู้ตัวว่าท่านลุงใหญ่มองเขากับน้องชายว่าเป็นคนเช่นไร ต่อให้แก้ตัวไปก็เท่านั้นไม่ได้มีประโยชน์อันใดเกิดขึ้นมา

อีกด้านของฝั่งนามีโจวจี้ไหลบุตรชายคนโตของโจวเฉิงเคอและโจวจี้ฉุนบุตรคนรอง มองโจวอี้หานด้วยสายตาที่ไม่พอใจมากเท่าไหร่นักและเป็นอย่างนี้มาตั้งนานแล้ว

"พี่ใหญ่ท่านดูสิเจ้าอี้หานเดี๋ยวนี้ดูจะเก่งกาจขึ้น ปกติเมื่อก่อนมาช่วยงานที่บ้านเราเพื่อแลกข้าวกิน ท่านพ่อเองก็สงสารแบ่งเศษข้าวให้ประทังชีวิต ตั้งแต่เจ้านี่ตกเขาและรอดตายมาได้เหมือนจะไม่เห็นหัวผู้ใด 

"นี่ ก็นานมากแล้วที่อี้หานไม่ได้เข้ามาช่วยงานที่ไร่ เขาจะทำแต่ที่ดินที่เป็นส่วนของเขากับท่านพ่อเท่านั้น งานพวกเราเลยหนักขึ้นและอีกอย่างอี้หานดูจะปากคอแข็งกระด้างขึ้น เอ่ยวาจาไม่ตรงและไม่เห็นหัวใคร

"ใช่ เจ้านี่เป็นบ้าอันใดขึ้นมาอยู่ดี ๆ หัวแข็งขึ้นมาเดี๋ยวนี้ท่านแม่พูดอันใดเจ้าอี้หานเถียงตลอดเลย"

"ก็เป็นปกติของเจ้านั่นเจ้าเองยังไม่ชินอีกหรือเจ้ารอง"

"พี่ชินไปคนเดียวเถอะพี่ใหญ่ เจ้าอี้หานเคยเป็นรองข้า แต่มาวันนี้เจ้านั่นจะนำข้าไปแล้วข้าจะไม่มีวันยอมเด็ดขาด"

"นั่น ใช่อี้หานหรือเปล่า"

"ขอรับท่านแม่เจ้านั่นมาแล้ว แต่กว่าจะมาก็บ่ายพอดี"โจวจี้ฉุนนั้นมองไปยังโจวอี้หานอย่างดูหมิ่น ไม่รู้ว่าโจวอี้หานมีอะไรดีทั้งน้องเล็กและภรรยาต่างบอกให้เอาเยี่ยงอย่างจนเขานั้นรำคาญ เกลียดชื่อนั่น

"ตอนแม่อาสาว่าจะบอกท่านลุงใหญ่ให้ว่าอี้หานนั้นไม่สะดวก แต่อี้หานก็ขึ้นเสียงใส่แม่ว่าไม่ต้อง"

"…"หลิวซีอิ๋งมองหน้าสะใภ้รองอย่างอิ่งเยี่ยนทันที่ เพราะรู้ว่าที่ท่านแม่สามีพูดถึงโจวอี้หานนั้น เชื่อได้ไม่หมดจริงอยู่ที่โจวอี้หานมาช้า แต่เขาคงจะติดปัญหาคือการดูแลน้องชายของเขา และอีกอย่างโจวอี้หานไม่ใช่คนที่เอาเปรียบใคร เป็นคนที่ทำงานเต็มที่มาตลอด และทำมากกว่าคนอื่น ๆ ในตระกูลโจวด้วยซ้ำ

"เจ้าสองคนทำไมมองหน้าแม่เหมือนไม่เชื่อแม่กันสะใภ้ใหญ่ สะใภ้รอง"

"ท่านแม่ทำไมถึงคิดเช่นนั้นท่านเป็นทั้งแม่สามีและเป็นผู้ใหญ่ คำพูดของท่านเชื่อถือไม่ได้ด้วยหรือ"ดีหน่อยที่หลินซีอิ๋งไม่ใช่สตรีทั่วไป หลิวซีอิ๋งเป็นคนมีความคิดและก็ไม่ได้เป็นรองสามีเช่นเดียวกับอิ่งเยียนจึงได้เป็นทั้งสหายและครอบครัวเดียวกัน

"ใช่ เจ้าค่ะท่านแม่ที่อี้หานมาช้าใช่ว่าเขาจะเอาเปรียบท่านพ่อ เผลอ ๆ บางทีเขาจะทำงานได้มากกว่าใครบางคนก็ได้เจ้าค่ะ"

"เจ้าพูดจากำกวมใครบางคือที่เจ้าพูดคือใครกัน"

"ก็คนทั่วไปเจ้าค่ะท่านแม่ ข้าไม่ได้ระบุว่าเป็นใครก็แสดงว่าไม่มีตัวตนก็ได้เจ้าค่ะ แค่ประโยคเปรียบเปรยเท่านั้น"

"ฮ่า ๆ คงจะเป็นพวกขี้อิจฉาคนอื่นก็ได้เจ้าค่ะ"หลิวซ่อิ๋งละหมั่นไส้ทั้งสามีและน้องชายของสามี คนนั้นสองชอบนินทาโจวอี้หานอยู่เรื่อย แต่ก็เป็นพวกเก่งแต่ปากเท่านั้น ไม่ได้จะคิดร้ายกับโจวอี้หาน แค่คนขี้อิจฉาคนอื่นที่เก่งกว่าถึงจะเป็นข้อเสียแต่สามีนางก็มีข้อดีอยู่เยอะอยู่จึงนำมากลบข้อเสียที่แก้ได้ยากของเขา

"จริงอย่างที่สะใภ้ใหญ่พูด"

"อิ่งเยียนนี่เจ้า"พอพูดเรื่องของโจวอี้หานเมื่อไหร่ทั้งภรรยาและพี่สะใภ้ต่างเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย เข้าข้างโจวอี้หานอย่างเดียวไม่สนอะไรทั้งนั้น

"ทำไม!"

"เปล่า"

โจวจี้ฉุนจะทำอะไรได้เขานั้นจะกล้าเถียงภรรยาได้อย่างไรกันเถียงนาง นางก็เถียงกลับมาอยู่ดีแถมเขาเถียงสู้ไม่ได้ไม่พอ ยังจะถูกภรรยาโกรธอีกด้วย หากถึงขั้นนั้นคงจะต้องไปข้างนอกห้องอีกแน่นอน