ตอนที่ 7 หนูนาย่าง

โจวอี้หานรับรู้ถึงสายตาของโจวจี้ไหลกับโจวจี้ฉุนที่มองมายังเขา คงจะกำลังนินทาเขาอยู่ แต่สองคนนี้ไม่ได้มีพิษมีภัยอะไรออกจะตลกเสียด้วยซ้ำ โชคดีที่คนทั้งสองมีภรรยาดีที่พอจะควบคุมสามีให้อยู่ในขอบเขตได้

แต่มีคนหนึ่งที่เขานั้นรู้สึกกลัวเป็นที่สุด คือ โจวลู่อี(เป็นเกอ) เป็นลูกคนเล็กของท่านลุงโจวและก็เป็นเกออีกด้วย นิสัยของโจวลู่อีต่างจากพี่ชายทั้งสองคนมาก เพราะเป็นลูกคนเล็กเลยถูกตามใจจนเสียนิสัย และคำว่าเสียนิสัยสำหรับโจวลู่อีคือจะไม่สนผิดถูกอะไรทั้งนั้น…ตรงนี้แหละที่น่ากลัว เป็นคนที่มีพิษมีภัยที่สุดควรอยู่ห่าง ๆ อย่าเข้าไปใกล้เด็ดขาด

"ท่านลุงใหญ่ข้าทำส่วนของข้าเสร็จแล้วเช่นนั้นข้าขอตัวก่อน ต้องไปที่นาอีกขอรับ"

"…"โจวเฉิงเคอเพียงพยักหน้าตอบเท่านั้น เพราะไม่มีข้ออ้างจะไปแย้งโจวอี้หาน เพราะแบ่งงานกันคนละครึ่งแล้ว จะเอาเปรียบเหมือนแต่ก่อนก็ทำไม่ได้แล้ว

ที่นาโจวอี้หาน

โจวอี้หานรู้สึกโชคดีที่วันนี้ไม่เจอโจวลู่อีผู้นั้น ถึงรูปร่างจะสวยเหมือนสตรีจริง แต่จิตใจของเขานั้นสวนทางกัน รูปร่างที่ดูดีไม่ได้แปลว่าจะต้องเป็นคนดี

สตรียังมีหลายอุปนิสัย บุรุษและเกอก็เช่นกันต่างก็มีอุปนิสัยที่หลากหลายมองคนต้องมองนาน ๆ และอย่าหลงมัวเมาในรูปร่างที่ถูกสร้างขึ้นมา

"ปิดหน้าผิดตาอีกเช่นเคย"เพราะที่ดินติดกับตระกูลอู๋เขานั้นจึงเห็นบุตรชายคนโตที่เป็นเกอของท่านลุงอู๋อยู่บ่อย ๆ แต่ไม่เคยพูดคุยกันและไม่เคยเห็นใบหน้าของอีกฝ่าย แต่ตามคำพูดนินทาของชาวบ้านบอกว่าอู๋ซั่วหยางเป็นเกอที่อัปลักษณ์และสกปรกและไม่เป็นที่รักของครอบครัว

แต่ก็ไม่ใช่ทุกคนที่จะคิดเช่นนั้นเขาคนหนึ่งที่ไม่ดูถูกอู๋ซั่วหยาง เพราะหนึ่งเลยถึงที่ดินเราจะติดกัน แต่เราไม่ได้รู้จักกันเป็นการส่วนตัว จะไปตัดสินคนจากภายนอกไม่ได้

อู๋ซั่วหยางมักจะไม่พูดคุยกับใครและไม่มีเพื่อนเลยสักคน ชีวิตที่ไม่มีเพื่อนไม่มีคนอยากจะพูดคุยด้วยมันคงจะน่าเศร้าน่าดู โลกของอู๋ซั่วหยางก็ไม่ได้ต่างจากเขาเสียเท่าไหร่

"ทำไมวันนี้คนผู้นั้นถึงดูแปลกไป"โจวอี้หานมองอู๋ซั่วหยางที่มองมายังเขา ซึ่งที่ผ่านมาอู๋ซั่วหยางไม่เคยมองเช่นนี้มาก่อน แต่ครั้งนี้เหมือนจะมีอะไรเปลี่ยนไปจริง ๆ

.

.

.

"มองอี้หานอยู่หรือ"

"คนนั้นหรือขอรับ"

"ใช่ คงจะมาดูกับดักหนูน่ะ"

"ขอรับ กลับกันเถอะขอรับท่านพ่อนี่ก็เย็นแล้ว"อู๋ซั่วหยางมองโจวอี้หาน เพราะรูปร่างชายผู้นั้นคุ้นสายตาของเขาเสียจริง แต่ก็นึกไม่ออกว่าเป็นใคร

ถึงอู๋เจียงสงจะสงสัยที่อู๋ซั่วหยางให้ความสนใจแก่โจวอี้หาน แม้ทั้งสองคนอาจจะไม่เคยพูดคุยกันเลยด้วยซ้ำ แต่การที่อู๋ซั่วหยางมองไปยังโจวอี้หาน บางทีอู๋ซั่วหยางอาจจะมีความรักก็ได้ ปีนี้ก็ 20 แล้ว

ระหว่างทางกลับบ้านอู๋ซั่วหยางก็เจอกับอู๋ซินถงที่คงจะพึ่งกลับมาจากที่ไปในเมืองมา แต่น่าแปลกไม่มีสหายสองคนเดินประกบหรือ ทะเลาะอะไรกันหรือเปล่า แต่เมื่อวานที่เจอก็ยังดี ๆ อยู่เลย

"ซินเอ๋อร์ทำไมถึงกลับบ้านเย็นเช่นนี้มันอันตรายนะ"

"ท่านพ่อลูกไปในเมืองมาขอรับเลยกลับถึงบ้านเย็น"

"สหายสองคนหายไปไหนล่ะถึงปล่อยให้เจ้าไปไหนมาไหนคนเดียวเช่นนี้ เป็นเกอไปไหนมาไหนคนเดียวมันอันตราย"ที่อู๋ซั่วหยางพูดมาจากใจจริง การที่เกอไปไหนมาไหนคนเดียวไม่ใช่เรื่องผิด แต่อู๋ซินถงกลับมาถึงเย็นเช่นนี้และมาคนเดียวยิ่งอันตรายเข้าไปใหญ่

"ข้าเลิกคบไปแล้วขอรับ พวกไม่จริงใจข้าไม่คิดที่จะคบต่อ"

"เลิกคบก็ดีสองคนนั้นพ่อว่าไม่มีใครจริงใจเท่าพี่ใหญ่ของเจ้า"

"ใช่ขอรับ"

ถึงคำตอบของอู๋ซินถงถึงจะทำให้อู๋ซั่วหยางแปลกใจที่อีกฝ่ายตอบออกมาเช่นนั้น แต่ก็รับรู้ได้ว่าออกมาจากใจจริง ๆ ไม่ใช่แสดงมันออกมาต่อหน้าท่านพ่ออู๋เท่านั้น

"ฮ่า ๆ เช่นนั้นกลับกันเถอะท่านแม่ของลูกคงจะทำกับข้าวรอแล้ว"คงจะเป็นอู๋เจียงสงคนเดียวที่คิดว่าเหว่ยฟางผู้เป็นภรรยาจะทำกับข้าวรอ เพราะว่าวันนี้ก็ถือว่ากลับบ้านเย็นมากเหมือน

ส่วนอู๋ซั่วหยางรู้ดีว่ายังไงวันนี้ตนเองก็คงจะรับหน้าที่ทำกับข้าวเหมือนเดิม วันนี้มาทำงานกับท่านพ่อทั้งวันไม่ได้อยู่บ้านงานบ้านคงจะไม่มีใครทำเช่นเคย

บ้านโจวอี้หาน

โจวอี้หานกลับมาถึงบ้านก็รีบนำหนูนาที่ดักได้ไปชำระล้างทันที ส่วนปลาที่ยังไม่ตายก็นำไปขังก่อน ส่วนตัวที่ตายก็แบ่งไว้ทำเค็มและย่างกินเป็นมื้อเย็น

หนูนาย่างถูกหมักเข้ากับเครื่องเทศพร้อมกับเนื้อปลา กลิ่นที่ยามถูกไฟนั้นหอมลอยขึ้นมาในอากาศ ทำให้คนป่วยทั้งสองออกมานั่งรอกินมื้อเย็นพร้อมกัน

"พี่ใหญ่ตอนเย็นที่พี่ยังไม่กลับมาพี่ลู่อีมาหาพี่อีกแล้วขอรับ"โจวถงเย่าปฏิเสธออกไป แต่คนผู้นั้นกับไม่ยอมกลับไป จนกว่าจะเห็นกับตาว่าในบ้านไม่มีพี่ใหญ่ของเขาอยู่

"มาอีกแล้วหรือคนผู้นี้ช่างมีเวลาว่างมากเสียจริง"

"พี่ใหญ่ปีนี้ท่านก็อายุ 23 แล้ว ไม่ลองมองหาใครสักคนมาเดินด้วยกันหรือขอรับ อาจจะทำให้พี่ลู่อีไม่มาตามตอแยพี่ใหญ่อีกก็ได้นะขอรับ"

"ถงเย่าเจ้าเด็กน้อยใครจะมาอย่าเดินคู่กับพี่ใหญ่ของเจ้า เส้นทางที่พี่ใหญ่เดินนั้นมันลำบากมากนะ ใครจะมายอมลำบากไปด้วยกัน ทุกคนล้วนต้องการความสบายพี่เองก็ไม่อยากดึงใครมาลำบากด้วยหรอกนะ"

"ข้าขอโทษขอรับพี่ใหญ่ แต่ข้าก็อยากให้พี่ใหญ่มีความสุขนะขอรับ"

"ความสุขของพี่คือการหาเลี้ยงเด็กอ้วนทั้งสองคนไง หากมีคนอื่นเข้ามาอยู่ในบ้านด้วย จากหนูนาย่างที่พวกเจ้ากินคนละตัว จะเหลือคนละครึ่งตัวทันที และถึงตอนนั้นพวกเจ้าคงจะกลับไปผอมโซหิวข้าวเหมือนเดิม"

"ไม่เอาข้าไม่แบ่งหนูนาย่างเด็ดขาดขอรับ"โจวถงเย่าพอรับรู้ว่าจะต้องแบ่งของอร่อย เขานั้นก็หูผึ่งขึ้นมาทันทีจากหนึ่งตัว จะเหลือครึ่งตัวและอาจจะลดลงไปเรื่อย ๆ

"ข้าด้วยขอรับ พี่ใหญ่ห้ามมีใครเด็ดขาดนะขอรับ"โจวฟู่หรงพอรู้ว่าของอร่อยจะต้องถูกแบ่งออกเป็นสี่ส่วนในใจก็ยังทำใจให้เป็นเช่นนั้นไม่ได้

"พออย่างนี้มาทำเป็นหวงพี่เจ้าเด็กเห็นแก่กิน"

"ก็พี่ใหญ่ของข้าทำอาหารอร่อยมาก ๆ เลยขอรับ"โจวถงเย่าเอ่ย

"ใช่ พี่ใหญ่พรุ่งนี้ทำข้าวตุ๋นได้หรือไม่ขอรับ"โจวฟู่หรงเอ่ย

"ได้สิกินคู่กับปลาทำเค็มก็แล้วกัน วันนี้พี่ก็ได้ปลามาเยอะแบ่งไปทำเค็ม พรุ่งนี้พี่จะตากไว้พร้อมเจ้าอยู่บ้านช่วยดูด้วยแล้วกัน"โจวอี้หานยังไม่อนุญาตให้เด็กทั้งสองตามออกไปทำงานด้วย เพราะพึ่งจะหายไข้กันคงอีกสองวันถึงจะพาออกไปข้างด้วยกัน

เรื่องที่โจวถงเย่าเอ่ยขึ้นมา ไม่ใช่ว่าโจวอี้หานนั้นไม่คิด มีความคิดนั้นอยู่ในหัวเช่นกัน แต่การที่จะตบแต่งใครสักคนก็ไม่ได้การันตีได้ว่าโจวลู่อีจะเลิกยุ่งกับเขา

ถึงจะเป็นญาติกัน แต่ก็เห็นญาติพี่น้องแต่งงานกันเองก็มีให้เห็น แต่ไม่มากส่วนใหญ่ก็เพื่อรักษาผลประโยชน์ไว้บ้านที่มีเงินมาก ที่ดิน อะไรพวกนี้ แต่เด็กที่เกิดมาอาจจะไม่เหมือนเด็กทั่วไปเท่าไหร่ เรื่องนี้เคยมีมานานแล้ว แต่ก็ไม่ค่อยมีใครพูดเท่านั้น เพราะจะเป็นการนินทาว่าร้ายและอาจจะส่งผลเสียตามมาในอนาคต