ตอนที่ 9 ใกล้กันครั้งแรก

อู๋ซินถงใช้เวลาอยู่ที่ไร่ที่นาทั้งวัน ที่นี่ก็บรรยากาศดีแถมลมพัดผ่านเย็นสบายมากอีกด้วย ท่านพ่อเองก็ดูจะชอบอยู่ที่นี่มากกว่าอยู่ที่บ้านเสียอีก

"เดี๋ยวยกขึ้นหลังเกวียนจะได้เอาไว้ต้มตอนเย็น"อู๋ซั่วหยางพาอู๋ซินถงขุดหาเผือกหามันมาไว้ต้มกิน เพราะกลับไปที่บ้านคงจะไม่มีอะไรกิน ดีที่วันนี้ท่านพ่อดักปลาได้ถึงย่างกินกันและแบ่งปลาไว้ไปทำกับข้าวที่บ้าน

"ท่านลุงอู๋ขอรับข้าดักหนูได้เยอะเลยแบ่งมาให้ขอรับ"

"…"น้ำเสียงที่อยู่ด้านหลังทำเอาอู๋ซั่วหยางนั้นนิ่งและขนลุกขึ้นมาทันที น้ำเสียงที่ต่อให้ตายแล้วเกิดใหม่ก็ไม่มีวันลืมเด็ดขาด

"ขอบใจมากนะอี้หานเดี๋ยวนำมันแบ่งไปต้มกินนะ อันนี้ซั่วหยางเขาไปขุดมากับซินเอ๋อร์ ซั่วหยางนำมันมาแบ่งให้พี่เขาสิ"

"ขะ ขอรับ"อู๋ซั่วหยางนำมันที่ถูกแบ่งส่งให้โจวอี้หานอย่างประหม่ายิ่งยามมองใบหน้าที่คมชัดตรงหน้ายิ่งตอบย้ำเรื่องราวในอดีตที่ไม่ได้แก้ไข

"ขอบใจเจ้านะซั่วหยาง"

"อืม"อู๋ซั่วหยางเหมือนหัวใจหยุดเต้นอีกครั้ง บุรุษตรงหน้าที่ชื่อโจวอี้หานคือ…พี่จิน 

"พี่ใหญ่เป็นอันใดหรือเปล่าขอรับ"

"เปล่าหรอกรีบกลับบ้านกันเถอะ"

"อี้หาน นั่งเกวียนกลับด้วยกันสิ เดี๋ยวลุงไปส่งไม่ต้องเกรงใจนะ จะได้ถึงบ้านเร็ว ๆ ถงเย่า ฟู่หรง คงจะรอแย่แล้ว"

"ได้ขอรับ ขอบคุณท่านลุงที่ไปส่งขอรับ"

ระหว่างทางกลับบ้านมีชาวบ้านที่เห็นต่างก็แอบซุบซิบนินทากัน ที่โจวอี้หานอยู่บนเกวียนบ้านอู๋และมีลูกชายที่เป็นเกอของอู๋เจียงสงทั้งสองคนนั่งอยู่บนเกวียนด้วย ทำให้บางคนคิดว่าคงจะดองกันเร็ว ๆ นี้ แต่คงจะเป็นอู๋ซินถงมากกว่าที่จะตบแต่งไม่ใช่อู๋ซั่วหยางที่อัปลักษณ์

"ขอบคุณท่านลุงมากขอรับที่มาส่งข้าถึงบ้าน"

"ไม่เป็นไรคนกันเองทั้งนั้น อี้หานอย่าไปสนใจเสียงนินทาของชาวบ้านเลยนะ"

"ท่านลุงข้าไม่สนใจอยู่แล้วขอรับ"

หลังจากที่ท่านลุงอู๋กลับไปโจวอี้หานสัมผัสได้ว่าอู๋ซั่วหยางดูจะไม่ชอบเขาเท่าไหร่ เพราะบนเกวียนอู๋ซั่วหยางนิ่งเงียบมาตลอดทาง ถึงจะอยู่ใกล้กันครั้งแรก แต่อีกฝ่ายก็ปกปิดใบหน้าเหมือนอย่างเคย แต่สิ่งที่สัมผัสได้จริง ๆ คืออู๋ซั่วหยางไม่ได้สกปรกอย่างที่ชาวบ้านนินทากัน แต่สิ่งที่ทาปกปิดผิวพรรณที่แท้จริงคงจะมีเหตุผลส่วนตัว

"พี่ใหญ่ใครมาส่งหรือขอรับ"

"ท่านลุงอู๋น่ะท่านลุงให้มันมาด้วย เดี๋ยวพี่ต้มให้กินนะ"

"…"โจวถงเย่าเหมือนจะได้กลิ่นแปลก ๆ จากตัวของพี่ใหญ่เป็นกลิ่นที่นึกไม่ออกว่าเป็นกลิ่นแบบไหนกัน แต่พี่ใหญ่ของเขานั้นไม่มีทางมีกลิ่นหอมแบบนี้อย่างแน่นอน

"เดี๋ยวขอรับพี่ใหญ่ข้าได้กลิ่นหอมจากตัวของพี่ใหญ่"

"กลิ่นหอมที่ไหนกันมีแต่กลิ่นเหงื่อทั้งนั้น"

"ข้าได้กลิ่นจริง ๆ ขอรับ…นี่ไง ตรงมือพี่ใหญ่หอมอ่อน ๆ จาง ๆ"

"อาจจะโดนดอกไม้มั้ง"มือข้างที่โจวถงเย่าบอกว่าหอมคือข้างที่สัมผัสโดนมือของอู๋ซั่วหยางยามที่อีกฝ่ายนำมันยื่นมาให้ทำให้สัมผัสกันโดยบังเอิญไม่ได้ตั้งใจ

"เริ่มบ้าเข้าแล้ว"โจวถงเย่าเห็นพี่ใหญ่ของตนเองเดินไปยิ้มไปก็คิดว่าคงจะเสียสติไปแล้วแน่ ๆ วันนี้ดีหน่อยที่พี่ลู่อีไม่ได้มาที่บ้าน ไม่งั้นคงจะมีเรื่องอีกแน่นอน

"พี่ใหญ่เป็นอันใดกับข้าเห็นยิ้มแปลก ๆ เหมือนคนเสียสติไปแล้ว"

"เห็นจะเป็นเช่นนั้น"

บ้านอู๋

เป็นอย่างที่อู๋ซั่วหยางคาดการณ์ล่วงหน้าไว้ ของที่ตนนั้นกักไว้ทำมื้อเย็นหายไปแล้วคงจะไม่ต้องตามหาตัวการก็เห็นอยู่

"ท่านกล้าทำเช่นนี้ได้อย่างไรกัน"

"วันนี้ข้าไม่อยากทะเลาะกับเจ้า ซินเอ๋อร์เงินอยู่ไหนแม่รู้นะว่าเจ้านำข้าวของเครื่องใช้ตัวเองไปขายเมื่อวานนี้ นำเงินมาให้แม่เพื่อเป็นการทดแทนบุญคุณที่แม่เลี้ยงเจ้ามาโตขนาดนี้"

"ข้าไม่มีเงินขอรับท่านแม่"

"นี่! ไม่มีเงินได้อย่างไรคิดจะเก็บไว้ใช้คนเดียวหรือไง ห๊ะ!"

"มีอะไรกันน้องหญิงทำไมถึงขึ้นเสียงใส่ลูกแบบนั้น"

"ก็ซินเอ๋อร์คิดจะเก็บเงินไว้ใช้คนเดียวเมื่อวานลูกนำข้าวของตนเองไปขายในเมืองมา คงจะได้หลายร้อยอีแปะ แต่คิดจะเก็บไว้ใช้คนเดียวในสถานการณ์ที่บ้านเป็นเช่นนี้ ท่านพี่ดูสิเจ้าคะ"

"เสียใจ ร้องไห้ หรือ ก็เหลือของฉานอิ่งหากชีวิตท่านลำบากมากก็นำข้าวของเครื่องใช้ของนางไปขายสิน่าจะได้หลายร้อยอีแปะ"

"นี่! เจ้าซั่วหยางมันจะมากไปแล้วนะ ข้าเป็นแม่เจ้านะ"

"ไม่ใช่! ท่านไม่ใช่แม่ข้าท่านรู้ดีอย่ามากล้าเอาตัวเองมาเปรียบเทียบกับท่านแม่ของข้า เพราะท่านนั้นเทียบไม่ได้อย่างแน่นอน ท่านมันเป็นแม่คนไม่ได้ด้วยซ้ำ"

เพี๊ยะ!

"เหว่ยฟาง! นี่น้องทำอันใดลงไปตบลูกทำไม"

"ท่านพี่ไม่ได้ยินหรือซั่วหยางบอกเองว่าน้องไม่ใช่แม่ของเขา เช่นนั้นน้องจะตบสั่งสอนเด็กที่ไม่รู้เด็กรู้ผู้ใหญ่เอง"

เพี๊ยะ!

"ท่านพี่! ตบน้องหรือ"

"ลูกพี่หากคนที่จะเป็นคนเลวที่ทำร้ายลูกคนนั้นต้องเป็นพี่ ไม่ใช่น้อง"

"ปกป้องกัน หึ กลายเป็นน้องที่ผิดสินะ บ้านหลังนี้มันช่างใจร้ายกับข้าเสียจริง โว้ย!"

"เพี๊ยะ! เพราะเจ้าตัวอัปลักษณ์ท่านพ่อถึงกล้าทำร้ายท่านแม่แบบนี้ เพราะเจ้าซั่วหยาง"

"เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! ที่ข้าไม่ตบท่านแม่ของเจ้า เพราะเห็นแก่ท่านพ่อ แต่สำหรับเจ้าไม่ใช่…อีเด็กเปรต"

หลังจากเหตุการณ์น่าปวดหัวสงบลงทุกคนต่างแยกย้ายกันไป ตอนแรกจะไม่จบ เพราะอู๋ฉานอิ่งโดนตบไปตั้งสองที ทำให้เหว่ยฟางไม่พอใจ แต่ก็ถูกท่านพ่ออู๋ลากเข้าไปสงบสติอารมณ์ในห้องและมีเสียงทะเลาะกันก่อนจะเงียบหายไป

"กินมันกับข้าวไปก่อนนะในครัวไม่ค่อยมีอะไรให้ทำกินมากเท่าไหร่ ส่วนปลาค่อยเอาไว้ทำมื้อเช้าก็แล้วกัน"อู๋ซินถงนั่งกินข้าวกับต้มมันที่ชีวิตนี้ไม่คิดว่าจะกินด้วยซ้ำ แต่พอมากินในจังหวะชีวิตที่ตกต่ำเช่นนี้มันช่างอร่อยเสียจริง

"พี่เจ็บมากหรือไม่"

"คงไม่เจ็บเท่าฉานอิ่งเหรอ หึหึ"ในสถานการณ์เช่นนี้แต่อู๋ซั่วหยางกับหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข เพราะได้ตบอู๋ฉานอิ่งอย่างหวังไว้ แต่การใช้ความรุนแรงในครอบครัวก็ไม่ใช่เรื่องดี แต่ในบางคนก็สมควรโดนสักทีสองทีจะได้โตไว ๆ

"พี่ใหญ่ท่านพ่อเองก็รักพี่ไม่แพ้กว่าลูกคนอื่นเลยนะขอรับ แต่คงจะไม่กล้าแสดงออกอย่างเปิดเผย"ดูอย่างวันนี้ท่านพ่อปกป้องพี่ใหญ่ดูก็รู้ว่าเป็นห่วงพี่ใหญ่อยู่เหมือนกัน

"อืม พี่รู้เรื่องนี้ต้องใช้เวลาจริง ๆ"อู๋ซั่วหยางคิดตามที่อู๋ซินถงบอกก็คงจะเป็นเช่นนั้น เเต่เรื่องนี้ต้องดูอีกนาน แต่มีเรื่องหนึ่งที่เขานั้นตงิดใจ

คือ เงินที่เหว่ยฟางได้มาจากการขายลูกกิน นางคงจะได้มามากโขแต่เหตุใดถึงบอกว่าไม่มีแถมมาหาเงินของอู๋ซินถงอีก ในบ้านนางก็ไม่ได้ซื้ออะไรเพิ่มเข้ามา อู๋ฉานอิ่งก็ไม่ได้มีอะไรใหม่ แล้วเงินหายไปไหนหมดกัน ดูท่าทางเหมือนคนที่ต้องการเงินเอามาก ๆ ไม่รู้ว่าเงินของที่บ้านที่เหลืออยู่น้อยนิดนั้นตอนนี้จะอยู่เท่าเดิมหรือเปล่า

ยิ่งช่วงนี้เหว่ยฟางไม่เข้าไปที่ไร่ที่นาเลย แต่นางไม่ได้อยู่บ้านอย่างแน่นอนรวมถึงอู๋ฉานอิ่งด้วย นางไม่มีชุดใหม่ใส่ นางคงจะไม่ไปไหนกับเพื่อนของนาง แต่นางหายไปไหนกันกับเหว่ยฟางสองคนนี้ทำตัวมีพิรุธยิ่งท่านพ่อบอกเรื่องที่บ้านยิ่งมีพิรุธเข้าไปใหญ่ไม่ใช่พากันออกไปทำเรื่องไม่ดีกันอยู่นะ

ยิ่งเข้ามาอยู่ในร่างนี้ยิ่งมีอะไรที่เปลี่ยนแปลงไปมาก คนที่ควรกลัวกับเป็นคนที่น่าสงสารที่สุด คนที่คิดว่าร้ายน้อยที่สุดดูเหมือนจะร้ายลึกจนคาดการณ์อะไรไม่ได้เลย