ตอนที่ 8 เพราะเหตุใด

ยามเฉิน(07.00-08.59 น.)

"ดีจริง ๆ เลยนะ เช้านี้กินน้ำต้มข้าวหรือข้าวต้มใส่น้ำกันแน่ แล้วนี่อะไรผักนี่ไปเอามาจากไหนกัน เจ้าซั่วหยาง"

"ลืมอะไรไปหรือว่าที่บ้านต้องประหยัด จะมากินเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้แล้ว ท่านก็น่าจะรู้ดีนะ"

"นี่! เจ้าโง่ ข้ารู้แต่เพราะเมื่อคืนก็กินแต่น้ำข้าวต้มไปแล้วไม่ใช่หรือไง เช้านี้จะให้กินอีกหรือไง ในครัวก็ยังพอมีของทำกินอยู่"

"เก็บไว้ทำมื้อเย็น"เกิดเป็นอู๋ซั่วหยางช่างเหนื่อยเสียจริง แต่ก็ยังมีคนที่มีชะตากรรมที่หนักกว่านี้อีกมากมาย เกิดเป็นตัวไร้ค่าในครอบครัวเช่นนี้

"แต่ข้าจะกินมื้อนี้และเดี๋ยวนี้ ทำให้ข้ากับลูกซะเจ้าอัปลักษณ์"ที่เหว่ยฟางกล้าที่จะเอ่ยเช่นนี้ได้ เพราะอู๋เจียงสงผู้เป็นสามีนั้นออกไปไร่แต่เช้าแล้ว

"หึ ท่านไม่เข้าใจจริง ๆ ด้วยสินะว่าที่บ้านตอนนี้ต้องประหยัด หากท่านนำของไปทำกินก็ย่อมทำได้ แต่ของเหล่านั้นคงจะกินอยู่แค่ปากของท่านกับลูกของท่านเท่านั้น แล้วคนอื่นล่ะไม่เห็นหัวใช่ไหมล่ะ สมกับเป็นท่านดีนะ"อู๋ซั่วหยางยกถ้วยน้ำข้าวต้มเสร็จก็ออกไปข้างนอก เขาตั้งใจว่าจะไปซักผ้าถึงจะเช้าไปหน่อยก็ตาม จะเอาไปตากที่นาพอจะทำที่ตากได้อยู่ กลัวว่านำมาตากที่บ้านในช่วงอารมณ์ของเหว่ยฟางตอนนี้น่าจะไม่ปลอดภัย

ลำธาร

ระหว่างที่เดินมาลำธารอู๋ซั่วหยางรู้สึกว่ามีคนเดินตามตลอด แต่พอหันกลับไปก็ไม่เห็นมีใครถึงจะเช้าอยู่ แต่ก็พอมีชาวบ้านเดินมาตักน้ำไปไว้ใช้กันอยู่บ้าง

"ตามข้ามาทำไมกัน"

"ข้าจะมาซักผ้าเหมือนกัน…ขอรับ"อู๋ซินถงซักผ้าไม่เป็น เพราะไม่เคยซักเองมาก่อนคนที่ซักให้มาตลอดคือพี่ใหญ่ของเขา ไม่ใช่ท่านแม่หรือว่าใคร

"ข้าแบ่งให้ก่อนออกมาข้าเห็นพี่ไม่ได้กินอะไรที่อยู่ท้องเลยขอรับ"

"ทำไมถึงแบ่งข้าล่ะเกลียดข้าไม่ใช่หรือไง"

"ไม่ได้เกลียดแค่ไม่ชอบ พี่ดูดีกว่าข้าเยอะข้าเคยเห็นร่างที่แท้จริงของพี่นะ แค่รู้สึกอิจฉาพี่มาก ๆ เลยแสดงออกไปเช่นนั้น แต่ข้าคงจะลืมไปว่าพี่ทำอะไรให้ข้าตั้งมากมาย"

"จะบอกว่าคิดได้และสำนึกหรือ เพราะเหตุใดถึงสำนึกล่ะ"

"วันนั้นที่เราเจอกันและสหายของข้าพูดดูถูกพี่ เป็นวันเดียวกันที่ข้าและสหายเข้าป่า เพราะพวกเขาบอกว่ามีน้ำตกที่สวยอยู่ ข้าจึงเชื่อใจ แต่พอไปถึงกลับไม่ใช่น้ำตก แต่เป็นบุรุษผู้หนึ่งที่รออยู่"

"เจ้ารอดหรือไม่รอด แค่ตอบคำเดียว"

"ไม่ ข้าไม่ได้โชดดีขอรับพี่ใหญ่ จนตอนนั้นข้ารับรู้ได้ทันทีถ้ามีพี่อยู่ตรงนั้นพี่จะช่วยข้าอย่างแน่นอน เพราะไม่มีใครจริงใจและรักข้าเท่าพี่มาก่อน"

"…"อู๋ซั่วหยางที่ได้ยินเรื่องที่อู๋ซินถงเจอเขานั้นนิ่งทันที สิ่งแรกที่ทำหลังจากที่ได้สติคือดึงอู๋ซินถงเข้ามากอด คงจะเป็นความรู้สึกของร่างนี้ บางทีในความทรงจำกับความจริงคงจะมีอะไรที่สวนทางกันจริง ๆ ตั้งแต่ที่เขานั้นเข้ามาอยู่ในร่างนี้

ถึงอู๋ซินถงจะเคยทำไม่ดีกับอู๋ซั่วหยางคนเก่ามาก่อน แต่อู๋ซินถงก็ไม่ควรที่จะต้องมาเจอเรื่องอะไรแบบนี้ เพราะว่าไม่มีใครรับได้อย่างแน่นอน

"พี่จะพาไปแจ้งผู้ใหญ่บ้าน มันผู้นั้นเป็นใครบอกพี่มาพี่จะไปเอาเรื่องมันให้เอง"

"ไม่พี่ใหญ่ให้มันจบแค่นี้เถอะ ความรับผิดชอบข้าก็ไม่อยากได้จากชายผู้นั้น"

"เพราะอะไรถึงไม่ให้พี่เอาเรื่องมันหรือเจ้าพยายามที่จะปกป้องใครอยู่ซินถง"

"…"

"ใช่ สินะ"ถ้าคนที่อู๋ซินถงพยายามที่จะปกป้องก็คงเป็นคนที่เขารัก นอกจากท่านพ่อก็…หนีไม่พ้นหากเป็นนางคนที่ขึ้นชื่อว่าแม่

"ถึงท่านแม่ดูจะรักข้าทำดีกับข้า แต่คนที่ท่านแม่รักมากที่สุดคือฉานอิ่งเท่านั้น เพียงเพราะข้าเป็นเกอ"

"แล้วชายผู้นั้นใช่คนในหมู่บ้านหรือคนนอกกัน"

"เป็นคนที่นี่และข้าไม่คิดที่จะอยากเจอคนทุเรศเช่นนั้นอีก"เพราะไม่รู้จะโทษอีกฝ่ายได้เต็มปากไหม เรื่องเช่นนี้ไม่ควรที่จะเกิดขึ้นในสถานการณ์นั้นด้วยซ้ำ 

"ถ้าเจ้าจะให้จบพี่เองก็ทำอะไรไม่ได้ มันเป็นความต้องการของเจ้า แต่รู้ใช่ไหมว่าไปไหนมาไหนคนเดียวต่อจากนี้มันจะอันตราย หากเจอคนผู้นั้น"อู๋ซั่วหยางมีข้อสงสัยอยู่สองข้อ หนึ่งเหว่ยฟางรู้เห็นแน่ ๆ สองคนผู้นั้นอาจะเป็นคนรักหรือคนที่แอบชอบอู๋ซินถงอยู่ หรือู๋ซินถงก็แอบมีใจให้อีกฝ่าย แต่เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นมันผิดที่ผิดเวลา ผิดจังหวะที่มันควรจะเป็นไปหน่อย

"เขาไม่กล้าที่จะทำเรื่องเช่นนั้นอีกแน่นอนขอรับ ส่วนเรื่องไปไหนมาไหนคนเดียวข้าจะระวังตัวขอรับ เพราะข้าไม่มีเพื่อนแล้วขอรับ"

"เพื่อนไม่ดีก็ตัดทิ้งไปไม่เห็นเป็นอะไรเลย อย่าไปสนใจ"

"หึหึ พี่คุยกับข้ายาวขนาดนี้เท่ากับว่าพี่ให้อภัยข้าแล้วเช่นไหมขอรับ พี่ใหญ่"

"ที่ผ่านมาก็ช่างมันเถอะสำนึกผิดแล้วปรับปรุงตัวก็พอแล้ว"แล้วใครจะโกรธลงเรื่องที่อู๋ซินถงเล่าและพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปในเวลาที่รวดเร็วและเหตุการณ์ต่าง ๆ ก็ทำให้เชื่อและน่าเห็นใจในเวลาเดียวกัน แต่ดีหน่อยเรื่องที่คุยกันคนที่ลำธารต่างกลับไปหมดแล้ว เพราะมาเพียงตักน้ำไว้ใช้เท่านั้น

"เช่นนั้นซักผ้าต่อเถอะพี่ซักเสร็จไม่ได้จะนำไปตากที่บ้านนะ แต่จะไปตากที่นาแทน"

"ข้าจะไปด้วยขอรับ"

"ได้ ซินถงพี่อยากให้เจ้าคิดใหม่เรื่องไปช่วยงานที่ไร่ในตอนนี้ พี่พึ่งจะรู้เรื่องที่ดินเมื่อวานนี้เอง"

"ที่ดินที่เหลือเป็นของพี่ส่วนของข้าติดจำนองไปแล้วขอรับทำอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์แล้วขอรับ"

"อีกตั้งหลายเดือนอะไรก็เกิดขึ้นได้ อีกอย่างตอนนี้ยังเป็นของเจ้าอยู่นะบนที่ดินมีสิ่งล้ำค่าตั้งมากมาย เจ้าก็ลองไปเดินดู"

"ขอรับ"

ที่ดินตระกูลอู๋

อู๋ซั่วหยางเดินเคียงคู่มากับอู๋ซินถงก็สร้างความแตกตื่นให้คนที่พบเห็น และรวมถึงท่านพ่ออู๋ด้วยถึงจะตกใจ แต่ก็ดีใจที่ลูกสองคนรักกันคงจะปรับความเข้าใจกันแล้ว

"พ่อดีใจนะที่เห็นภาพนี้"

"ท่านพ่อซินถงจะมาช่วยงานที่ไร่ด้วยขอรับ"

"ได้เดี๋ยวให้ซั่วหยางพาเดินดูก่อนนะซินเอ๋อร์"

"ขอรับท่านพ่อ"

ระห่างที่เดินดูบริเวณที่ดินนั้น อู๋ซั่วหยางก็เปิดใจกับอู๋ซินถงมากขึ้นและเริ่มที่จะสนิทใจกันมากขึ้น "พี่ใหญ่เมื่อวานข้าเข้าเมืองไป ข้านำข้าวของมีค่าไปขายมาขอรับ"

"พี่พอจะรู้ว่าเจ้านำไปขายทำไม"หลังจากที่ท่านพ่อออกไปเหว่ยฟางก็เข้าไปค้นห้องของอู๋ซินถงทันที แต่ไม่เจอของที่นางต้องการและวันนี้นางคงจะต้องเข้ามาค้นอีกเป็นแน่

"วันนี้ท่านแม่ต้องมาที่ห้องของข้าอีกแน่นอนขอรับ ข้ากลัวว่าจะซ่อนไม่มิดขอรับพี่ใหญ่"เงินที่อู๋ซินถงนำของมีค่าไปขายรวมถึงเสื้อผ้าบางส่วนที่มี แต่ไม่ใช่ทั้งหมด เงินที่ได้ประมาณ 1 ตำลึงเงิน 

"พี่เข้าใจแล้ว"อู๋ซินถงต้องการให้เขานั้นเก็บเงินให้หรือหาที่ซ่อนเงินที่ดีกว่าที่บ้าน แต่หากจะเก็บข้างนอกก็ไม่ปลอดภัยอยู่ดี

บ้านอู๋

เหว่ยฟางที่พยายามที่จะค้นหาเงินที่อู๋ซินถงนำข้าวของไปขายมา แต่นางกับไม่เจออะไรเลยไม่รู้ว่านำไปซ่อนไว้ที่ไหนกัน แถมวันนี้ก็ออกจากบ้านไปตั้งแต่เช้าเสียด้วย

"ท่านแม่พี่รองนำของไปขายจริง ๆ หรือเจ้าคะ"

"ใช่ ข้าวของในห้องถึงได้หายไปมากมายขนาดนี้ เจ้าลูกคนนี้นี่มันไม่ได้เรื่องจริง ๆ"

"เอาไปขายได้อย่างไรกันพี่รองไม่เสียดายหรือไงกัน ของสวย ๆ งาม ๆ เช่นนั้นลูกขายไม่ลงหรอกเจ้าค่ะท่านแม่"

"ใช่ ๆ ฉานเอ๋อร์ลูกสาวแม่จะต้องแต่งตัวสวย ๆ เพื่อที่จะได้แต่งงานกับบุรุษที่ร่ำรวยและเพียบพร้อมกับลูกของแม่ที่สุด"

"จริงที่สุดเจ้าค่ะท่านแม่"อู๋ฉานอิ่งวาดฝันความสุขที่จอมปลอมและไม่รู้ว่าจะเกิดขึ้นหรือเปล่าในอนาคต นางวาดฝันชีวิตที่สุขสบาย ความร่ำรวย จากผู้เป็นแม่ที่เฝ้าบอกนางอยู่ตลอด