Share

บทที่ 3

last update publish date: 2026-07-24 21:57:28

ผู่เยว่ยกกล่องขึ้นและเดินไปตามทางเดินยาว ผู้คนรอบข้างมองมาอย่างอยากรู้อยากเห็น บางคนซุบซิบกันเบา ๆ โดยไม่คิดปิดบัง

เมื่อเดินผ่านห้องพักแพทย์ เธอได้ยินเสียงสนทนาจากด้านใน

“ในที่สุดก็ไปเสียที”

ผู่เยว่ชะงัก

เสียงนั้นเป็นของหลิวเจีย

“ถ้าเธอยังอยู่ ปีหน้าตำแหน่งหัวหน้าแผนกต้องเป็นของเธอแน่” แพทย์อีกคนกล่าว “คนเก่งเกินไปก็อยู่ร่วมกับคนอื่นยาก”

“เธอไม่เคยรู้ตัวเลยว่าทำให้คนรอบข้างกดดันแค่ไหน” หลิวเจียตอบ “ทุกครั้งที่เธอทำสำเร็จ คนอื่นก็เหมือนกลายเป็นคนไร้ความสามารถ”

เสียงหัวเราะดังขึ้นภายในห้อง

ผู่เยว่ยืนนิ่งอยู่หลังประตู ความรู้สึกบางอย่างในอกแตกสลายช้า ๆ

เธอเคยคิดว่าหากตั้งใจทำงาน หากช่วยเหลือผู้ป่วย หากไม่แย่งชิงผลประโยชน์จากใคร สุดท้ายความสามารถและความดีจะปกป้องเธอได้

แต่ความจริงกลับตรงกันข้าม คนเหล่านั้นไม่ได้เกลียดเธอเพราะเธอทำผิด พวกเขาเกลียดเพราะเธอทำได้ดีกว่า

ผู่เยว่เดินเข้าไปในห้องพักแพทย์ หลิวเจียและคนอื่น ๆ รีบหยุดพูด สีหน้าของพวกเขาเปลี่ยนไปชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาเย็นชาเช่นเดิม

“ลืมอะไรหรือ” หลิวเจียถาม

ผู่เยว่วางกล่องลงบนโต๊ะ “ฉันอยากถามเธอเป็นครั้งสุดท้าย เอกสารยินยอมของผู้ป่วยอยู่ที่ไหน”

หลิวเจียหลบสายตา “ฉันบอกแล้วว่าฉันไม่รู้”

“บัญชีของฉันถูกใช้ในคืนที่ข้อมูลถูกแก้ไข วันนั้นเธอยืมบัตรผ่านของฉันไปเข้าห้องเก็บข้อมูล”

“เธอมีหลักฐานหรือเปล่า”

คำถามนั้นทำให้ผู่เยว่เงียบ หลิวเจียยิ้มบาง

“ถ้าไม่มีหลักฐานก็อย่ากล่าวหาใคร เธอควรยอมรับผลจากสิ่งที่ตัวเองทำ”

ผู่เยว่จ้องมองหญิงสาวที่เคยเรียกว่าเพื่อนอยู่หลายวินาที ก่อนถามช้า ๆ

“เธอได้อะไรจากเรื่องนี้”

หลิวเจียเม้มริมฝีปาก แต่ไม่ตอบ

แพทย์อีกคนพูดแทรก “พอเถอะผู่เยว่ เรื่องจบแล้ว การที่โรงพยาบาลไม่มีเธออยู่ อาจทำให้ทุกคนทำงานสบายขึ้น”

ประโยคนั้นดังชัดเจนอยู่ในศีรษะของเธอ

ผู่เยว่รู้สึกปวดหัวขึ้นมาอย่างฉับพลัน ความเจ็บแล่นจากท้ายทอยไปทั่วศีรษะราวกับมีของหนักกระแทกจากภายใน เธอยกมือกุมขมับและพยายามหายใจลึก

“เป็นอะไรไป” ใครคนหนึ่งถาม แต่ไม่มีใครลุกเข้ามาช่วย

สายตาของผู่เยว่เริ่มพร่ามัว แสงไฟบนเพดานแตกกระจายเป็นเงาซ้อน เธอพยายามเอื้อมมือจับขอบโต๊ะ แต่แขนข้างขวากลับไร้เรี่ยวแรง นิ้วมือไม่ยอมขยับตามคำสั่ง

ในฐานะแพทย์ เธอรู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น อาการปวดศีรษะรุนแรงเฉียบพลัน แขนขาอ่อนแรง การมองเห็นผิดปกติ …เส้นเลือดในสมองแตก!

“เรียกฉุกเฉิน” ผู่เยว่พยายามพูด แต่เสียงที่ออกมากลับไม่ชัด ลิ้นแข็งจนแทบเปล่งคำไม่ได้

ร่างของเธอเซถอยหลังและล้มกระแทกพื้น กล่องกระดาษพลิกคว่ำ เสื้อกาวน์สีขาวหล่นลงข้างตัว หนังสือและเอกสารกระจายเต็มพื้น หลิวเจียยืนตัวแข็งอยู่ตรงนั้น

“เธอคงเป็นลมเพราะเครียด” ใครบางคนกล่าว

“ตามพยาบาลดีไหม”

“รีบไปตามสิ”

เสียงรอบตัวค่อย ๆ ห่างออกไป ทั้งที่คนเหล่านั้นเป็นแพทย์ ทุกคนกลับเสียเวลาไปกับการยืนมอง ไม่มีใครเข้ามาประเมินอาการทันที ไม่มีใครตรวจรูม่านตาหรือเรียกทีมฉุกเฉินอย่างรวดเร็ว ผู่เยว่พยายามลืมตา แต่ภาพตรงหน้ามืดลงเรื่อย ๆ เธอรู้ดีว่าทุกวินาทีมีความหมาย ยิ่งรักษาช้า สมองยิ่งเสียหาย แต่ร่างกายของเธอไม่สามารถขยับได้อีกแล้ว ความหนาวเย็นค่อย ๆ แผ่จากปลายมือเข้าสู่หัวใจ ในช่วงสุดท้ายของสติ ผู่เยว่ได้ยินเสียงหลิวเจียดังอยู่ไม่ไกล

“ถ้าไม่มีเธออยู่ ทุกอย่างก็คงง่ายกว่านี้จริง ๆ”

น้ำตาหยดหนึ่งไหลออกจากหางตาของผู่เยว่

ตลอดชีวิตเธอช่วยชีวิตคนมากมาย แต่ในวันที่ตนเองล้มลง กลับไม่มีใครยื่นมือมาช่วยได้ทัน เธอเคยเชื่อว่าสวรรค์ยุติธรรม เชื่อว่าคนที่ตั้งใจทำดีจะได้รับผลตอบแทนที่ดีในสักวัน แต่ดูเหมือนสวรรค์ไม่เคยปรานีเธอเลย

ความมืดกลืนกินการรับรู้ทั้งหมด ลมหายใจของเธอค่อย ๆ แผ่วลง พร้อมกับเสียงเครื่องมือฉุกเฉินที่เพิ่งดังขึ้นหลังจากทุกอย่างสายเกินไปแล้ว

ตื่นขึ้นในปี 1983

กลิ่นอับชื้นของห้องเก่าแทรกผ่านลมหายใจแรกที่ผู่เยว่รับรู้ได้ ความหนักอึ้งกดทับอยู่บนหน้าอกจนเธอแทบขยับตัวไม่ไหว ศีรษะปวดร้าวราวกับถูกของแข็งกระแทกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ขณะที่ลำคอแห้งผากและมีรสขมของยาค้างอยู่เต็มปาก

เธอพยายามลืมตา แต่เปลือกตาหนักจนต้องใช้แรงทั้งหมดที่มี ภาพแรกที่มองเห็นคือเพดานไม้เก่า มีรอยน้ำซึมเป็นวงกว้างอยู่ตรงมุมห้อง หลอดไฟทรงกลมสีหม่นห้อยลงมาจากสายไฟที่พันด้วยผ้าสีดำ ไม่ใช่โคมไฟสีขาวสะอาดภายในห้องฉุกเฉิน และไม่ใช่เพดานของโรงพยาบาลที่เธอคุ้นเคย

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ทะลุมิติยุค 80 มาเป็นแพทย์หญิงแสนร้าย   บทที่ 148

    หลี่น่ามองลูกชายอย่างชื่นชม “เก่งมาก”หวังเหว่ยถาม “แล้วคนไข้ล่ะ”“อาการคงที่ครับ”เฉินอวี่เดินมาอยู่ตรงกลางระหว่างพ่อกับแม่เหมือนตอนยังเป็นเด็ก“เราไปดูคลินิกหลังเก่ากันไหมครับ”ทั้งสามเดินไปยังด้านหลังศูนย์การแพทย์ คลินิกไม้หลังเดิมยังไม่ได้ถูกรื้อถอน หลี่น่าขอให้เก็บไว้และซ่อมแซมเป็นห้องจัดแสดงประวัติของศูนย์ ด้านในมีโต๊ะตรวจตัวเก่า ตู้ยา และเก้าอี้ซึ่งหวังเหว่ยเคยซ่อม บนผนังแขวนเสื้อกาวน์ตัวแรกที่หลี่น่าสวมตอนมาทำงานในหมู่บ้าน ป้ายชื่อบนหน้าอกซีดจางไปตามเวลา เฉินอวี่มองมันแล้วถาม“แม่ยังจำวันแรกที่มาที่นี่ได้ไหมครับ”“จำได้สิ”“แม่กลัวหรือเปล่า”หลี่น่าคิดอยู่ครู่หนึ่ง “กลัวมาก”หวังเหว่ยมองเธอ “แต่คุณไม่เคยแสดงออก”“เพราะไม่มีเวลาค่ะ วันแรกก็มีกระดูกหัก วันต่อมาก็มีคนไข้ไข้สูง ฉันมัวแต่รักษาคนจนลืมกลัวไปเอง”เฉินอวี่หัวเราะ “สมกับเป็นแม่จริง ๆ”หลี่น่าเดินไปลูบขอบโต๊ะไม้ ภาพความทรงจำกลับมาอีกครั้ง คนไข้ที่นอนเรียงอยู่ในห้องเล็ก ขวดยาที่ไม่เพียงพอ ฝนซึ่งรั่วผ่านหลังคา หวังเหว่ยที่ช่วยแบกคน

  • ทะลุมิติยุค 80 มาเป็นแพทย์หญิงแสนร้าย   บทที่ 147

    หลี่น่าคลายสีหน้ากังวล แม้วันนี้จะเป็นวันสำคัญ แต่สำหรับเธอ ชีวิตของคนไข้ยังคงมาก่อนพิธีการเสมอ เสียงประกาศเชิญแขกเข้าประจำที่ดังขึ้น ชาวบ้านทยอยนั่งลงบนเก้าอี้หน้าอาคาร ขณะที่เด็กนักเรียนในหมู่บ้านถือธงเล็ก ๆ ยืนอยู่สองข้างทางผู้ใหญ่บ้านคนเดิมซึ่งแก่ลงมากแล้วเดินขึ้นมาบนเวที เขาใช้ไม้เท้าช่วยพยุงตัว แต่ยังยืนยันว่าจะเป็นคนกล่าวเปิดงานด้วยตนเอง“เมื่อก่อนหมู่บ้านเรามีคลินิกเก่า ๆ หลังหนึ่ง”เขาเริ่มพูดด้วยเสียงสั่นเล็กน้อย“หลังคารั่ว ยาไม่พอ หมอมีไม่กี่คน ถ้าใครป่วยหนักก็ต้องนั่งรถหลายชั่วโมงเข้าเมือง”ผู้คนด้านล่างเงียบลงเพื่อฟัง“วันหนึ่ง มีคุณหมอคนหนึ่งถูกคนทั้งเมืองกล่าวหาว่าเป็นหมอที่ทำร้ายคนไข้”หลี่น่ามองชายชราบนเวทีภาพอดีตย้อนกลับมาอย่างชัดเจนวันที่เธอมาถึงหมู่บ้านเป็นครั้งแรก เสื้อผ้าเปียกฝน มือถือกระเป๋าเพียงใบเดียว และในใจไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นชีวิตใหม่อย่างไรผู้ใหญ่บ้านกล่าวต่อ“แต่พวกเราได้เห็นกับตาว่า คุณหมอคนนั้นช่วยคนอย่างไร”“เธอรักษาคนแก่ที่ไม่มีเงิน ช่วยเด็กที่ป่วยหนัก แบกค

  • ทะลุมิติยุค 80 มาเป็นแพทย์หญิงแสนร้าย   บทที่ 146

    เย็นวันนั้น ครอบครัวทั้งสามเดินเล่นอยู่ริมทะเลสาบในเมืองหลวง หลังพิธีการอันยาวนาน หลี่น่าถอดรองเท้าส้นเตี้ยออกและนั่งพักบนม้านั่ง หวังเหว่ยยื่นขวดน้ำให้“เหนื่อยหรือ”“เหนื่อยค่ะ”“แต่ยังรับงานเพิ่ม”“โอกาสเปลี่ยนระบบไม่ได้มาบ่อย”หวังเหว่ยนั่งลงข้างเธอ “ผมรู้ว่าห้ามคุณไม่ได้”หลี่น่าหันมองเขา “คุณไม่ได้คิดจะห้ามใช่ไหม”“ไม่ครับ”เขาตอบทันที “ผมเพียงกำลังคิดว่าจะจัดตารางอย่างไรให้เฉินอวี่ไม่ใช้เรื่องแม่ยุ่งเป็นข้ออ้างไม่ทำการบ้าน”เด็กชายซึ่งเดินอยู่ด้านหน้ารีบหันกลับมา “ผมได้ยินนะครับ”หลี่น่าหัวเราะ “งั้นคืนนี้ทำเพิ่มอีกสองหน้า”เฉินอวี่ทำหน้าเศร้า “วันนี้เป็นวันรับรางวัลของแม่นะครับ”“ยิ่งต้องตั้งใจเรียนเพื่อฉลอง”หวังเหว่ยพยักหน้าเห็นด้วย “แม่พูดถูก”“พ่อเข้าข้างแม่ตลอดเลย”“พ่อใช้เวลาหลายปีกว่าจะได้รับความไว้วางใจคืน พ่อไม่เสี่ยงเสียมันเพราะการบ้านสองหน้าของลูกหรอก”เฉินอวี่ถอนหายใจยาว ทำให้ทั้งพ่อและแม่หัวเราะพร้อมกัน ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีทอง แสงเ

  • ทะลุมิติยุค 80 มาเป็นแพทย์หญิงแสนร้าย   บทที่ 145

    ภาพถ่ายของคลินิกซานเหอและศูนย์ฝึกอบรมแพทย์ชนบทถูกจัดแสดงอยู่บริเวณทางเข้า หลี่น่าหยุดมองภาพคลินิกเก่าหลังเล็กกำแพงในภาพยังแตกร้าว หลังคายังมีรอยซ่อม และหน้าประตูมีหวังเหว่ยกำลังช่วยขนลังยา ขณะที่เฉินอวี่ตัวเล็กนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ ผู้แทนจากมณฑลทางเหนือเดินเข้ามาทักทาย“คุณหมอหลี่ ผมเคยอบรมรุ่นที่สามกับคุณครับ”หลี่น่าจำเขาได้ “คุณหมอเฉา ตอนนี้ทำงานที่ไหนคะ”“กลับไปประจำอำเภอเดิมครับ ตอนนี้พวกเรามีศูนย์ฝึกย่อยของตนเองแล้ว”ชายหนุ่มยิ้มกว้าง “ปีที่แล้วพวกเราช่วยหญิงคลอดยากไว้ได้สิบเจ็ดราย ไม่มีผู้เสียชีวิตเลยครับ”“ดีมากค่ะ”“ทั้งหมดเป็นเพราะวิธีคัดกรองและส่งต่อที่คุณสอน”หลี่น่าส่ายหน้า“เป็นเพราะพวกคุณนำความรู้กลับไปใช้และไม่ทอดทิ้งคนไข้ต่างหาก”ไม่นานนัก ผู้แทนจากอีกมณฑลก็มาทักทายหญิงสาวคนนั้นเคยถามหลี่น่าว่าคนซึ่งเรียนเพียงหลักสูตรเจ้าหน้าที่สาธารณสุขจะเป็นหมอที่ดีได้หรือไม่ วันนี้เธอสวมเสื้อกาวน์และมีป้ายชื่อหัวหน้าสถานีอนามัยติดอยู่บนหน้าอก“คุณหมอจำฉันได้ไหมคะ”“จำได้ค่ะ”หญิงสาว

  • ทะลุมิติยุค 80 มาเป็นแพทย์หญิงแสนร้าย   บทที่ 144

    เย็นวันนั้น หลังผู้เข้าอบรมกลับหมดแล้ว หลี่น่าเดินตรวจห้องเรียนเป็นครั้งสุดท้าย โต๊ะไม้เรียงเป็นระเบียบ กระดานดำยังเต็มไปด้วยภาพวาดโครงสร้างหัวใจที่เธอสอนเมื่อบ่าย เฉินอวี่เดินเข้ามาจับมือแม่“แม่ครับ”“ว่าไงลูก”“โตขึ้นผมอยากเป็นหมอ”หลี่น่าหัวเราะเบา ๆ “ทำไมล่ะ”“เพราะผมอยากช่วยคนเหมือนแม่”หวังเหว่ยซึ่งยืนอยู่หน้าประตูยิ้มอย่างภูมิใจ“ถ้าจะเป็นหมอ” เขาหันไปบอกลูกชาย “ก็ต้องเรียนหนักมาก”เฉินอวี่พยักหน้าแรง “ผมไม่กลัวครับ”หลี่น่าลูบศีรษะลูก “ไม่ว่าลูกจะเลือกเป็นอะไร แม่ขอแค่ลูกเป็นคนดี”เด็กชายยิ้มกว้าง “งั้นผมจะเป็นหมอดี ๆ เหมือนแม่ครับ”ทั้งสามเดินออกจากอาคารพร้อมกัน แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดลงบนป้ายศูนย์ฝึกอบรมแพทย์ชนบทแห่งมณฑลหลี่น่าหันกลับไปมองอาคารหลังนั้นอีกครั้ง ครั้งหนึ่งเธอเคยเป็นแพทย์ที่ถูกใส่ร้ายจนเกือบสูญเสียทุกอย่าง แต่วันนี้ เธอไม่ได้เพียงกลับมารักษาคนไข้ เธอกำลังสร้างแพทย์รุ่นใหม่อีกหลายร้อยคนเพื่อให้ความหวังเดินทางไปถึงทุกหมู่บ้านที่ห่างไกลและตราบใดที่ศูนย์แห่

  • ทะลุมิติยุค 80 มาเป็นแพทย์หญิงแสนร้าย   บทที่ 143

    คืนนั้น หวังเหว่ยยังไม่ได้ย้ายเข้าห้องเดียวกับหลี่น่า เขากลับไปพักในห้องเดิมตามข้อตกลง เพราะการเริ่มต้นใหม่ไม่ได้หมายถึงการเร่งให้ทุกอย่างกลับคืนในคืนเดียวแต่ก่อนแยกกัน หลี่น่าเรียกเขาไว้“หวังเหว่ย”เขาหันกลับมา“พรุ่งนี้ช่วยไปส่งฉันที่โรงพยาบาลด้วยนะคะ”คำขอเรียบง่ายทำให้ดวงตาของเขาสว่างขึ้น“ได้”“แล้วตอนเย็นไปรับเฉินอวี่พร้อมกัน”“ครับ”หลี่น่าพยักหน้า ก่อนปิดประตูห้อง หวังเหว่ยยืนอยู่ตรงทางเดินอีกครู่หนึ่ง เขารู้ดีว่าประตูระหว่างเขากับเธอยังไม่ได้เปิดออกทั้งหมด แต่ครั้งนี้มันไม่ได้ปิดตายอีกแล้วเช้าวันต่อมา ทั้งสามคนออกจากบ้านพร้อมกัน เฉินอวี่เดินอยู่ตรงกลาง มือข้างหนึ่งจับบิดา อีกข้างจับมารดาแสงแดดส่องลงบนเส้นทางดินหน้าบ้าน เงาของคนทั้งสามทอดยาวเคียงกัน ครอบครัวที่เคยแตกสลายไม่ได้กลับมาสมบูรณ์เพราะคำขอโทษเพียงครั้งเดียว แต่มันกำลังถูกประกอบขึ้นใหม่ด้วยความซื่อสัตย์ ความรับผิดชอบ และความเชื่อใจซึ่งต้องสร้างทีละวันสำหรับหลี่น่า การให้อภัยไม่ใช่การยอมกลับไปเป็นผู้หญิงอ่อนแอคนเดิม แต่เป็นการเลือ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status