บทที่ 3

ผู่เยว่ยกกล่องขึ้นและเดินไปตามทางเดินยาว ผู้คนรอบข้างมองมาอย่างอยากรู้อยากเห็น บางคนซุบซิบกันเบา ๆ โดยไม่คิดปิดบัง

เมื่อเดินผ่านห้องพักแพทย์ เธอได้ยินเสียงสนทนาจากด้านใน

“ในที่สุดก็ไปเสียที”

ผู่เยว่ชะงัก

เสียงนั้นเป็นของหลิวเจีย

“ถ้าเธอยังอยู่ ปีหน้าตำแหน่งหัวหน้าแผนกต้องเป็นของเธอแน่” แพทย์อีกคนกล่าว “คนเก่งเกินไปก็อยู่ร่วมกับคนอื่นยาก”

“เธอไม่เคยรู้ตัวเลยว่าทำให้คนรอบข้างกดดันแค่ไหน” หลิวเจียตอบ “ทุกครั้งที่เธอทำสำเร็จ คนอื่นก็เหมือนกลายเป็นคนไร้ความสามารถ”

เสียงหัวเราะดังขึ้นภายในห้อง

ผู่เยว่ยืนนิ่งอยู่หลังประตู ความรู้สึกบางอย่างในอกแตกสลายช้า ๆ

เธอเคยคิดว่าหากตั้งใจทำงาน หากช่วยเหลือผู้ป่วย หากไม่แย่งชิงผลประโยชน์จากใคร สุดท้ายความสามารถและความดีจะปกป้องเธอได้

แต่ความจริงกลับตรงกันข้าม คนเหล่านั้นไม่ได้เกลียดเธอเพราะเธอทำผิด พวกเขาเกลียดเพราะเธอทำได้ดีกว่า

ผู่เยว่เดินเข้าไปในห้องพักแพทย์ หลิวเจียและคนอื่น ๆ รีบหยุดพูด สีหน้าของพวกเขาเปลี่ยนไปชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาเย็นชาเช่นเดิม

“ลืมอะไรหรือ” หลิวเจียถาม

ผู่เยว่วางกล่องลงบนโต๊ะ “ฉันอยากถามเธอเป็นครั้งสุดท้าย เอกสารยินยอมของผู้ป่วยอยู่ที่ไหน”

หลิวเจียหลบสายตา “ฉันบอกแล้วว่าฉันไม่รู้”

“บัญชีของฉันถูกใช้ในคืนที่ข้อมูลถูกแก้ไข วันนั้นเธอยืมบัตรผ่านของฉันไปเข้าห้องเก็บข้อมูล”

“เธอมีหลักฐานหรือเปล่า”

คำถามนั้นทำให้ผู่เยว่เงียบ หลิวเจียยิ้มบาง

“ถ้าไม่มีหลักฐานก็อย่ากล่าวหาใคร เธอควรยอมรับผลจากสิ่งที่ตัวเองทำ”

ผู่เยว่จ้องมองหญิงสาวที่เคยเรียกว่าเพื่อนอยู่หลายวินาที ก่อนถามช้า ๆ

“เธอได้อะไรจากเรื่องนี้”

หลิวเจียเม้มริมฝีปาก แต่ไม่ตอบ

แพทย์อีกคนพูดแทรก “พอเถอะผู่เยว่ เรื่องจบแล้ว การที่โรงพยาบาลไม่มีเธออยู่ อาจทำให้ทุกคนทำงานสบายขึ้น”

ประโยคนั้นดังชัดเจนอยู่ในศีรษะของเธอ

ผู่เยว่รู้สึกปวดหัวขึ้นมาอย่างฉับพลัน ความเจ็บแล่นจากท้ายทอยไปทั่วศีรษะราวกับมีของหนักกระแทกจากภายใน เธอยกมือกุมขมับและพยายามหายใจลึก

“เป็นอะไรไป” ใครคนหนึ่งถาม แต่ไม่มีใครลุกเข้ามาช่วย

สายตาของผู่เยว่เริ่มพร่ามัว แสงไฟบนเพดานแตกกระจายเป็นเงาซ้อน เธอพยายามเอื้อมมือจับขอบโต๊ะ แต่แขนข้างขวากลับไร้เรี่ยวแรง นิ้วมือไม่ยอมขยับตามคำสั่ง

ในฐานะแพทย์ เธอรู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น อาการปวดศีรษะรุนแรงเฉียบพลัน แขนขาอ่อนแรง การมองเห็นผิดปกติ …เส้นเลือดในสมองแตก!

“เรียกฉุกเฉิน” ผู่เยว่พยายามพูด แต่เสียงที่ออกมากลับไม่ชัด ลิ้นแข็งจนแทบเปล่งคำไม่ได้

ร่างของเธอเซถอยหลังและล้มกระแทกพื้น กล่องกระดาษพลิกคว่ำ เสื้อกาวน์สีขาวหล่นลงข้างตัว หนังสือและเอกสารกระจายเต็มพื้น หลิวเจียยืนตัวแข็งอยู่ตรงนั้น

“เธอคงเป็นลมเพราะเครียด” ใครบางคนกล่าว

“ตามพยาบาลดีไหม”

“รีบไปตามสิ”

เสียงรอบตัวค่อย ๆ ห่างออกไป ทั้งที่คนเหล่านั้นเป็นแพทย์ ทุกคนกลับเสียเวลาไปกับการยืนมอง ไม่มีใครเข้ามาประเมินอาการทันที ไม่มีใครตรวจรูม่านตาหรือเรียกทีมฉุกเฉินอย่างรวดเร็ว ผู่เยว่พยายามลืมตา แต่ภาพตรงหน้ามืดลงเรื่อย ๆ เธอรู้ดีว่าทุกวินาทีมีความหมาย ยิ่งรักษาช้า สมองยิ่งเสียหาย แต่ร่างกายของเธอไม่สามารถขยับได้อีกแล้ว ความหนาวเย็นค่อย ๆ แผ่จากปลายมือเข้าสู่หัวใจ ในช่วงสุดท้ายของสติ ผู่เยว่ได้ยินเสียงหลิวเจียดังอยู่ไม่ไกล

“ถ้าไม่มีเธออยู่ ทุกอย่างก็คงง่ายกว่านี้จริง ๆ”

น้ำตาหยดหนึ่งไหลออกจากหางตาของผู่เยว่

ตลอดชีวิตเธอช่วยชีวิตคนมากมาย แต่ในวันที่ตนเองล้มลง กลับไม่มีใครยื่นมือมาช่วยได้ทัน เธอเคยเชื่อว่าสวรรค์ยุติธรรม เชื่อว่าคนที่ตั้งใจทำดีจะได้รับผลตอบแทนที่ดีในสักวัน แต่ดูเหมือนสวรรค์ไม่เคยปรานีเธอเลย

ความมืดกลืนกินการรับรู้ทั้งหมด ลมหายใจของเธอค่อย ๆ แผ่วลง พร้อมกับเสียงเครื่องมือฉุกเฉินที่เพิ่งดังขึ้นหลังจากทุกอย่างสายเกินไปแล้ว

ตื่นขึ้นในปี 1983

กลิ่นอับชื้นของห้องเก่าแทรกผ่านลมหายใจแรกที่ผู่เยว่รับรู้ได้ ความหนักอึ้งกดทับอยู่บนหน้าอกจนเธอแทบขยับตัวไม่ไหว ศีรษะปวดร้าวราวกับถูกของแข็งกระแทกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ขณะที่ลำคอแห้งผากและมีรสขมของยาค้างอยู่เต็มปาก

เธอพยายามลืมตา แต่เปลือกตาหนักจนต้องใช้แรงทั้งหมดที่มี ภาพแรกที่มองเห็นคือเพดานไม้เก่า มีรอยน้ำซึมเป็นวงกว้างอยู่ตรงมุมห้อง หลอดไฟทรงกลมสีหม่นห้อยลงมาจากสายไฟที่พันด้วยผ้าสีดำ ไม่ใช่โคมไฟสีขาวสะอาดภายในห้องฉุกเฉิน และไม่ใช่เพดานของโรงพยาบาลที่เธอคุ้นเคย