บทที่ 4

ผู่เยว่ขยับนิ้วมืออย่างเชื่องช้า ความรู้สึกกลับคืนมาทีละน้อย แขนขาของเธอยังขยับได้ ไม่มีอาการอ่อนแรงครึ่งซีก และไม่มีเสียงเครื่องติดตามสัญญาณชีพดังอยู่ข้างตัว

เธอจำได้อย่างชัดเจนว่าตนล้มลงในห้องพักแพทย์

อาการปวดศีรษะรุนแรงเฉียบพลัน แขนขวาไร้เรี่ยวแรง การพูดผิดปกติ และการมองเห็นพร่ามัว ทุกอย่างตรงกับภาวะเส้นเลือดในสมองแตกอย่างไม่มีข้อสงสัย

ด้วยความรุนแรงของอาการในตอนนั้น ต่อให้ทีมฉุกเฉินเข้าช่วยทัน โอกาสรอดก็อาจเหลือเพียงน้อยนิด

แต่เธอยังมีชีวิตอยู่

ผู่เยว่ยันตัวขึ้นจากเตียง ไม้กระดานใต้แผ่นหลังส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด ผ้าห่มเนื้อหยาบสีเทาเลื่อนลงไปกองอยู่บนตัก เธอก้มมองมือของตนและนิ่งงัน

มือคู่นี้ไม่ใช่มือของเธอ

นิ้วเรียวยาวกว่าเดิม ผิวขาวซีดและมีรอยด้านตรงนิ้วกลางจากการจับปากกาเป็นเวลานาน บนข้อมือมีรอยช้ำจาง ๆ หลายแห่ง เส้นเลือดใต้ผิวหนังเห็นชัดเพราะร่างกายผอมเกินไป

ผู่เยว่รีบจับใบหน้าของตน กรอบหน้าเล็กลง จมูกและริมฝีปากให้ความรู้สึกแปลกประหลาด เส้นผมที่ตกลงมาปรกแก้มยาวถึงกลางหลัง ทั้งที่ก่อนหน้านี้เธอตัดผมสั้นเพราะทำงานในห้องผ่าตัดสะดวกกว่า

เธอสูดลมหายใจลึก พยายามควบคุมหัวใจที่เต้นแรง ก่อนกวาดตามองไปรอบห้องอย่างละเอียด

ห้องพักมีขนาดเล็กมาก ผนังฉาบปูนสีขาวหม่นและแตกร้าวหลายแห่ง โต๊ะไม้เก่าตั้งอยู่ข้างหน้าต่าง มีตะเกียง กระติกน้ำร้อน และแก้วเคลือบสีขาววางอยู่บนโต๊ะ ตู้เสื้อผ้าทำจากไม้เนื้อหยาบ ประตูตู้ปิดไม่สนิทจนมองเห็นเสื้อผ้าสีเรียบอยู่ภายใน

ไม่มีโทรศัพท์มือถือ ไม่มีเครื่องปรับอากาศ ไม่มีเครื่องใช้ไฟฟ้าสมัยใหม่แม้แต่ชิ้นเดียว

สายตาของเธอหยุดลงที่ปฏิทินกระดาษซึ่งแขวนอยู่บนผนัง ตัวเลขขนาดใหญ่พิมพ์ด้วยหมึกสีแดง ข้างใต้มีภาพโรงงานและคนงานถือธงอยู่ร่วมกัน

เดือนกันยายน ปี 1983

ผู่เยว่จ้องตัวเลขนั้นอยู่นาน สมองปฏิเสธสิ่งที่เห็นโดยสัญชาตญาณ

“เป็นไปไม่ได้”

เสียงที่ออกมาจากริมฝีปากไม่ใช่เสียงของเธอ เสียงนี้อ่อนกว่า แหบพร่า และเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า

ผู่เยว่พยายามลุกจากเตียง แต่ทันทีที่เท้าสัมผัสพื้น ความมืดก็วูบเข้ามาบดบังสายตา ร่างกายโงนเงนจนเธอต้องรีบคว้าหัวเตียงไว้ ความอ่อนเพลียอย่างรุนแรงทำให้หัวใจเต้นเร็วและหายใจติดขัด

เธอนั่งลงอีกครั้ง ก่อนใช้นิ้วแตะชีพจรที่ข้อมือ

ชีพจรเร็วแต่ยังสม่ำเสมอ ร่างกายมีภาวะขาดน้ำอย่างชัดเจน ปากแห้ง กล้ามเนื้ออ่อนแรง และท้องไส้ปั่นป่วน รสขมในปากทำให้เธอเริ่มสงสัยว่าร่างนี้ได้รับยาบางชนิดในปริมาณสูง

บนโต๊ะข้างเตียงมีขวดยาสีน้ำตาลวางตะแคงอยู่ ฝาขวดหล่นอยู่บนพื้น ฉลากที่ติดอยู่ด้านข้างซีดจาง แต่ยังพออ่านออกว่าเป็นยานอนหลับ

ข้างขวดมีแก้วน้ำที่เหลือน้ำอยู่เพียงก้นแก้ว

ผู่เยว่เอื้อมมือไปหยิบขวดยาขึ้นมา เม็ดยาด้านในเหลือเพียงสองเม็ด ทั้งที่ขวดมีขนาดใหญ่พอจะบรรจุได้หลายสิบเม็ด

เธอไม่ทันได้คิดต่อ ความเจ็บแปลบกลับแล่นผ่านศีรษะอย่างรุนแรง ภาพความทรงจำจำนวนมากพุ่งเข้ามาในสมองโดยไม่มีสัญญาณเตือน รวดเร็วและสับสนราวกับกระแสน้ำเชี่ยวกราก

เด็กหญิงตัวเล็กยืนอยู่หน้าบ้านไม้ท่ามกลางฝนตก เสื้อผ้าเปียกจนแนบลำตัว ขณะที่หญิงวัยกลางคนยืนอยู่ใต้ชายคาและตะโกนด้วยความไม่พอใจ

“บ้านนี้เลี้ยงเธอมาก็นับว่าเมตตามากพอแล้ว อย่าหวังว่าจะได้เงินไปเรียนสูง ๆ อีกเลย”

ภาพเปลี่ยนเป็นหญิงสาวนั่งอ่านหนังสือใต้แสงตะเกียงจนดึก มือข้างหนึ่งจดเนื้อหาทางชีววิทยา อีกข้างกุมท้องที่หิวโหยเพราะยังไม่ได้กินอาหารเย็น

ต่อมาคือภาพเธอยืนอยู่หน้าประกาศผลสอบ ชื่อของเธอติดอยู่ในรายชื่อผู้สอบเข้าโรงเรียนแพทย์ได้ ผู้คนรอบตัวแสดงความยินดี แต่เธอกลับยืนร้องไห้เพียงลำพัง เพราะไม่มีใครในครอบครัวมาร่วมยินดีกับเธอ

ชื่อของหญิงสาวคนนั้นคือหลี่น่า

ความทรงจำอีกชุดถาโถมเข้ามา โรงพยาบาลประจำเมือง อาคารสีขาวเก่า ทางเดินเต็มไปด้วยคนไข้และญาติที่นั่งรออยู่บนม้านั่งไม้ หลี่น่าสวมเสื้อกาวน์สีขาว เดินถือแฟ้มคนไข้ด้วยสีหน้าจริงจัง

เธอเป็นแพทย์หญิงเช่นเดียวกับผู่เยว่

หลี่น่าไม่ได้มีพรสวรรค์โดดเด่นตั้งแต่แรก แต่เธอขยันและอดทนกว่าคนอื่นหลายเท่า เธอเรียนรู้จากตำราเก่าที่ขอยืมมา จดบันทึกทุกกรณีที่พบ และอยู่เวรแทนเพื่อนร่วมงานบ่อยครั้งเพราะไม่กล้าปฏิเสธใคร

ความอ่อนโยนของหลี่น่ากลับกลายเป็นช่องทางให้คนอื่นเอาเปรียบ