บทที่ 2

“ฉันขอตรวจสอบประวัติการแก้ไขข้อมูลในระบบ” เธอกล่าว “ระบบต้องบันทึกว่าใครเข้าไปแก้ไขเอกสารและแก้ไขเมื่อไร”

แพทย์หญิงเฉินลี่ประสานมือบนโต๊ะ “ฝ่ายเทคนิคตรวจสอบแล้ว บัญชีผู้ใช้ที่เข้าแก้ไขเป็นบัญชีของคุณ”

“เป็นไปไม่ได้”

“รหัสผ่านเป็นข้อมูลส่วนตัวของคุณเอง หากบัญชีถูกใช้ก็ถือเป็นความรับผิดชอบของคุณ”

ผู่เยว่จ้องหน้าอีกฝ่ายอย่างไม่อยากเชื่อ เธอเริ่มมองเห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังการประชุมครั้งนี้

นี่ไม่ใช่การเรียกมาสอบถาม

ทุกอย่างถูกเตรียมไว้แล้ว

เมื่อสามเดือนก่อน ผู่เยว่ได้รับการเสนอชื่อให้เป็นหัวหน้าแผนกคนใหม่แทนเฉินลี่ซึ่งกำลังจะหมดวาระ ผลงานทางวิชาการและอัตราความสำเร็จในการรักษาของเธอสูงที่สุดในแผนก จึงมีโอกาสมากที่จะได้รับตำแหน่ง

ตั้งแต่นั้นมา เฉินลี่เริ่มกีดกันเธอจากการประชุมสำคัญ ขณะที่หลิวเจียซึ่งเคยสนิทสนมก็เริ่มตีตัวออกห่าง

ผู่เยว่เคยคิดว่าตนเองระแวงมากเกินไป

ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่าทุกอย่างเริ่มต้นมาตั้งแต่เมื่อใด

“ผู้ป่วยรายนั้นปลอดภัยและฟื้นตัวดี” ผู่เยว่กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ฉันไม่เคยนำข้อมูลของเธอไปเผยแพร่โดยไม่ได้รับอนุญาต หากเอกสารหายหรือข้อมูลถูกแก้ไข ควรตรวจสอบผู้ที่เกี่ยวข้องทั้งหมด ไม่ใช่ตัดสินว่าฉันผิดจากบัญชีผู้ใช้เพียงอย่างเดียว”

รองผู้อำนวยการจางถอนหายใจ “เรื่องนี้กระทบชื่อเสียงของโรงพยาบาล ญาติผู้ป่วยขู่ว่าจะฟ้องร้องและให้ข่าวกับสื่อ เราจำเป็นต้องดำเนินการอย่างรวดเร็ว”

“ดำเนินการอย่างรวดเร็วหรือหาคนรับผิดแทนโรงพยาบาลคะ”

บรรยากาศภายในห้องเงียบลงทันที

แพทย์หญิงเฉินลี่ตบโต๊ะ “ผู่เยว่ ระวังคำพูดด้วย”

“ฉันกำลังพูดความจริงค่ะ”

“ความจริงคือคุณมั่นใจในตัวเองมากเกินไป” เฉินลี่กล่าวเสียงแข็ง “คุณทำงานโดยไม่ฟังคำสั่งของหัวหน้า เปลี่ยนวิธีผ่าตัดเองหลายครั้ง และชอบทำตัวเหมือนคนอื่นตามคุณไม่ทัน ครั้งนี้คุณอาจคิดว่าผลการรักษาดีแล้วจะทำอะไรก็ได้”

ตอนที่ 2

ผู่เยว่กำมือแน่น “ทุกครั้งที่เปลี่ยนวิธีรักษา ฉันรายงานและขออนุมัติตามขั้นตอนทั้งหมด”

“แต่หลักฐานในระบบไม่แสดงแบบนั้น”

ประโยคนั้นทำให้เธอพูดไม่ออกชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะไม่มีคำโต้แย้ง แต่เพราะเริ่มตระหนักว่าหลักฐานทุกชิ้นถูกจัดวางเพื่อปิดทางรอดของเธอ

รองผู้อำนวยการจางเลื่อนกระดาษแผ่นหนึ่งมาตรงหน้า

“ระหว่างการตรวจสอบ โรงพยาบาลมีคำสั่งให้คุณพักงานทันที ห้ามเข้าถึงระบบข้อมูลผู้ป่วยและห้ามทำการรักษาโดยไม่มีคำสั่ง”

ผู่เยว่มองเอกสารใบนั้นนิ่ง ๆ

“ฉันเพิ่งช่วยผู้ป่วยผ่าตัดหลอดเลือดสมองสำเร็จเมื่อไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก่อน”

“เรื่องนั้นเป็นคนละส่วนกับข้อร้องเรียน”

“โรงพยาบาลใช้ฉันทำงานจนเสร็จ แล้วจึงสั่งพักงานอย่างนั้นหรือคะ”

ไม่มีใครตอบ

ความเงียบจากคนทั้งห้องเป็นคำตอบที่ชัดเจนที่สุด

ผู่เยว่ลุกขึ้น เก็บสำเนาเอกสารไว้ในมือ และกล่าวด้วยน้ำเสียงสงบกว่าที่ทุกคนคาดคิด

“ฉันจะยื่นอุทธรณ์และขอให้มีการตรวจสอบจากหน่วยงานภายนอก”

เฉินลี่หัวเราะเบา ๆ “คุณคิดว่าจะมีใครยอมทำลายชื่อเสียงของโรงพยาบาลเพื่อแพทย์คนเดียวหรือ”

ผู่เยว่หันไปมองเธอ “ฉันไม่ได้ขอให้ใครทำเพื่อฉัน ฉันขอเพียงให้ตรวจสอบความจริง”

เธอเดินออกจากห้องประชุมโดยไม่หันกลับไปมอง แม้ในอกจะหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก

หลายวันต่อมา ผู่เยว่พยายามรวบรวมหลักฐานทุกอย่าง เธอติดต่อญาติผู้ป่วย ขอสำเนาเอกสารจากฝ่ายเวชระเบียน และยื่นคำร้องต่อคณะกรรมการจริยธรรม แต่ทุกทางกลับถูกปิดกั้นอย่างประหลาด

ญาติผู้ป่วยไม่ยอมรับสาย

เอกสารต้นฉบับหายไปจากคลัง

เจ้าหน้าที่ฝ่ายเทคนิคยืนยันว่าประวัติการเข้าใช้งานถูกลบโดยไม่ทราบสาเหตุ

ส่วนหลิวเจียซึ่งเคยรับปากว่าจะเป็นพยาน กลับปฏิเสธว่าไม่เคยเห็นเอกสารยินยอม

ข่าวลือเริ่มแพร่ไปทั่วโรงพยาบาล บางคนพูดว่าผู่เยว่ทะเยอทะยานจนยอมทดลองกับผู้ป่วย บางคนกล่าวว่าเธอขโมยผลงานของคนอื่นมาตีพิมพ์ ขณะที่คนซึ่งเคยยิ้มทักทายกลับเดินเลี่ยงเมื่อเห็นเธอ

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา คณะกรรมการมีคำตัดสินเบื้องต้นว่าเธอทำผิดจรรยาบรรณอย่างร้ายแรง

ผู่เยว่ถูกปลดออกจากตำแหน่ง

ในวันรับหนังสือคำสั่ง เธอยืนอยู่หน้าห้องทำงานของตนเองซึ่งถูกเปลี่ยนกุญแจเรียบร้อยแล้ว กล่องกระดาษหนึ่งใบถูกวางไว้หน้าประตู ภายในมีหนังสือ ปากกา เสื้อกาวน์ และของใช้ส่วนตัวทั้งหมด

ไม่มีคำขอบคุณสำหรับหลายปีที่เธอทุ่มเท

ไม่มีใครกล่าวถึงชีวิตผู้ป่วยที่เธอเคยช่วยไว้

สิ่งที่เหลืออยู่มีเพียงกระดาษหนึ่งแผ่นซึ่งระบุว่าเธอไม่มีสิทธิ์กลับเข้ามาในพื้นที่ของโรงพยาบาลในฐานะแพทย์อีกต่อไป