บทที่ 5

4 วันผ่านไป

นับตั้งแต่วินาทีที่ชีวิตของดีไซเนอร์สาวระดับโลกอย่างกอหญ้าถูกหล่อหลอมเข้ากับร่างของทอฝัน หญิงสาวที่ใครต่อใครต่างตราหน้าว่าไร้ค่า

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อในโรงพยาบาลเริ่มถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกลิลลี่สีขาวที่วางประดับอยู่ในห้องพักฟื้น

ดีไซเนอร์สาวในร่างใหม่ไม่ได้ใช้เวลาสี่วันที่ผ่านมาไปกับการคร่ำครวญถึงสามีเจ้าของร่างที่ไม่รักดี แต่เธอใช้มันไปกับการอ่านเอกสารสรุปงบประมาณและแบบร่างอัญมณีของตระกูลที่ผู้เป็นพ่อส่งมาให้ตามคำขอ

ท่ามกลางความสงบ เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้นตรงหน้าห้อง ก่อนที่ประตูบานใหญ่จะถูกเปิดออกอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะเตือนล่วงหน้า

ดีเซลก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่วงท่าองอาจราวกับราชสีห์ ชุดสูทสากลสีเทาเข้มดูยับย่นจากการเดินทางไกลข้ามทวีป

นัยน์ตาคมกริบสีนิลฉายแววเหนื่อยล้าทว่ายังคงความดุดันและเย็นชาเป็นนิจ

และที่เหนือกว่านั้นเลยก็คือได้เตรียมใจที่จะได้ยินคำต่อว่าต่อขาน ไม่ก็บีบน้ำตาฟูมฟายเป็นการใหญ่จากภรรยา

ทว่า... สิ่งที่เขาพบกลับเป็นความสงบเงียบอย่างที่สัมผัสไม่ได้มาตลอดสองปีของการแต่งงาน

เธอไม่ได้กระโจนเข้ามากอดขาหรือรบเร้าถามถึงผู้จัดการสาวอย่างเบลล่า เธอยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้นวมริมหน้าต่าง

ซ้ำในมือยังมีไอแพดเครื่องหรู ดวงตาคู่สวยก็เอาแต่จดจ่ออยู่กับงานตรงหน้า แสงแดดรำไรยามบ่ายที่ตกกระทบใบหน้าเนียนละเอียดทำให้เจ้าตัวดูงดงามราวกับภาพวาดที่จับต้องไม่ได้

“กลับมาแล้วเหรอคะ?”

กอหญ้าเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง เพราะยังคงสนใจอยู่ที่หน้าจอ น้ำเสียงนั้นราบเรียบ เย็นนิ่ง ราวกับกำลังทักทายคนแปลกหน้าที่เพียงแค่เดินผ่านทางมา

ดีเซลชะงักไปครู่หนึ่ง รอยหยักระหว่างคิ้วเข้มขมวดมุ่น จ้องมองภรรยาสาวอย่างไม่วางตา

“ทอฝัน... นี่คุณกำลังเล่นบทอะไรอยู่?”

น้ำเสียงเต็มไปด้วยความระแวง กายกำยำสมส่วนเดินเข้าไปหยุดยืนตรงหน้าคนป่วย ร่างสูงใหญ่ถึง 192 เซนติเมตรทอดเงาทาบทับร่างบางจนดูเล็กถนัดตา

แต่กอหญ้ากลับไม่มีท่าทีสะทกสะท้าน เธอดับหน้าจอแล้วเงยหน้าขึ้นสบตาคนพูดตรง ๆ

ซึ่งแววตาที่เคยเต็มไปด้วยความโหยหาและอารมณ์ฉุนเฉียว ตอนนี้กลับนิ่งสงบยิ่งกว่าใต้ท้องทะเลลึก และเต็มไปด้วยประกายแห่งปัญญาที่สุกใส

ริมฝีปากอวบอิ่มระบายรอยยิ้มบาง ซึ่งมันส่งไปไม่ถึงดวงตาคู่สวย จึงทำให้คนมองรู้สึกหนาวสะท้านลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจ

“บทอะไรคะ?”

ถามกลับพลางเอียงคอเล็กน้อย ท่าทางนั้นดูสง่างามจนดีเซลเผลอกลั้นหายใจ

“ฉันก็แค่ทักทายสามีตามมารยาท หรือคุณอยากให้ฉันกรีดร้องเหมือนคราวก่อน ๆ ดีล่ะคะ?”

“อย่ามาประชดผม”

ดีเซลเอ่ยด้วยน้ำเสียงขุ่นมัวปะปนกับความรู้สึกไม่สบอารมณ์ กับการกระทำของผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยา

“ผมรู้ว่าคุณโกรธเรื่องเบลล่า แต่การที่ผมพาเธอไปทำงานด้วยมันคือเรื่องธุรกิจ อย่าเอาความคิดไร้สาระของคุณมาทำให้ชีวิตผมวุ่นวายอีก”

กอหญ้าหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างนึกขบขัน ถ้อยคำแต่ละอย่างที่สามีเจ้าของร่างเอ่ยออกมานั้น ไม่มีแววห่วงใยเมียตัวเองสักนิด

‘ไอ้ผู้ชายจอมเย็นชา ช่างน่ารำคาญเสียจริง!’

“คุณดีเซลคะ สำหรับฉันตอนนี้ เรื่องของคุณกับคุณเบลล่ามันไม่ใช่แค่ไร้สาระแต่มัน ‘ไม่สำคัญ’ เลยต่างหากค่ะ”

คำว่า ‘ไม่สำคัญ’ หลุดออกมาจากปากคนตรงหน้าเหมือนใบมีดโกนที่กรีดลึกลงบนศักดิ์ศรีของดีเซล

เขาเป็นผู้ชายที่ใครต่อใครต่างรุมล้อม เป็นเจ้าของกาสิโนและสถานบันเทิงที่ทรงอิทธิพลที่สุด โดยเฉพาะกับทอฝัน

แน่นอนว่าที่ผ่านมาตนเองมักจะเป็น ‘โลกทั้งใบ’ ของเธอเสมอ การถูกบอกว่าเขาไม่สำคัญด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเฉยเช่นนี้มันทำให้รู้สึก ‘ไม่พอใจ’ อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“คุณว่ายังไงนะ?”

ดีเซลก้มลงคว้าข้อมือบางข้างที่ไม่มีแผล นัยน์ตาคมกล้าจับนิ่งเข้าไปในดวงตานิ่งสนิทราวกับจะค้นหาความจริง หรือสิ่งที่เจ้าตัวซ่อนเอาไว้

“คิดจะใช้แผนการใหม่เรียกร้องความสนใจด้วยการทำเป็นเฉยชางั้นเหรอ? บอกไว้ก่อนนะว่ามันไม่ได้ผล”

กอหญ้ามองมือหนาพันธนาการข้อมือเธอไว้ด้วยสายตาเย็นชา ไม่ได้ดิ้นรน หากแต่จ้องกลับด้วยแววตาที่นิ่งสงบจนดีเซลเป็นฝ่ายที่รู้สึกเสียอาการซะเอง

“ปล่อยค่ะ... มันเจ็บ”

เธอเอ่ยออกมาราวกับว่าเขาเป็นเชื้อโรค ซ้ำยังแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่สนใจสามีเลยสักนิด

“แล้วกรุณาเข้าใจใหม่ด้วยนะคะ ฉันไม่ได้ใช้แผนการอะไรทั้งนั้น ฉันแค่คิดได้ ว่าเวลาที่เสียไปกับการวิ่งตามคนที่ไม่เห็นค่า มันช่างเป็นเรื่องที่โง่เขลาที่สุดในชีวิต”

จากนั้นก็แกะมือของเขาออกอย่างช้า ๆ

ดวงตาคู่สวยจ้องมองคนตรงหน้าด้วยความเด็ดเดี่ยว