บทที่ 8

ชายหนุ่มขยับเข้าหาเธออย่างรวดเร็ว มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวบางแล้วดึงร่างของเธอเข้ามาชิดกับแผงอกแกร่ง

กลิ่นกายชายที่ผสมกับน้ำหอมไม้จันทน์ราคาแพงลอยมาปะทะจมูก กอหญ้ารู้สึกถึงความร้อนผ่าวจากร่างกายของเขาที่แผ่ซ่านออกมา

“อย่ามาทำเป็นเก่งเพื่อเรียกร้องความสนใจจากผมด้วยวิธีนี้เลย”

ดีเซลโน้มใบหน้าลงมาจนจมูกเกือบจะชนกัน นัยน์ตาของเขาจ้องเขม็งราวกับจะมองให้ทะลุถึงหัวใจ

“เพราะมันจะทำให้ผมยิ่ง ‘รำคาญ’ คุณมากขึ้นกว่าเดิม”

กอหญ้าไม่ได้หลบสายตา เพียงแต่ปรายตามองมือที่จับแขนของตนอยู่ด้วยความสมเพช ก่อนจะเงยหน้าสบตาคนตัวสูงอีกครั้งด้วยแววตาที่สงบนิ่งจนน่ากลัว

“ถ้าคุณรำคาญก็กรุณาปล่อยมือสิคะ แล้วก็เดินออกไปจากห้องนี้ซะ อย่าทำตัวเป็นสามีขี้หวงในเมื่อคุณไม่ได้รักฉัน”

“ผมไม่ได้หวง!”

ดีเซลคำรามเสียงต่ำ แต่เขากลับไม่ได้ปล่อยมือ นัยน์ตาของเขาวูบไหวด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เขาเองก็นิยามไม่ได้ มันคือความหงุดหงิดที่เห็นเธอทำท่าทางเหมือนไม่แคร์กัน

“ถ้าอย่างนั้นก็กลับไปหาคุณเบลล่าเถอะค่ะ ป่านนี้เธอคงรอรับประทานอาหารเย็นกับคุณอยู่”

กอหญ้าเอ่ยเสียงเรียบพลางแกะมือเขาออกอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาด

“ส่วนฉันมีงานต้องทำ งานนี้ต้องใช้สมองมากกว่าการใช้ อารมณ์ วิ่งตามผู้ชายเหมือนเมื่อก่อน”

คำว่า ‘สมอง’ ที่เธอเน้นย้ำเหมือนเป็นการตอกหน้าดีเซลอย่างแรง ชายหนุ่มจ้องมองผู้หญิงตรงหน้าที่ดูสวยสะพรั่งและฉลาดล้ำเกินกว่าทอฝันคนเดิมไปไกลแสนไกล

รอยยิ้มที่เธอมอบให้เขาในตอนนี้ไม่มีแววของความรักหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความห่างเหินและหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรี

“ทอฝัน คุณเปลี่ยนไปมากจนผมนึกว่าคุณไม่ใช่คนเดิม”

ดีเซลเอ่ยในที่สุด น้ำเสียงเบาลงแต่แฝงไปด้วยความสงสัยที่เริ่มรุนแรงขึ้น

“คนเราต้องรู้จักรักตัวเองนะคะคุณดีเซล โดยเฉพาะหลังจากที่เกือบจะลงไปนอนในโลงศพมาแล้ว”

กอหญ้าหมุนตัวกลับไปที่โต๊ะทำงานโดยไม่สนใจเขาอีก

“เชิญค่ะ... ประตูอยู่ทางนั้น หวังว่าคราวหน้าถ้าจะเข้ามา คุณจะให้เลขาโทรมานัดฉันล่วงหน้านะคะ เพราะตารางงานของฉันแน่นมาก... ค่ะ”

ดีเซลยืนนิ่งอยู่กลางห้อง จ้องมองแผ่นหลังบางที่นั่งลงทำงานต่ออย่างไม่ยี่หระ ความเงียบเชียบในห้องนี้กลับดังสนั่นอยู่ในหัวของเขา

ความเฉยชาของเธอสั่นคลอนหัวใจที่เคยแข็งแกร่งดุจหินผานี้อย่างที่ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนทำได้มาก่อน

“ได้... ในเมื่อคุณอยากได้พื้นที่ส่วนตัวนัก ผมก็จะให้!”

ดีเซลคำรามออกมาด้วยความขัดใจ

“แต่อย่ามาเสียใจภายหลังก็แล้วกัน ถ้าผมจะไม่กลับมาเหยียบที่นี่อีก!”

“ค่ะ เดินทางปลอดภัยนะคะ”

คำตอบสั้น ๆ ที่ปราศจากเยื่อใยทำให้ดีเซลต้องขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน หมุนตัวเดินออกจากห้องไปพร้อมกับเสียงปิดประตูที่ดังสนั่นหวั่นไหว แสดงถึงโทสะที่ยังไม่มอดดับ

กอหญ้าเหลือบสายตามองตามหลังเขาไปเพียงครู่เดียว นัยน์ตาของเธอฉายประกายแห่งผู้ชนะชั่ววูบก่อนจะกลับมาจดจ่อที่งานออกแบบตรงหน้า

“ขู่ไปเถอะคุณดีเซล ยิ่งคุณพยายามแสดงอำนาจมากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งแสดงให้เห็นว่าคุณนั่นแหละที่เริ่มทนไม่ได้กับการที่ฉันหายไปจากวงจรชีวิตของคุณ”

กระตุกรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ ตาคู่สวยเป็นประกายระยับท่ามกลางแสงไฟจากโคมไฟทำงาน เกมนี้เธอยังไม่ได้เริ่มรุกด้วยซ้ำ แค่ตั้งรับด้วยความเฉยชาก็ทำให้ ‘ราชากาสิโน’ อย่างเขาเสียศูนย์ได้ขนาดนี้

กอหญ้าเริ่มร่างแบบชิ้นถัดไปอย่างรวดเร็ว มือเรียวตวัดลายเส้นที่ซับซ้อนและงดงามราวกับอัญมณีมีชีวิต วันพรุ่งนี้ที่บริษัทคือสนามรบที่แท้จริงที่เธอต้องไปเผชิญ

ไม่ใช่แค่เรื่องผู้ชาย แต่คือการพิสูจน์ให้คนทั้งโลกเห็นว่า ทอฝันคือดีไซเนอร์อันดับหนึ่งที่จะพลิกโฉมวงการอัญมณีไทย

ขณะเดียวกัน ดีเซลเดินลงมาถึงรถหรูหน้าคฤหาสน์กลับไม่ได้ขับรถออกไปทันที ชายหนุ่มนั่งนิ่งอยู่หลังพวงมาลัย นัยน์ตาคมจ้องมองขึ้นไปยังหน้าต่างห้องนอนที่เปิดไฟสว่างโรจน์

ภาพดวงตาเย็นชาและรอยยิ้มหยันของทอฝันยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ความรู้สึกอยากจะเอาชนะและความอยากรู้ที่เริ่มครอบงำจิตใจทำให้เขากำพวงมาลัยแน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดโปน

“คุณคิดว่าจะหนีพ้นน้ำมือผมงั้นเหรอทอฝัน กฎเหล็กของคุณนั่นแหละ ที่ผมจะข้ามมันไปให้ดู”

ดีเซลเหยียบคันเร่งออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงเสียงเครื่องยนต์ที่แผดคำรามกึกก้องไปทั่วบริเวณ การแข่งขันระหว่าง ‘ราชาผู้เอาแต่ใจ’ กับ ‘ราชินีดีไซเนอร์ผู้เกิดใหม่’ ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว!