บทที่ 4

“ไม่ต้องหรอกค่ะแม่ ของที่เขายังไม่ได้แย่งไป ก็ปล่อยให้เขาพยายามต่อไปเถอะค่ะ ส่วนหนูมีเรื่องที่สำคัญกว่านั้นอยากจะขอคุณพ่อ”

“ว่ามาเลยลูก ไม่ว่าอะไรพ่อก็ให้ได้” อาทิตย์รีบรับคำ

กอหญ้าขยับตัวนั่งหลังตรง ท่าทางที่ดูเด็ดเดี่ยวและเปี่ยมไปด้วยบุคลิกของผู้นำทำให้ห้องพักฟื้นดูขลังขึ้นมาทันตา

“หนูอยากเข้าไปทำงานที่บริษัทอัญมณีของเราค่ะ หนูอยากเรียนรู้งานออกแบบและการบริหารอย่างจริงจัง”

ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันครู่ใหญ่ อาทิตย์อ้าปากค้าง เต็มไปด้วยความตกตะลึง

“ลูกว่ายังไงนะ? ฝันเนี่ยนะจะทำงาน ปกติลูกบอกว่างานพวกนี้มันน่าเบื่อ ขลุกอยู่กับก้อนหินพวกนั้นทำให้เสียเวลาช้อปปิ้งไม่ใช่เหรอ?”

วาจาของผู้มีอายุทำให้เธอยกยิ้มมุมปาก แววตาพราวระยับด้วยประกายแห่งความท้าทาย

“นั่นเป็นทอฝันคนเก่าค่ะคุณพ่อ ตอนนี้หนูรู้แล้วว่าการมีเงินเป็นของตัวเองและการมีอำนาจในมือ มันหอมหวานกว่าการวิ่งตามผู้ชายที่เขาเห็นเราเป็นเพียงภาระตั้งเยอะ”

น้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยวและมั่นใจนั้นทำให้อาทิตย์รู้สึกทึ่งอย่างมาก มองเห็นเงาของตัวเองในดวงตาของลูกสาว เงาของนักล่าที่พร้อมจะสยบทุกอย่างไว้ใต้เท้า

“ได้! ถ้าลูกตั้งใจจริง พ่อจะจัดตำแหน่งดีไซเนอร์ฝึกหัดให้ลูกก่อน”

“ไม่ต้องฝึกหัดหรอกค่ะคุณพ่อ”

กอหญ้าแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบทว่าทรงพลัง

“ส่งโปรเจกต์ที่กำลังมีปัญหาหรือคอลเลกชันที่ยังตีโจทย์ไม่แตกมาให้หนู แล้วหนูจะพิสูจน์ให้เห็นเองว่าทอฝันคนนี้มีดีกว่าที่ทุกคนคิด”

คุณหญิงพิมมองลูกสาวด้วยความตื้นตัน แม้จะยังไม่เข้าใจความเปลี่ยนแปลงที่รวดเร็วนี้ แต่ก็รู้สึกได้ว่าลูกสาวของเธอไม่ได้เพียงแค่ฟื้นจากความตาย

แต่ได้ ‘เกิดใหม่’ อย่างที่ตนเองและผู้เป็นสามีอยากจะให้ทอฝันเป็นแบบนี้จริง ๆ

หลังจากที่พ่อและแม่กลับไปแล้ว ห้องพักฟื้นก็กลับมาสู่ความสงบอีกครั้ง

กอหญ้าเดินไปที่โต๊ะข้างเตียง หยิบกระดาษจดบันทึกและปากกาที่พยาบาลทิ้งไว้มาถือ

มือเรียวบางที่เคยหยิบจับเพียงกระเป๋าแบรนด์เนมและแก้วไวน์ จรดปลายปากกาลงบนกระดาษช้า ๆ ด้วยลายเส้นที่เป็นเอกลักษณ์

ความชำนาญที่ฝังอยู่ในจิตวิญญาณดีไซเนอร์ระดับโลกเริ่มสำแดงเดช เพียงไม่กี่นาที ร่างของสร้อยคอพลอยประดับเพชรที่ได้รับแรงบันดาลใจจาก ‘หยดน้ำตาที่กลายเป็นเพชร’ ก็ปรากฏสู่สายตา

“สวยงามแต่เข้มแข็ง” ความมุ่งมั่นในสายตามองผลงานแรกในร่างใหม่ด้วยความพึงพอใจ

เวลาเดียวกันนั้นเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ราคาแพงก็ดังขึ้น

หยิบมันขึ้นมาดู ก็พบว่าเป็นข้อความจากสามีผู้เย็นชาของร่างนี้

‘ผมถึงต่างประเทศแล้ว หวังว่าคุณจะเลิกบ้าและไม่สร้างเรื่องให้พ่อแม่คุณต้องโทรมากวนใจผมอีก’

ได้อ่านข้อความนั้นสีหน้าเรียบเฉยก็ปรากฏ ไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดหรืออยากจะรัวข้อความกลับไปต่อว่าอย่างที่ทอฝันคนเดิมเคยทำ

นิ้วเรียวสวยพิมพ์ตอบกลับไปสั้น ๆ เพียงประโยคเดียว

‘รับทราบค่ะ ขอให้ทุกอย่างราบรื่น’

เพียงเท่านั้นก็กดปิดหน้าจอและวางมันลงอย่างไม่ไยดี

“ดีเซล คุณคิดว่าคุณรู้จักทอฝันดีพอแล้วงั้นเหรอ?”

มองออกไปนอกหน้าต่างโรงพยาบาล เห็นแสงไฟของเมืองหลวงยามค่ำคืน รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ร้ายลึกลับผุดขึ้นบนใบหน้า

“เตรียมตัวไว้ให้ดีเถอะคุณสามี เพราะเกมนี้ฉันไม่ใช่ผู้เล่นที่เป็นรองคุณอีกต่อไป”

ดวงตาคู่สวยฉายความมาดมั่นขึ้นท่ามกลางความมืดมิด แม้เส้นทางต่อจากนี้ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ

เพราะทั้งเบลล่าที่จ้องจะเสียบแทนตำแหน่งเมีย ทั้งดีเซลที่แสนจะเย็นชา และพนักงานในบริษัทที่คงจะตราหน้าว่าเธอเป็นเพียงลูกสาวท่านประธานที่เข้ามานั่งชูคอไปวัน ๆ

แต่สำหรับกอหญ้าคำดูถูกคือเชื้อเพลิงชั้นดี และจะใช้มันเผาผลาญความเชื่อเดิม ๆ ของทุกคนให้มอดไหม้ไปพร้อมกับชื่อเสียงเน่าเฟะของทอฝันคนเก่า!

เธอล้มตัวลงนอน หลับตาลงด้วยความมุ่งมั่น พลังงานในร่างใหม่นี้ช่างเอ่อล้น และพรุ่งนี้โลกจะต้องจดจำชื่อของ ‘ทอฝัน’ ในรูปแบบที่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน