บทที่ 6

“ต่อจากนี้ไปพื้นที่ส่วนตัวของคุณก็คือของคุณ ฉันจะไม่ก้าวก่าย ไม่ถามหา และจะไม่หึงหวงให้คุณต้องรำคาญอีก ส่วนพื้นที่ของฉัน ฉันก็ขอคืนเช่นกันค่ะ”

ดีเซลยืนนิ่งค้างไปครู่ใหญ่ รอยยิ้มหยันที่เคยใช้ข่มขวัญภรรยาหายไปจากใบหน้าคมสัน ความเงียบปกคลุมไปทั่วห้องจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างต่อเนื่อง

ที่เคยมองทอฝันเป็นเพียง ‘ภาระ’ เริ่มฉายแววสับสนและไม่เข้าใจ

‘ผู้หญิงคนนี้ใช่ทอฝันจริง ๆ หรือ?’

“คุณดีเซลคะ พร้อมหรือยังคะ? รถพร้อมแล้วค่ะ”

เสียงหวานหยดย้อยของเบลล่าดังขึ้นที่หน้าประตู หล่อนเดินเข้ามาในห้องด้วยชุดเดรสสีแดงเพลิงที่ขับผิวขาวผ่อง

ใบหน้าสะสวยถูกแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยชัยชนะ จงใจเดินเข้ามาใกล้ดีเซลแล้วเกาะแขนเขาไว้อย่างแสดงความเป็นเจ้าของ พร้อมกับปรายตามองภรรยาเจ้านายด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเยาะเย้ย

“อุ๊ย! ฟื้นแล้วเหรอคะคุณทอฝัน? เบลต้องขอโทษด้วยนะที่พาคุณดีเซลไปต่างประเทศนานไปหน่อย พอดีงานมันยุ่งมากน่ะค่ะ คุณดีเซลแทบไม่ได้นอนเลย”

ผู้จัดการสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงสอพลอ แววตาจิกกัดคนป่วยอย่างท้าทาย

ซึ่งหากเป็นทอฝันคนเดิมก็คงจะกระโจนเข้าตบหน้าเบลล่าหรือกรีดร้องอาละวาดไปแล้ว แต่ผู้หญิงที่อยู่ตรงนี้กลับเพียงแค่ปรายตามองหล่อนด้วยสายตาที่มอง ‘วัตถุที่ไม่มีราคา’

“ไม่เป็นไรค่ะคุณเบลล่า ขอบคุณที่ช่วย ‘ดูแล’ สามีฉันในช่วงที่ฉันไม่อยู่”

กอหญ้าเอ่ยพร้อมกับยกยิ้มที่ดูสวยสง่าเสียจนเบลล่าเป็นฝ่ายที่หน้าเสีย

“แต่ดูท่าทางคุณเบลล่าจะเหนื่อยกว่านะคะเนี่ย ใต้ตาดูคล้ำ ๆ ไปนิดนะคะ สงสัยจะ ‘ทำงาน’ หนักจริง ๆ”

“นี่คุณ!”

เบลล่าสะอึก ใบหน้าบูดบึ้งด้วยความโกรธจัดเมื่อถูกตอกกลับนิ่ม ๆ

“คุณดีเซลคะ”

กอหญ้าหันไปหาสามีโดยไม่สนใจเบลล่าอีก

“วันนี้ฉันจะออกจากโรงพยาบาล และจะย้ายเข้าไปอยู่ที่บ้านคุณพ่อคุณแม่สักพักนะคะ พอดีมีงานด่วนที่คุณพ่อมอบหมายให้ทำ ฉันคิดว่าเราแยกกันอยู่สักพักคงจะดีกับสุขภาพจิตของคุณมากกว่า”

“ไม่ได้!”

ดีเซลเป็นฝ่ายโพล่งออกมาเสียงดังจนตัวเองยังตกใจ นัยน์ตาคมเข้มฉายแววดุดันขึ้นมาทันที

“คุณเป็นเมียผม ตราบใดที่ใบทะเบียนสมรสยังอยู่ คุณต้องกลับไปอยู่ที่บ้านกับผม!”

กอหญ้ายกคิ้วเรียวขึ้นพลางมองเขาด้วยความแปลกใจ

“ทำไมล่ะคะ? ปกติคุณก็ไม่เคยอยากเห็นหน้าฉันอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ? การที่ฉันไม่อยู่ขวางหูขวางตา น่าจะเป็นของขวัญที่ดีที่สุดสำหรับคุณไม่ใช่หรือไง?”

“นั่นมันเรื่องของผม!”

ดีเซลเค้นเสียงลอดไรฟัน จ้องเขม็งไปที่ใบหน้าสวยที่บัดนี้ดูเย้ายวนใจอย่างประหลาด ความเฉยชาของเธอทำงานได้ดีกว่าน้ำตาของเธอนับพันเท่า มันปลุกสัญชาตญาณนักล่าในตัวเขาให้ตื่นขึ้นเป็นครั้งแรก

“เอาเป็นว่าถ้าฉันเคลียร์งานเสร็จ ฉันจะแวะไปเยี่ยมคุณที่บ้านนะคะ”

กอหญ้าสรุปเองเออเอง พลางหันไปหยิบกระเป๋าถือแบรนด์เนมขึ้นมาคล้องแขน

ท่วงท่าการเดินของเธอเปลี่ยนไปจากทอฝันที่เดินสะดีดสะดิ้ง กลายเป็นความมั่นคง ทุกย่างก้าวดูมีอำนาจจนเบลล่าต้องรีบถอยฉากหลบทางให้

หญิงสาวเดินผ่านดีเซลไปโดยไม่แม้แต่จะปรายตามอง กลิ่นหอมจาง ๆ จากตัวเธอที่ลอยมาปะทะจมูกทำให้ชายหนุ่มรู้สึกชาหนึบที่หัวใจ

ร่างสูงหมุนตัวมองตามร่างบางที่ก้าวออกจากห้องไปอย่างไม่เหลียวหลัง

“คุณดีเซลคะ ดูคุณทอฝันพูดสิคะ ทำไมจู่ ๆ ถึงได้อวดดีขนาดนี้”

เบลล่าพยายามกระตุกแขนเจ้านายหนุ่มเพื่อเรียกความสนใจ

“เบาเสียงหน่อย!”

ดีเซลกระชากเสียงต่ำ จดจ้องไปที่บานประตูที่เพิ่งปิดลง ความรู้สึกร้อนรุ่มบางอย่างสุมอยู่ในอก มันคือความโกรธ หรือความโหยหาในสายตาคู่เดิมที่เคยมีแต่เขากันแน่?

“เบลล่าคุณกลับไปก่อน ผมมีธุระต้องจัดการ”

ฝ่ามือใหญ่แกะมือของเบลล่าออกอย่างไม่ไยดี ความรู้สึกที่เคยเย็นชากับภรรยา เวลานี้กลับเต็มไปด้วยความสับสนและว้าวุ่นใจ

มาเฟียหนุ่มก้าวตามภรรยาไปอย่างรวดเร็ว ยังไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมต้องตาม แต่รู้เพียงว่ายอมไม่ได้ที่จะให้สายตาที่เคยมองเพียงแค่เขา กลายเป็นสายตาที่ว่างเปล่าเช่นนั้น

ทางด้านกอหญ้าที่กำลังเดินไปยังลานจอดรถ มุมปากสวยยกยิ้มขึ้นอย่างผู้ชนะ

‘นี่แค่เริ่มต้นเท่านั้นคุณดีเซล ต่อจากนี้คุณจะได้รู้ว่า การถูกผู้หญิงที่คุณเคยมองข้าม เมินเฉยใส่ มันเจ็บปวดขนาดไหน’

ร่างระหงก้าวขึ้นรถลิมูซีนส่วนตัวของบิดาที่มารอรับ พร้อมกับปิดประตูลงอย่างนุ่มนวล ทิ้งอดีตที่โง่เขลาไว้เบื้องหลัง และก้าวเข้าสู่สมรภูมิอัญมณีที่มั่นใจว่า เธอคือที่หนึ่ง!