ตอนที่ 107 จ้องฮุบกิจการชานมไข่มุก (2)

54 2-2

            ตอนที่ 107 จ้องฮุบกิจการชานมไข่มุก (2)

           

            อู๋ซิ่วเหลียนและย่าอู๋ต่างช่วยกันร้องตะโกนก่นด่าสาปแช่งให้ร้ายสองแม่ลูกต่อหน้าสาธารณชน ลูกค้าที่เดินผ่านไปผ่านมาในบริเวณนั้นย่อมไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรด้วย รับฟังแบบนั้นก็พลันเข้าใจผิดคิดไปว่า ชานมไข่มุกเป็นสูตรลับของตระกูลหลินจริงๆ ทำให้สายตาของผู้คนรอบข้างที่มองสองแม่ลูกต้องแปรเปลี่ยนไป

            หลินจิงซูขมวดคิ้วถักแน่นขณะยืนฟังย่าอู๋และอู๋ซิ่วเหลียนกระหน่ำสาดโคลนใส่อย่างเสียๆหายๆ

            มีหรือที่ผู้หญิงสองคนนี้ซึ่งร้อยวันพันปีไม่เคยจะได้ออกไปไหน จู่ๆก็ร่อนมาไกลถึงย่านถนนคนเดินนี่ได้? มิหนำซ้ำยังล่วงรู้ข้อมูลทุกอย่างเกี่ยวกับธุรกิจชานมไข่มุกของเธออีกด้วย?

            แทบจะในทันที เธอหันขวับจ้องจับไปทางหวังหลิวอย่างว่องไว แลเห็นอีกฝ่ายก็กำลังยืนตั้งแผงขายของเป็นปกติเช่นทุกวัน แต่ที่แตกต่างไปจากเดิมคือ เธอพบว่าอีกฝ่ายกำลังเหลือบมองมาทางพวกตนสองแม่ลูกด้วยสีหน้าสะใจ

            สายตาคู่นั้นของหวังหลิวคล้ายจะกำลังสื่อสารกับเธอว่า นังหนู แกมันยังเด็กเกินไปที่จะต่อกรกับฉัน!

            หลินจิงซูยิ้มเยาะกับตนเอง ดูท่าเธอจะประเมินนิสัยสันดานความชั่วร้ายของหวังหลิวต่ำเกินไปจริงๆ มันถึงกับคิดแผนการที่ทุเรศและน่ารังเกียจขนาดนี้ออกมาได้!

            ติงเสวี่ยเหม่ยโกรธจัดจนแทบเป็นบ้า เธอเปิดฉากทะเลาะวิวาทกับอู๋ซิ่วเหลียนและย่าอู๋ทันที

            “นี่เป็นสูตรลับที่ซูซูลูกสาวของฉันคิดค้นขึ้นมา พวกคุณสองคนนี่มันหน้าไม่อายจริงๆ กล้าพูดจาฉกฉวยความดีความชอบของคนอื่นหน้าไม่อาย! ฉันก็หย่าขาดจากหลินชิงอี้ไปแล้ว! นี่ยังจะเป็นบ้าอะไรกันอีก? จะตามหลอกหลอนกันไปถึงเมื่อไหร่! ต้องการอะไรจกพวกเราสองแม่ลูกอีกห๊ะ?! หรือจะต้องบีบเค้นกันให้ตาย จึงพอใจงั้นเหรอ?!!”

            อู๋ซิ่วเหลียนยังคงหน้าด้านไม่รู้สึกรู้สม เอ่ยปากพูดต่ออย่างไร้ยางอายว่า

            “พี่เสวี่ยเหม่ย พี่พูดแบบนี้ไม่ถูกต้องนะคะ ทำไมต้องพูดราวกับว่าพวกเราเป็นฝ่ายรังแกพี่ด้วย? ก็เห็นๆกันอยู่ว่าพี่ล่อลวงผู้ชายให้ยอมแต่งงานด้วยแล้วก็ขอหย่าทิ้ง จุดประสงค์ก็เพื่อขโมยสูตรลับของตระกูลหลินมาเป็นของตัวเอง สำหรับเรื่องนี้ ก็มีใบหย่าเป็นเครื่องพิสูจน์อยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะ?”

            “เป็นเพราะแกกับหลินชิงอี้มีความสัมพันธ์…”

            ยังไม่ทันที่ติงเสวี่ยเหม่ยจะได้พูดจบประโยค เสียงตวาดแว้ดแหบแห้งของย่าอู๋ก็ดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน

            “เหตุผลเดียวของการหย่าร้างครั้งนี้ก็คือ แกไม่มีปัญญาคลอดหลานชายให้ฉันอุ้ม! มันเป็นโชคร้ายของลูกชายฉันจริงๆ! ที่ต้องมาแต่งงานกับผู้หญิงชั้นต่ำอย่างแก! ดูแกตอนนี้สิ เอาเงินทองที่ได้จากการหย่าร้างมาปรนเปรอชีวิตตัวเองอย่างสำราญใจ  แล้วยังจะเอาสูตรลับของตระกูลหลินมาใช้หากินอีก! พวกแกสองแม่ลูกนี่มันสารเลวจริงๆ! โถ่…ชิงอี้ผู้น่าสงสารของแม่…”

            แม่สามีและลูกสะใภ้ต่างช่วยกันร้องโวยประสานเสียงโจมตีใส่สองแม่ลูกอย่างหนักหน่วง กระทั่งกางแขนกางขา ช่วยกันยืนขวางกั้นเพื่อไม่ให้ติงเสวี่ยเหม่ยและหลินจิงซูหนีออกไปไหนได้

            หลินจิงซูที่ยืนเงียบมาตั้งแต้ต้นจนถึงตอนนี้ ในที่สุดเธอก็พูดขึ้นว่า

            “แม่คะ เรากลับเข้าบ้านกันเถอะค่ะ อยู่ต่อไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร วันนี้เราคงเปิดร้านขายต่อไม่ได้แล้วล่ะ”

            ทันทีที่เห็นว่าหลินจิงซูกำลังจะล่าถอยจากไป อู๋ซิ่วเหลียนก็ยิ่งรู้สึกผยองลำพองใจเข้าไปใหญ่

            “นี่พวกแกจะหนีไปไหน? ถ้าวันนี้ไม่มีคำอธิบายดีๆให้พวกเรา วันข้างหน้าก็อย่าหวังจะได้ทำมาค้าขายต่อไปอีกเลย!”

            ท่ามกลางสายตาทุกคู่ของเหล่ามวลมหาประชาชน ย่าอู๋แสร้งทำเป็นสวมบทบาทคุณย่าผู้แสนดี ทั้งที่ไปฉุดกระชากแขนของติงเสวี่ยเหม่ยก่อนแท้ๆ แต่กลับเป็นตัวเธอเองที่กรีดร้องตะโกนลั่นด้วยความเจ็บปวดว่า อดีตลูกสะใภ้ข่มเหงรังแกคนเฒ่าคนแก่

            อู๋ซิ่วเหลียนเห็นว่าย่าอู๋ยังแสดงไม่แนบเนียนพอ เธอจึงรีบตรงเข้าไปช่วยกระตุกแขนติงเสวี่ยเหม่ยอีกแรง และจงใจใช้เล็บยาวจิกเข้าเนื้ออีกฝ่ายเพื่อเค้นเลือดให้ไหลซิบออกมา

            หลินจิงซูกัดฟันทนต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว เธอผลักรถเข็นกระแทกชนเข้าใส่ร่างอู๋ซิ่วเหลียนและย่าอู๋เต็มกำลัง ทว่าเป็นโชคของพวกมันสองคนที่มีปฏิกิริยาตอบสนองว่องไว สามารถกระโดดหลบไปอีกฟากฝั่งของถนนได้ และไม่ลืมที่จะปั้นสีหน้าระทม พร้อมร้องโอดครวญออกมาด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส

            ย่าอู๋ร้องลั่นเสมือนถูกรถเข็นชนเข้าจริงๆ เธอชี้หน้าหลินจิงซูและตะโกนร้องขอความเป็นธรรมจากฝูงชนทั้งหลายว่า

            “ทุกคนเห็นรึเปล่า! หลานสาวร้ายกาจคนนี้ไม่เพียงขโมยสูตรลับของตระกูลฉันไปเท่านั้น! แต่ยังกล้าทำร้ายร่างกายย่าตัวเองด้วย เธอตั้งใจจะชนฉันให้ถึงตาย! นี่ชาติก่อนฉันไปทำบาปทำกรรมอะไรไว้นะ! ชาตินี้ถึงได้มีลูกสะใภ้กับหลานสาวใจเหี้ยมแบบนี้!”

            “คุณแม่ไม่เป็นอะไรใช่มั้ยคะ? บาดเจ็บตรงไหนรึเปล่า?”

            อู๋ซิ่วเหลียนช่วยพยุงย่าอู๋ขึ้นมา แสร้งทำทีร้องห่มร้องไห้ท่ามกลางความอัปยศของชีวิตที่รุมเร้า สิ่งเหล่านี้ล้วนกระตุ้นให้ฝูงชนรอบข้างรู้สึกเห็นอกเห็นใจคนทั้งคู่อย่างช่วยไม่ได้

            หลายต่อหลายคนในเวลานี้เริ่มออกปากวิพากษ์วิจารณ์หลินจิงซูในเชิงลบ

            “เมื่อตะกี้เห็นรึเปล่า? เด็กคนนั้นตั้งใจผลักรถเข็นไปชนย่าตัวเองจริงๆ! จิตใจทำด้วยอะไรกัน!”

            “สองแม่ลูกแอบขโมยสูตรลับของครอบครัวมาใช้ทำมาหากินกันเองแบบนี้ ช่างชั่วร้ายเกินเยียวยาจริงๆ!”

            “เหอะ เหอะ คงไม่มีผู้ชายคนไหนอยากหย่ากับผู้หญิงดีๆหรอกจริงมั้ย? แสดงว่าลับหลังผู้หญิงคนนี้คงแอบทำเรื่องสกปรกโสโครกไว้เยอะสิท่า มิน่าผู้ชายถึงได้ทนไม่ไหว! แล้วดูลูกสาวสิ ทำตัวอย่างกับพวกคนเถื่อนไร้การศึกษา โตขึ้นคงมีนิสัยสันดานเลวๆไม่ต่างจากแม่!”

            เผชิญกับเสียงวิพากษ์วิจารณ์อย่างหยาบคายสารพัดรูปแบบ ติงเสวี่ยเหม่ยทั้งรู้สึกอึดอัดและขมขื่นใจเกินพรรณนา ทำไมกัน? ทำไมกันล่ะ? ทั้งๆที่เธอไม่ใช่คนทำผิด แต่ทำไมเธอกับลูกสาวถึงได้ตกเป็นเป้าวิพากษ์วิจารณ์ของทุกคนตรงนี้ได้?

            ท่ามกลางวงล้อมของมวลชนที่ช่วยกันสาปส่งรอบด้าน ติงเสวี่ยเหม่ยถึงกับต้องวิ่งเข้าไปสวมกอดหลินจิงซูไว้ในอ้อมแขนแน่น เวลานี้ สองแม่ลูกไม่ต่างอะไรจากเรือลำเล็กที่ร่อนเร่เผชิญกับมรสุมครั้งใหญ่อยู่ตามลำพัง!