ตอนที่ 106 จ้องฮุบกิจการชานมไข่มุก (1)

54 1-2

            ตอนที่ 106 จ้องฮุบกิจการชานมไข่มุก (1)

            ทันทีที่ปิดร้าน หวังหลิวก็เข็นรถเข็นของตนพุ่งเข้าชนใส่รถเข็นของหลินจิงซูกับติงเสวี่ยเหม่ย แต่โชคยังดีที่ปฏิกิริยาตอบสนองของฝ่ายหลังนั้นไวกว่า จึงสามารถหลบเลี่ยงได้อย่างทันท่วงที

            หวังหลิวชี้หน้าตะคอกข่มขู่สองแม่ลูกอย่างอาฆาตมาดร้าย

            “คอยดูไปเถอะ!”

            หลินจิงซูปั้นหน้าแสยะยิ้มล้อเลียนอีกฝ่ายอย่างไม่ใยดีต่อคำข่มขู่ เบื้องลึกในแววตาของสาวน้อยไร้ซึ่งไออุ่นใดๆ ตรงกันข้าม กลับเสมือนมีชั้นน้ำแข็งเย็นยะเยือกสะท้อนผ่านออกมา

            “หวังหลิว ถ้าคิดวิธีกำราบพวกเราได้แล้วก็รีบหน่อยนะ! หรือจะลองลอกเลียนกลยุทธ์การขายแบบคู่รักของฉันไปใช้ก็ได้ ไม่ต้องเกรงใจ! ทางเราได้เตรียมไม้เด็ดไว้คอยรับมืออยู่แล้ว อยากจะรู้นักว่า พ่อค้าไร้น้ำยาที่ประสบแต่ความล้มเหลวอย่างคุณยังจะไปต่อได้อีกสักกี่น้ำ!”

            หวังหลิวนิ่งตะลึงงันไม่ตอบสนองอยู่นาน เขาคาดไม่ถึงมาก่อนจริงๆว่า แผนการความคิดในหัวของตนจะถูกสาวน้อยที่ชื่อหลินจิงซูล่วงรู้ได้เร็วเพียงนี้!

            และข้อนี้ก็ได้ทำให้เขาตระหนักแล้วว่า สาวน้อยร่างเล็กคนนี้ไม่ใช่พวกตะเกียงพร่องน้ำมันแต่อย่างใด เธอช่างตรงข้ามกับติงเสวี่ยเหม่ยผู้เป็นแม่ที่ทั้งโง่เขลาและไร้มันสมอง

            แต่หวังหลิวก็ไม่ได้จริงจังกับเรื่องนี้เท่าไหร่นัก เพราะไม่ว่าอีกฝ่ายจะฉลาดเป็นกรดขนาดไหน แต่สุดท้ายเธอก็เป็นเพียงแค่สาวน้อยตัวเล็กๆคนหนึ่งเท่านั้น เขาแสยะยิ้มกว้างอย่างชั่วร้าย กระชากรถเข็นผลักกลับทันทีพร้อมทิ้งท้ายเพียงสั้นๆว่า

            “แกเตรียมล้างตารอดูได้เลยนังหนู แล้วฉันจะจัดให้แกอย่างสาสมเลยล่ะ!!”

            “ค่อยๆคิดแผนการมาก็แล้วกัน อย่าได้ทำพลาดเหมือนที่เคยล้มเหลวมาทั้งชีวิตล่ะ”

            แววตาวูบสุดท้ายที่หลินจิงซูมอบให้แก่เขานั้น แฝงไว้ด้วยนัยยะหลากความหมาย

            เผชิญพบกับสายตาแบบนั้นเข้า หวังหลิวถึงกับรู้สึกไม่สบายใจขึ้นในทันที หรือเป็นไปได้ไหมว่า…นังเด็กหลินจิงซูคนนี้จะมีแผนเตรียมรับมือไว้แล้วจริงๆ?

            ในวันนี้ แผนโปรโมชั่นคู่รักได้ถูกสรรสร้างออกมาอย่างแยบยล ดูผิวเผินอาจเป็นแค่การลดราคาสินค้าธรรมดาทั่วไป แต่ทว่าในความเป็นจริงนั้น นี่นับเป็นกลยุทธ์ที่สามารถกระตุ้นยอดขายได้เป็นอย่างดี อีกทั้งยังเป็นการเพิ่มมูลค่าสินค้าขึ้นในสายตาของผู้บริโภคไปด้วย และยังสามารถสร้างคลื่นความกดดันให้กับร้านคู่แข่งได้อย่างมหาศาล พิจารณาใคร่ครวญมาถึงจุดนี้ หวังหลิวก็เริ่มเหงื่อตกในทันที

            ยิ่งนึกถึงเรื่องนี้มากเท่าไหร่ หวังหลิวก็ยิ่งรู้สึกโมโหมากขึ้นเท่านั้น เขาเพิ่งรู้ตัวว่าตนเองประเมินหลินจิงซูต่ำจนเกินไป

            ไม่มีทาง! คนอย่างฉันจะไม่มีวันยอมปล่อยให้นังเด็กเวรนั่นมาปีนเกลียวต่อไปได้อีก! เพราะหากสบโอกาสเหมาะเจาะเมื่อใด มีหวังเขาคงต้องถูกนังเด็กนั่นเชือดทิ้งอย่างไม่ต้องสงสัย!

            หวังหลิวนั่งปรึกษากับหลีหลี่ตลอดทั้งค่ำคืน ในฐานะที่เคยเป็นเพื่อนสนิทกันมาก่อน ภรรยาของเขามักพูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกับติงเสวี่ยเหม่ยในหลายๆเรื่อง ย่อมต้องรู้เรื่องส่วนตัวของแม่ลูกคู่นั้นอยู่บ้างไม่มากก็น้อย!

            ซึ่งเขาก็ตัดสินใจได้ถูกจริงๆ เพราะตลอดเวลาที่ให้หลีหลี่เข้าไปตีสนิทกับติงเสวี่ยเหม่ยนั้น ทั้งสองได้พูดคุยกันมากมายหลายเรื่องเต็มไปหมด มีทั้งเรื่องสำคัญและเรื่องไม่สำคัญ ทางด้านหลีหลี่เองก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี เธอบอกเล่าข้อมูลทุกอย่างที่ได้รับฟังมาให้หวังหลิวได้รู้ทั้งหมด

            ภายหลังได้รับฟังข้อมูลทุกอย่างแล้ว เขาก็พยายามหยิบยกแต่ประเด็นสำคัญๆขึ้นมาวิเคราะห์ประกอบการวางแผน และในที่สุด รอยยิ้มมุมปากแสนชั่วร้ายก็ผุดปรากฏ

            “เรื่องอดีตครอบครัวของพวกมันสองแม่ลูกนี่ล่ะ คือไพ่ตายของพวกเรา!”

            ……

            ในการตั้งแผงขายของวันรุ่งขึ้นนี้ หลินจิงซูสังเกตุเห็นสิ่งปกติบางอย่างในทันที

            รถเข็นของหวังหลิวที่อยู่ฝั่งตรงกันข้ามใกล้เคียงกันนั้น คราวนี้กลับมาในสภาพเปลือยเปล่าไม่มีโลโก้ยี่ห้อเหมือนเคย แต่ก็ยังคงตั้งป้ายขายในราคาแก้วละ1หยวนเหมือนเดิม

            หลินจิงซูปั้นหน้าฉงนงุนงง พูดกันตามหลักเหตุผล คนอย่างหวังหลิวไม่ใช่พวกที่สามารถรับมือได้โดยง่าย ต่อให้ไม่จัดโปรโมชั่นคู่รักเลียนแบบเธอ มันก็จะต้องสรรหาวิธีการอื่นๆมาตอบโต้อย่างแน่นอน

            ต้องไม่ใช่อย่างวันนี้ที่ดูคล้ายจู่ๆก็สงบศึกไปเฉยๆ

            ระหว่างที่หลินจิงซูกำลังครุ่นคิดอย่างไม่เข้าใจอยู่นั้น จู่ๆติงเสวี่ยเหม่ยก็สะกิดแขนเอ่ยถามขึ้นว่า

            “ซูซู คนตรงนั้น…ใช่อู๋ซื่วเหลียนกับย่าอู๋รึเปล่าลูก?”

            เพียงแค่ได้ยินชื่อสองคนนี้ หลินจิงซูก็ถึงกับใจสั่นเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ กวาดตามองจับจ้องไปยังทิศทางที่ติงเสวี่ยเหม่ยชี้บอก

            อย่างแรกสุด หลินจิงซูไม่เคยเกรงกลัวคนพวกนี้แม้แต่น้อย เพียงแต่รู้สึกว่า เวลานี้คือช่วงโอกาสทองคำสำหรับการสร้างธุรกิจของเธอ หากมีตัวปัญหาที่ไม่จำเป็นเข้ามาพัวพัน เกรงว่าจะทำให้เธอไม่สามารถดำเนินธุรกิจให้ยืนหยัดต่อไปได้

            ติงเสวี่ยเหม่ยหวาดผวาเสียขวัญยิ่งกว่าหลินจิงซู ใบหน้าของเธอถอดสีซีดเผือด ทั้งเนื้อทั้งตัวสั่นเทาเกินกว่าจะควบคุมได้

            เพราะในที่สุด ชีวิตความเป็นอยู่ของพวกเธอสองแม่ลูกก็ดีขึ้นเสียที แม้จะมีช่วงเวลาที่ยากลำบากพลิกผันไปบ้าง แต่ทว่าสถานการณ์โดยรวมกลับแตกต่างไปจากเมื่อครั้งที่อยู่บ้านตระกูลหลินอย่างสิ้นเชิง การมีเงินทองหยิบกินหยิบใช้ได้อย่างไม่ขาดมือแบบนี้ เทียบไม่ได้เลยกับชีวิตที่แสนลำเค็ญในอดีต

            ชีวิตปัจจุบันที่เป็นอยู่ของติงเสวี่ยเหม่ยและหลินจิงซู เสมือนตอนจบที่ได้รับชัยชนะในที่สุด แต่ความสิ้นหวังก็กลับหวนมาอีกครั้งพร้อมกับการปรากฏตัวของอู๋ซิ่วเหลียนและย่าอู๋

            อู๋ซิ่วเหลียนและย่าอู๋เดินฝ่าฝูงชนสอดแทรกเข้ามายืนกร่างด้วยความจองหอง แล้วชี้นิ้วไปที่แผงขายชานมไข่มุกของหลินจิงซูและติงเสวี่ยเหม่ย พร้อมกับอ้าปากตะโกนโวยวายเสียงดังลั่นว่า

            “ตั้งแต่หย่าร้างตัดขาดจากตระกูลเราไป พวกแกสองแม่ลูกดูจะชื่นมื่นมีความสุขกันซะเหลือเกินนะ? ที่แท้ก็แอบขโมยสูตรลับของตระกูลหลินเรามาตั้งแผงขายของนี่เอง! นังคนสารเลว!”

            ย่าอู๋ยังช่วยตะโกนด่าอีกแรง

            “ที่พวกแกกำลังขายอยู่นี้เป็นสูตรลับของตระกูลหลินเรา! แกมันก็แค่เมียเก่าที่ไร้ศีลธรรม มีสิทธิ์อะไรมาใช้สมบัติของตระกูลหลินกอบโกยเงินเข้าตัวเองแบบนี้?! พวกแกสองแม่ลูกต้องจ่ายเงินค่าธรรมเนียมสำหรับการน้ำสูตรลับนี้มาใช้! อย่าคิดที่จะสวมลอยฮุบธุรกิจของตระกูลเราไปแบบนี้! นังพวกคนชั้นต่ำ!!”