บททั้งหมดของ ทะลุมิติสาวน้อยนักธุรกิจในยุค90: บทที่ 1 - บทที่ 10

ตอนที่ 2 เกิดใหม่ไปช่วยแม่ (2) หลินจิงซูรู้สึกได้เลย เลือดลมในกายเธอกำลังเดือดพล่านไปหมด ทันทีที่ได้ยินเสียงของคนทั้งสองดังขึ้น นี่จะเป็นใครไปไม่ได้ นอกจากอู๋ซิ่วเหลียนป้ารองของเธอ ส่วนอีกคนก็คือย่าอู๋ คุณย่าของเธอนั่นเอง! ในชีวิตก่อนหน้า ตัวตั้งตัวตีหลักคือป้ารองที่ชี้หน้าใส่ร้ายว่า แม่ของเธอแอบมีสัมพันธ์สวาทกับผู้ชายคนอื่น ทันทีที่แจ้งเรื่องนี้ให้ย่าอู๋รู้เท่านั้น ทั้งคู่ก็ ‘บังเอิญ’ มาพบเจอกับภาพฉากนี้เข้าอย่างเหลือเชื่อ ทั้งสองมาถึงจุดเกิดเหตุพร้อมกับเสียงโวยวายลั่น ชักนำเพื่อนบ้านกลุ่มใหญ่ให้ต้องออกมามุงดูอย่างสนอกสนใจ บ้างก็บอกจะช่วยตระกูลหลินจับชู้และเอาผิดผู้หญิงไม่รักดี เห็นถึงความกระตือรือร้นของคนเหล่านี้ อู๋ซิ่วเหลียนก็ได้แต่แอบกระหยิ่มยิ้มกับตัวเองอย่างพึงพอใจ ถ้าทุกคนได้เห็นมันจะน่าสนุกมากขนาดไหน! การเคลื่อนไหวครั้งนี้ค่อนข้างชัดเจนแล้วว่า เธอต้องการเล่นงานติงเสวี่ยเหม่ยถึงตาย! ชื่อเสียงและหน้าตาสำหรับผู้หญิงยุคนี้นั้นสำคัญขนาดไหน ใครบ้างจะไม่รู้?

ตอนที่ 4 ป้ารองให้ร้าย (2) หากไม่ใช่เพราะความเฉยเมยของเขา แม่ของเธอคงไม่ต้องจบชีวิตลงอย่างน่าเวทนาเช่นนั้น แน่นอนว่า ทั้งเธอและแม่ก็คงมีอนาคตที่สดใสกว่าที่เป็นอยู่เช่นกัน ตัดกลับมาในปัจจุบัน ได้เห็นใบหน้าที่ไร้ยางอายของอู๋ซิ่วเหลียน หลินจิงซูถึงกับสั่นสะท้านหนาวเหน็บจับขั้วหัวใจ หากผู้หญิงคนนี้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับพ่อของเธอจริงๆ เป็นไปได้หรือไม่ว่า บางทีพ่อเธอเองก็มีส่วนเกี่ยวข้อง และรับรู้เรื่องการจัดฉากชู้ที่เกิดขึ้นกับติงเสวี่ยเหม่ย? ยิ่งคิดได้เช่นนั้น หลินจิงซูก็ยิ่งบีบกำปั้นทั้งสองข้างแน่น ก่นเสียงเย็นยะเยือกผ่านลำคอว่า “คุณย่า ป้ารอง ขอถามตามตรง ขืนยังยื้อไม่ให้แจ้งตำรวจอยู่แบบนี้ ถ้าไม่ได้เงินคืนขึ้นมาจริงๆจะทำยังไง?” คำพูดประโยคนี้กระแทกถึงใจของย่าอู๋รุนแรง เธอรีบร้องตะโกนอย่างกระวนกระวายขึ้นทันที “นั่นสิ! ใช่ๆ! ไปแจ้งตำรวจสิ! รีบไปเดี๋ยวนี้เลย!” หากนำเงินจำนวนนี้ไปซื้อเป็นสร้อยทองยังพอรักษามูลค่าได้ แต่ถ้าถูกปล้นขึ้นมาจริงๆ สิ่งที่เหลือกลับมาเท่ากับไม่มีอะไรเลย! อู๋ซ

ตอนที่ 6 เตรียมรับผลกรรมที่ตามมา หลินจิงซูจดจำชายหนุ่มคนนี้ได้ เขามีชื่อว่า จู้หยาน ในชีวิตก่อนหน้า ติงเสวี่ยเหม่ยได้เงินตอบแทนจำนวนมากจากสองสามีภรรยาศาสตราจารย์ชราคู่หนึ่ง ทั้งสองได้ไหว้วานแม่ของเธอให้ทำอาหารชุดส่งมาให้หลานชายของพวกเขาเป็นเวลาหนึ่งปี ติงเสวี่ยเหม่ยมักจะเล่าให้ฟังว่า จู้หยานคนนี้ดูเหมือนจะมาจากเมืองหลวง เขามาอยู่ในชนบทอย่างผิงเฉิงก็เพื่อพักฟื้นจากอาการป่วยทางด้านจิตใจ ตั้งแต่รู้จักมา เธอก็ไม่เคยเห็นชายหนุ่มคนนี้ก้าวเท้าออกมาจากห้องใต้หลังคาเลยสักครั้งเดียว จู่ๆหน้าต่างก็ถูกปิดลงในพริบตา เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตั้งแต่ต้นจนจบรวมระยะเวลาไม่ถึงหนึ่งนาทีด้วยซ้ำไป ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วมากจนหลินจิงซูไม่มีเวลาได้ตั้งตัว เธอยืนเหงื่อเย็นแตกพลั่กอยู่เงียบๆตามลำพัง เขาเห็นเธอหยิบเงินออกจากที่ซ่อนรึเปล่านะ? แล้วเขาจะปากโป้งแฉเรื่องของเธอหรือไม่? เธอพยายามสงบสติอารมณ์ลงให้ใจเย็น วิเคราะห์ถึงความเป็นไปได้ที่เกิดขึ้นอย่างช้า

ตอนที่ 8 เธอต้องเข้าโรงพยาบาล (2) ทันทีที่พูดจบ เขาก็ส่งสายตามองไปที่อู๋ซิ่วเหลียนแวบหนึ่ง อู๋ซิ่วเหลียนก้มหน้าพูดขึ้นอย่างไม่เต็มใจนัก “พี่สะใภ้เสวี่ยเหม่ยไม่สบายแบบนี้ เธอก็ควรต้องไปโรงพยาบาล” หลินจิงซูย่อมไม่พลาดอีกเช่นกัน สังเกตเห็นถึงสายตาของคนทั้งสองที่สบผสานมองกัน เธอบีบกำปั้นกระชับห้านิ้วกำแน่น สิ่งแรกที่สามารถสัมผัสได้ก็คือ มิตรภาพลึกซึ้งที่ส่งถึงกันผ่านสายตาของกันและกัน ภายในโต๊ะอาหารเวลานี้ อู๋ซิ่วเหลียนนั่งอยู่ทางฝั่งซ้ายของหลินชิงอี้ และหลินเสวี่ยนั่งขนาบอยู่ทางด้านขวามือของเขา มองผิวเผิน ทั้งสามคนดูคล้ายครอบครัวที่แสนอบอุ่นและรักใคร่กลมเกลียวกัน ตัดมาที่ตัวเธอกับติงเสวี่ยเหม่ยที่ดูเสมือนเป็นคนนอกเสียมากกว่า หลินชิงอี้ชำเลืองหางตามองไปทางติงเสวี่ยเหม่ยด้วยความอึดอัดใจ แต่ท้ายที่สุดก็ลุกจากเก้าอี้แล้วเดินเข้าไปถามถึงอาการของเธอ “อาเหม่ย เจ็บหน้าอกหนักมากรึเปล่า?” ความจริง ติงเสวี่ยเหม่ยไม่ต้องการจะโกหกสามีของเธอ แต่หลินจิงซูย้ำนักย้ำหนาซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าให้ปิดเรื่องน

ตอนที่ 10 พบจู้หยาน เธอเองก็เคยอ่านข่าวจำพวกผู้ป่วยที่มีอาการทางจิตใช้มีดแทงคนตายจากหนังสือพิมพ์หลายฉบับ และเพราะเหตุนี้ เธอจึงแอบมีอคติกับคนประเภทนี้มาโดยตลอด แต่ถึงอย่างนั้น เมื่อได้ไปส่งอาหารให้จู้หยานบ่อยเข้า กลับเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีพฤติกรรมใกล้เคียงกับที่เคยอ่านเจอเลย เธอจึงค่อยวางใจได้บ้างเล็กน้อย แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ เมื่อได้ยินว่าหลินจิงซูจะไปส่งอาหารด้วยตัวเอง ในฐานะคนเป็นแม่ย่อมต้องรู้สึกกังวลเป็นธรรมดา หลินจิงซูยิ้มขณะตอบกลับ “แม่คะ ถ้าแม่ออกไปส่งอาหารด้วยตัวเอง แล้วป้ารองกับย่าอู๋มาเห็นเข้าจะทำยังไง? ให้หนูไปส่งแทนดีกว่า หนูจะรีบไปรีบกลับ แม่ไม่ต้องห่วง” ติงเสวี่ยเหม่ยจำใจต้องพยักหน้าอย่างเลือกไม่ได้ ถัดจากนั้นค่อยแจกแจงรายละเอียดถึงข้อควรระวังบางประการให้บุตรสาวฟัง ภายนอกหลินจิงซูดูเหมือนสงบเยือกเย็น แต่ภายในกลับรู้สึกวิตกพอควร แต่จะให้บอกว่าไม่ต้องการไปพบจู้หยานก็คงไม่ได้ อีกอย่าง ถือเสียว่าทำเพื่อความสบายใจของตัวเอง ถ้าเมื่อไหร่ที่สมาชิกตระกูลหลินไม่ว่าใครก็ตามได้รู้ว่า เธอเป