ตอนที่ 472 บทสรุปแห่งชีวิต (จบบริบูรณ์)

263

                  ตอนที่ 472 บทสรุปแห่งชีวิต

                  “พูดจริงเหรอครับ? นี่คุณย่าจะเลิกคัดค้านเรื่องของผมกับจิงซูจริงๆเหรอครับ?!”

                  หญิงชราในตอนนี้ได้เปลี่ยนตัวเองเป็นคนใหม่ รวมถึงทัศนคติที่มีต่อหลินจิงซูด้วย เธอคลี่ยิ้มกว้างพยักหน้าตอกย้ำข้อสงสัยของหลานชายอย่างหนักแน่น

                  ถึงแม้ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอมักจะแสดงอากัปกิริยาต่อต้านหลินจิงซูอย่างเปิดเผย และไม่ยอมรับอีกฝ่ายเข้าบ้านสกุลจู้ก็ตามที แต่เบื้องลึกในใจแล้ว หญิงชรากลับยอมรับในความใจสู้และเข้มแข็งของเด็กผู้หญิงคนนี้เสมอมา ในบรรดาเด็กสาววัยเดียวกันนั้น เธอผู้นี้นับว่าโดดเด่นมากที่สุดจริงๆ

                  หากเปรียบเทียบกับคุณหนูฐานะรวยอย่างจางซีซี ลองคิดดูว่า ต้องเป็นเรื่องยากเพียงใดที่สาวน้อยชนบทคนหนึ่งจะตัดสินใจเสียสละเงินทองของตนเอง เพื่อมาเป็นทุนการศึกษามอบให้กับทางมหาวิทยาลัย ทั้งหมดที่เธอทำลงไปล้วนมาจากจิตใจที่ต้องการพัฒนาสังคมไปสู่ทิศทางที่ดีขึ้น ซึ่งต่างจากจางซีซีที่ทำไปเพราะหวังให้เพื่อนฝูงรอบตัวและจู้หยานหันมาสรรเสริญชื่นชม

                  เมื่อเธอมองข้ามเรื่องชาติตระกูลของหลินจิงซูไปได้ ที่เหลือล้วนมีแต่ความประทับใจทั้งสิ้น ในที่สุดหญิงชราก็มองเห็นข้อดีนับไม่ถ้วนของสาวน้อยคนนี้ ถึงขั้นต้องเอ่ยปากยอมรับกับตัวเองว่า จู้หยานนั้นฉลาดเลือกจริงๆ

                  “อาหยาน ย่าเคยทำเรื่องแย่ๆไม่ดีกับหลานแล้วก็แม่หนูคนนั้นมาก่อน ย่าหวังว่าหลานจะยอมยกโทษให้หญิงแก่โง่เขลาคนนี้ด้วยนะ แล้วก็จำเอาไว้ให้ดีล่ะ อย่าปล่อยให้ผู้หญิงดีๆแบบนั้นหลุดมือไปได้เด็ดขาด! ส่วนเรื่องจางซีซี ปล่อยให้เป็นหน้าที่ย่ากับพ่อของหลานจัดการกันเองเถอะนะ เอาล่ะ ไปหาแม่หนูหลินจิงซูนั่นได้แล้ว ประเดี๋ยวเธอจะรอเก้อ”

                  จู้หยานยิ้มออกมาอย่างมีความสุข

                  “คุณย่าครับ อย่าพูดแบบนั้นเลยครับ ถึงแม้จิงซูจะเป็นคนตรงๆพูดจาขวานผ่าซากไปบ้าง แต่ลึกๆแล้วเธอล้วนมีเจตนาดี อยากให้พวกเรากลับมาเป็นครอบครัวกลมเกลียวกันอีกครั้ง แล้วเธอก็ทำได้สำเร็จ จากนี้ไปผมกับจิงซูจะช่วยดูแลซึ่งกันและกัน ถ้าคุณย่าไม่รังเกียจอะไร จะย้ายมาอยู่กับพวกเราก็ได้นะครับ”

                  “จิงซูฝากผมมาบอกว่า เธออยากจะใช้โอกาสนี้ดูแลปรนนิบัติคุณย่า เพื่อเป็นการไถ่โทษสำหรับเรื่องราวที่ผ่านมาครับ”

                  ถ้าเป็นเมื่อก่อนได้ยินอะไรแบบนี้ หญิงชราคงต้องฉวยโอกาสนี้หาทางล้างแค้นอีกฝ่ายเป็นแน่ แต่นั่นไม่ใช่เธอในตอนนี้ที่เต็มไปด้วยความสดใสร่าเริง

                  “ตามสบายเลยจ้ะหลานย่า ยุคสมัยนี้แล้วยังต้องมาคอยปรนนิบัติอะไรกันอีกล่ะ? แค่นานๆทีแวะมาหาย่าให้หายคิดถึงบ้างก็พอแล้ว หลังจากจัดการเรื่องคดีความเสร็จสิ้น ย่าว่าจะลองติดต่อไปที่มหาวิทยาลัยในอังกฤษ ตั้งใจว่าจะส่งเรากับแม่หนูจิงซูไปเรียนต่อที่โน่นด้วยกัน ว่ายังไงล่ะ? เรื่องเงินทองไม่ต้องเป็นห่วง เดี๋ยวย่าจะรับผิดชอบทั้งหมดเอง ลองไปถามแม่หนูจิงซูดูนะว่า สนใจอยากจะไปเรียนต่อต่างประเทศรึเปล่า? แต่อย่าไปบังคับเธอล่ะ เอาที่เธอสมัครใจ”

                  “ครับคุณย่า ขอบคุณมากครับ!”

                  ได้การสนับสนุนเงินทุนจากย่าของตนเช่นนี้ จู้หยานก็รีบตรงดิ่งไปหาหลินจิงซูที่บ้านวิลล่าหรูในเช้าตรู่ของวันเดียวกันทันที

                  เห็นหลินจิงซูกำลังสวมรองเท้าคล้ายเตรียมตัวจะออกไปเรียน เขาก็กระโดดเข้าขวางหน้าไว้ทันที

                  “จิงซู!”

                  เมื่อเห็นคนที่มาเป็นจู้หยาน รอยยิ้มสวยงามก็ปรากฏทั่วทั้งใบหน้าของหลินจิงซู เธอโบกมือทักทายด้วยความร่าเริง

                  “อ้าวจู้หยาน นายมาทำอะไรที่นี่ตั้งแต่เช้า? มารับฉันไปเรียนเหรอ? โทษทีนะ วันนี้ฉันลาหยุดหนี่งวันน่ะ”

                  จู้หยานส่ายหน้าพร้อมกับพูดขึ้นว่า

                  “ไม่ใช่ นี่คงกำลังจะไปโรงแรมสินะ? งั้นผมขอไปด้วยคน! ถึงตอนนี้ผมจะไม่ใช่พนักงานที่นั่นแล้ว แต่เล่นให้ค่าตอบแทนกันมามากขนาดนี้ คงไม่ไปช่วยไม่ได้แล้วล่ะ”

                  หลินจิงซูไม่ค้าน ทั้งสองเดินเคียงข้างมุ่งหน้าสู่โรงแรมด้วยกัน ระหว่างทางก็พูดคุยกันไปหัวเราะกันไปอย่างออกรสสนุกสนาน

                  ทว่าไหนเลยจะคาดคิด ทันทีที่มาถึงหน้าประตูทางเข้าโรงแรม หลิวหมิงก็ได้มายืนคอยอยู่นานแล้ว

                  “คุณจิงซู มาพอดีเลย! ผมมีเรื่องสำคัญที่ต้องคุยกับคุณหน่อย เกี่ยวกับเรื่องโรงแรมกับสวนสนุก”

                  พริบตาที่ได้ยินคำพูดผนวกกับสีหน้าเคร่งเครียดของหลิวหมิง หลินจิงซูได้แต่แอบเป็นกังวลอยู่ลึกๆ หรือเป็นไปได้ไหมว่า เรื่องราวที่เกิดขึ้นภายในสวนสนุกเมื่อวานนี้ จะส่งผลกระทบร้ายแรงต่อโรงแรมด้วย?

                  ทั้งสองตามหลิวหมิงไปที่ห้องทำงาน หลังจากที่ทั้งสองนั่งลงตามคำเชื้อเชิญ ก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่หลิวหมิงยื่นหนังสือสัญญาฉบับหนึ่งให้ต่อหน้า

                  “คุณจิงซู คงไม่ต้องอ้อมค้อมแล้วนะครับ ผมได้ตัดสินใจขายโรงแรมและสวนสนุกแห่งนี้ไปแล้ว และผมจะไม่ใช่เจ้าของที่นี่อีกต่อไป”

                  “ในฐานะที่คุณเป็นหนึ่งในผู้ถือหุ้นใหญ่ของธุรกิจทั้งสองนี้ รบกวนช่วยเซ็นหนังสือสัญญาฉบับนี้ด้วยครับ”

                  อะไรนะ?

                  นี่หมายความว่ายังไงกัน?

                  ทันทีที่ได้ยินแบบนั้น หลินจิงซูก็ถึงกับดวงตาเบิกโพลงด้วยความตะลึงงันสุดขีด หากโรงแรมถูกเปลี่ยนมือเจ้าของไปแบบนี้ นั่นหมายความว่า ตำแหน่งประธานของเธอก็เป็นอันต้องสั่นคลอนเช่นกัน เพราะไม่มีใครสามารถล่วงรู้ได้ว่า ผู้ที่กำลังจะมาเป็นเจ้าของคนใหม่นั้น อีกฝ่ายกำลังคิดหรือวางแผนอะไรอยู่

                  ทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอสู้อุตส่าห์ทุ่มเทเอาใจใส่มาตลอดกำลังจะสูญเปล่า! ท่ามกลางอารมณ์ฉุนเฉียวระคนสับสน หลินจิงซูกระแทกเสียงถามหลิวหมิงอย่างไม่เข้าใจแม้แต่น้อยว่า ทำไมเขาจึงต้องทำเรื่องแบบนี้ด้วย!

                  “คุณจิงซู ผมต้องขอโทษจริงๆนะครับ อย่าลืมสิว่าผมเป็นนักธุรกิจ และธุรกิจโรงแรมก็เป็นแค่หนึ่งในเครื่องมือทำเงินของผมเท่านั้น ในเมื่อตอนนี้มีนายทุนใหญ่เสนอซื้อต่อในราคาที่สูงมาก มิหนำซ้ำยังเสนอราคาให้สูงถึงขนาดที่ว่า ผมสามารถเกษียณตัวเองได้ภายในอายุเพียงแค่นี้เลยล่ะ ในเมื่อเป็นแบบนี้ ผมคงต้องยอมถอยเหมือนกัน”

                  เสมือนสายฟ้าฟาดสะบั้นใส่กลางศีรษะของหลินจิงซู เธอนั่งจ้องมองหลิวหมิงด้วยสายตาว่างเปล่าอยู่ช่วงเวลาหนึ่ง ไหนจะแผนกจัดเลี้ยงของโรงที่เธอสู้อุตส่าห์ปลุกปั้นขึ้นมา ไหนจะสวนสนุกที่เธอออกเงินลงทุนเองแทบจะทุกหยวน ทั้งหมดกลับกลายเป็นเพียงความว่างเปล่า!

                  หลินจิงซูไม่เต็มใจยอมรับความเป็นจริงในข้อนี้ แม้หลังเซ็นสัญญาฉบับนี้ไป เธอจะได้รับเงินก้อนโตกลับคืนมาก็ตามที แต่ย่อมไม่มีทางรักษาจิตใจที่เสียไปกลับคืนมาได้ แต่ถึงอย่างนั้น ผู้ที่ถือหุ้นในอัตราส่วนมากที่สุดก็คือหลิวหมิง เขาย่อมมีสิทธิ์ขาดในการตัดสินใจทำอะไรได้

                  ไม่ว่าเธอจะพยายามเกลี้ยกล่อมและอ้อนวอนขอร้องสักเพียงใด แต่หลิวหมิงก็ยังคงส่ายหน้าปฏิเสธที่จะรับฟัง

                  “ผมต้องขอโทษจริงๆครับคุณจิงซู เพื่อเป็นการไถ่โทษ ผมยินดียกเงินปันผลทั้งหมดตลอดทั้งปีที่ผ่านมาให้กับคุณ แต่ยังไงซะ ผมก็ต้องขายโรงแรมแห่งนี้อยู่ดี คุณจิงซูควรภูมิใจเถอะว่า ตัวคุณเองได้มาไกลเกินฝันแล้ว เกินคำว่าประสบความสำเร็จไปมากมาย และที่สำคัญ คุณสามารถมายืนอยู่ในจุดนี้ได้ตั้งแต่อายุเพียงเท่านี้! ผมรู้สึกยินดีมากครับที่ครั้งหนึ่งในชีวิตได้เคยร่วมงานกับคนเก่งๆอย่างคุณ”

                  อีกด้านหนึ่ง จู้หยานได้แต่นั่งกำหมัดกัดฟันกรอดด้วยความโกรธแค้น เรื่องจำพวกถีบหัวส่งกันกลางทางแบบนี้ช่างเป็นการกระทำที่น่ารังเกียจสิ้นดี!

                  “ประธานหลิว นี่มันมากเกินไปแล้วนะครับ! คุณเคยนึกถึงความรู้สึกของพวกเราบ้างรึเปล่า?!”

                 

                  ดั่งคำพูดที่ว่า งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกลา แม้กระทั่งหลิวหมิงก็ทำได้แค่ส่ายหน้าอย่างจนใจเช่นกัน เพราะผลตอบแทนที่ระบุในสัญญานั้นมีมูลค่ามหาศาล ชนิดที่แม้แต่นักธุรกิจอย่างเขาเห็นแล้วยังต้องหงายหลังด้วยความตกตะลึง ท้ายที่สุด หลินจิงซูที่รู้ตัวว่าไม่สามารถประณีประนอมใดๆได้อีกแล้ว เธอจึงยอมลงนามเซ็นสัญญาบนหน้ากระดาษตรงหน้าทันที 

                  หนึ่งชายหนึ่งหญิงต่างเดินปลอบประโลมเคียงคู่กันออกจากห้องทำงานของหลิวหมิง

                  ถึงแม้สถานการณ์จะเลวร้ายเพียงใด แต่อย่างน้อยทั้งคู่ก็ยังได้เงินก้อนจำนวนมหาศาลกลับมาเช่นกัน และจะสามารถใช้เงินจำนวนนี้ต่อยอดเป็นทุนในการเปิดธุรกิจเล็กๆสักอย่างได้ไม่ยาก

                  เขาและเธอเริ่มต้นใหม่ได้เสมอ

                  ทว่าใครจะไปคาดคิด ทันทีที่ทั้งคู่เดินออกจากประตูโรงแรมมาได้ไม่เท่าไหร่ จู่ๆหญิงชราก็ปรากฏตัวออกมาทักทาย

                  “คุณย่า มาทำอะไรที่นี่เหรอครับ?”

                  หลินจิงซูฝืนยิ้มแห้งพยายามกล่าวทักทายย่าของจู้หยานด้วยสีหน้าสดใส แต่ทว่าสีหน้าท่าทางของเธอกลับหม่นหมองเกินจะปกปิด และตั้งใจจะหมุนตัวกลับบ้านไม่ขอเสวนากับใครๆต่อ

                  “จากนี้ต่อไป โรงแรมแห่งนี้จะเป็นของตระกูลจู้!”

                  ห๊ะ? อะไรนะ??

                  จู้หยานถึงกับตกใจอย่างยิ่งเมื่อได้ยินเช่นนั้น ปรากฏว่านายทุนใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดก็คือ ย่าของเขานี่เอง!!

                  “คุณย่าครับ! คุณย่าจะทำแบบนี้ทำไมกันครับ? รู้บ้างรึเปล่าครับว่าโรงแรมแห่งนี้มีความหมายกับจิงซูมากแค่ไหน?”

                  หญิงชราส่ายหน้ายกมือปรามด้วยท่าทีสงบนิ่ง พร้อมหยิบหนังสือสัญญาฉบับหนึ่งออกมา แล้วยัดเข้าไปในฝ่ามือของหลินจิงซูทันที

                  หลินจิงซูยังคงยืนนิ่งปราศจากท่าทีใดๆ เธอได้แต่ขมวดคิ้วจ้องหน้าหญิงชราสลับไปมากับจู้หยานด้วยความสับสนงุนงง

                  “แม่หนูจิงซู ย่าต้องขอโทษจริงๆนะสำหรับเรื่องแย่ๆที่ย่าเคยทำกับหนูเอาไว้ ส่วนเจ้าหลานชายของย่าคนนี้ เขาก็แอบชอบหนูมานานมากแล้ว แต่ยังใจปลาซิวไม่กล้าสารภาพรักเสียที ย่าก็เลยรำคาญต้องขอข้ามขั้นตอนเลยแล้วกัน ทั้งธุรกิจโรงแรมและสวนสนุกนี้ ย่าซื้อให้หนูเป็นของหมั้นไว้ก่อน! ถือว่าจองตัวไว้แล้วนะ!”

                  หลินจิงซูยืนอึ้งอ้าปากค้างจนขากรรไกรนแทบร่วง! เธอไม่คิดไม่ฝันมาก่อนเลยว่า ย่าของจู้หยานจะเอ่ยปากพูดอะไรแบบนี้กับเธอ!

                  ทั้งจู้หยานทั้งหลินจิงซูต่างก็อ้ำอึ้งพูดอะไรไม่ออกอยู่นาน และต่างฝ่ายต่างก็หน้าแดงก่ำไม่ต่างกัน

                  “คะ? อะไร…อะไรนะคะ??”

                  หลินจิงซูเหลือบมองคุณย่าของจู้หยานเล็กน้อย น้ำเสียงสั่นเครือดูสับสนทำอะไรไม่ถูก

                  “ก็อย่างที่ย่าพูดไปนั่นล่ะ เอาล่ะ หมดธุระของย่าแล้ว ย่าคงต้องขอตัวก่อน! นี่ก็จะต้องไปพูดคุยเรื่องคดีความกับตำรวจในเมืองหลวงต่ออีก ย่าขอให้เราสองคนโชคดีนะ!”

                  เฝ้ามองแผ่นหลังของหญิงชราที่นั่งรถหรูคันดำแล่นจากไปจนลับสายตา กระทั่งถึงตอนนี้ ทั้งจู้หยานและหลินจิงซูยังคงยืนนิ่งด้วยความงุนงง

                  หลังจากที่ต่างฝ่ายต่างนิ่งเงียบอยู่นานสองนาน ท้ายที่สุด ก็เป็นหลินจิงซูที่เงยหน้าขึ้นสบมองจู้หยาน หัวใจของเธอสั่นระรัวด้วยความตื่นเต้นเกินกว่าจะหักห้าม

                  “จู้หยาน จากนี้ไปพวกเราสองคนก็มาช่วยกันดูแลธุรกิจนี้ด้วยกันนะ! แล้วก็…ช่วยดูแลกันและกันตลอดไปด้วย!”

                  จู้หยานโผเข้าสวมกอดหลินจิงซู ก่อนจะยกร่างของเธอขึ้นหมุนไปรอบๆอย่างมีความสุข

                  “จิงซู! ผมรักคุณนะ!”

                 

                  บทสรุปสุดท้ายบนเส้นทางชีวิตในชาตินี้ หลินจิงซูไม่เพียงจะประสบความสำเร็จในโลกธุรกิจ แต่เธอยังได้ค้นพบคู่ชีวิตที่ดีที่สุดและอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขตราบชั่วนิรันดร์ด้วย

                 

***จบบริบูรณ์***

“ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่คอยสนับสนุนและติดตามเรื่อยมานะครับ ช่วงท้ายออกจะดูค่อนข้างรวบรัดตัดตอนไปสักหน่อย(ได้ข่าวจากทางจีนว่า ตัวนักเขียนซุ้มเขียนนิยายเรื่องอื่นอยู่เลยพยายามรีบจบเรื่องนี้) แต่ทางผมเองก็พยายามแปลออกมาให้ได้อรรถรสที่สุด หลังจบเรื่องนี้ไป ผมอาจจะพักร้อนสักเล็กน้อย ระหว่างนั้นคงนั่งไถนิยายจีนอ่านเรื่อยๆ ถ้านักอ่านท่านใดมีแนวนิยายไหนอยากจะแนะนำ สามารถแสดงความคิดเห็นพิมพ์กันได้เลยนะครับ ผมจะได้หยิบจับแนวนั้นๆมาแปลดู ท้ายสุดนี้ ต้องขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านจริงๆนะครับที่คอยเฝ้าให้กำลังใจน้องหลินจิงซูตั้งแต่ต้นยันจบ”

Chawin.