ตอนที่ 469 ทุกอย่างกำลังไปได้สวย

261

            ตอนที่ 469 ทุกอย่างกำลังไปได้สวย

            แต่ใครจะคาดคิดว่า จู่ๆหลินจิงซูก็ตัดสินใจทำเรื่องที่เหนือความคาดหมายอย่างมาก เธอเลิกใส่ใจกับคำก่นด่าสาปแช่งใดๆ แล้วเดินขึ้นไปหยุดยืนอยู่บนแท่นบันจี้จัมพ์ซึ่งมีความสูงถึง 20 เมตร และยังไม่ได้ผ่านการทดสอบแต่อย่างใด จากนั้น ก็ได้หยิบเชือกยาวมาผูกที่ข้อเท้าทั้งสองข้างของตนไว้อย่างรวดเร็ว

            ทันทีที่พบเห็นภาพฉากนี้ ทั้งหลิวหมิงและฝูงชนโดยรอบ ต่างก็พากันแตกฮือและตื่นตระหนกกันสุดขีด โดยเฉพาะจู้หยาน เพราะเมื่อวานมีเพียงเครื่องเล่นชนิดนี้เพียงเครื่องเดียวเท่านั้น ที่พวกเขาทั้งคู่ยังไม่ได้ทำการทดสอบเรื่องความปลอดภัย

            เผชิญกับสถานการณ์ที่เหนือความคาดหมายเช่นนี้ จู้หยานก็ตื่นตระหนกสุดขีด เขาพยายามแผดเสียงร้องตะโกนเรียกหลินจิงซูที่ตอนนี้อยู่บนแท่นบันจี้จัมพ์สูงจากพื้นดินถึง 20 เมตรทันที

            “จิงซู! ใจเย็นๆก่อนนะ! อย่าด่วนหุนหันพลันแล่นทำอะไรแบบนั้นเลย! มีอะไรก็ค่อยๆพูดค่อยๆจากันเถอะนะ ประธานหลิวหมิงไม่ใช่คนที่ไร้เหตุผลขนาดนั้น! ลงมาก่อน แล้วค่อยมาปรึกษาหารือเรื่องสวนสนุกใหม่ดีมั้ย? เพราะถ้าคุณเป็นอะไรไปตอนนี้ แล้วคนอื่นๆจะทำยังไงล่ะ?! อย่าลืมว่ายังทั้งป้าติงกับลุงเฉินกำลังรอคุณอยู่ที่บ้านนะ!”

            แต่ไม่ว่าอย่างไร หลินจิงซูก็ตระหนักดีแก่ใจว่า นอกจากวิธีนี้ ก็ไม่มีวิธีการไหนที่จะสามารถพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นได้อีกแล้วว่า เครื่องเล่นภายในสวนสนุกของเธอนั้นมีความปลอดภัยมากเพียงใด ไม่เพียงเครื่องเล่นเหล่านี้จะไม่อันตรายอย่างที่กลัวกันแล้ว แต่ยังให้ทั้งความสนุกและตื่นเต้นชนิดที่ทำให้อะดรีนาลีนหลั่งไปทั่วทั้งร่างเลยทีเดียว!

            เพราะที่ผ่านมา เธอเองก็ได้เคยทดสอบกับทีมวิศวกรจนมั่นใจแล้ว ไม่เช่นนั้น หากจะให้กระโดดลงมาจากที่สูงถึง 20 เมตรโดยไม่มีความปลอดภัยใดๆเลย หลินจิงซูเองก็คงไม่กล้าทำเรื่องเสี่ยงตายแบบนี้เช่นกัน

            “อย่าพูดเหมือนฉันกำลังคิดจะฆ่าตัวตายสิ! วันนี้ฉันจะพิสูจน์ให้ทุกคนได้เห็นเองว่า เครื่องเล่นภายในสวนสนุกของฉันปลอดภัยแค่ไหน และที่สำคัญ เครื่องเล่นพวกนี้ก็ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อทำร้ายใครอย่างที่ทุกคนกล่าวหา! แต่มันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อความสนุกตื่นเต้นต่างหาก!!”

            ทันทีที่พูดจบ หลินจิงซูก็ทำการกระโดดดิ่งพสุธาลงมาต่อหน้าต่อตาทุกคน ไม่เพียงผู้คนที่อยู่ภายในสวนสนุกเท่านั้นที่พากันตื่นตระหนกตกใจ กระทั่งฝูงชนรอบนอกที่สัญจรผ่านไปมา ยังถึงกับวิ่งปรี่แห่กันเข้ามาด้วยความตื่นตกใจเช่นกัน เพราะเข้าใจผิดคิดว่ากำลังมีคนคิดสั้นฆ่าตัวตาย

            ดิ่งพสุธาลงมาด้วยระดับความสูงกว่า 20 เมตรแบบนี้ ต่อให้มีหมวกกันน็อกกับเชือกมัดข้อเท้าไว้ ยังไงก็ไม่รอด! ทั้งศีรษะและร่างกายของเด็กสาวคนนี้ จะต้องกระแทกกับพื้นและระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ ไม่ต่างจากลูกแตงโมตกจากที่สูงแน่!

            ทุกคนต่างพากันยกมือขึ้นปิดหน้าพร้อมกับหลับตาปี๋ด้วยความหวาดกลัวสุดชีวิต แต่ช่างน่าประหลาดใจอย่างยิ่ง ที่กลับไม่ได้ยินเสียงร่างของคนตกกระแทกกับพื้นดังโพละ ทว่าสิ่งที่ได้ยินกลับเป็นเสียงกรีดร้องด้วยความสนุกสนานแทน ร่างของหลินจิงซูยังคงลอยล่องอยู่กลางอากาศพร้อมรอยยิ้ม แม้จะห้อยหัวต่องแต่งแกว่างไปมาเช่นนั้น แต่สีหน้าท่าทางของเธอที่แสดงออกมากลับเปี่ยมไปด้วยความสุขสนุกสนาน

            ที่สำคัญ หากวัดระยะจากพื้นถึงศีรษะที่ห้อยต่องแต่งอยู่นั้น ยังเหลือช่องว่างห่างจากพื้นดินอีกค่อนข้างมากทีเดียว เรียกได้ว่าโอกาสที่ร่างกายจะตกกระแทกกับพื้นนั้นเท่ากับศูนย์เลยด้วยซ้ำ เวลานั้น มีเพียงเสียงหัวเราะด้วยความสนุกสนานสุดเหวี่ยงของหลินจิงซูดังไปทั่วทั้งบริเวณ จู้หยานที่เพิ่งได้สติก็รีบวิ่งตรงเข้าไปโอบรับร่างของเธอลงสู่ภาคพื้นดินโดยสวัสดิภาพ

            หลินจิงซูเดินกลับเข้าไปหาทุกคนในที่นั้นอีกครั้ง พร้อมทั้งโบกไม้โบกมือแสดงให้เห็นว่า ตนเองไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆเลยแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำยังได้รอยยิ้มและความสนุกสนานตื่นเต้นกลับมาเป็นของแถมอีก จากนั้น เธอจึงค่อยๆอธิบายให้ทุกคนฟังว่า พวกเขาจะได้รับความบันเทิงและเสียงหัวเราะจากเครื่องเล่นที่ชื่อบันจี้จัมพ์นี้อย่างไร

            “ทุกคนคงเห็นแล้วใช่มั้ยคะว่า เจ้าเครื่องเล่นที่ว่านี้จะทำให้ผู้เล่นบันเทิงได้ยังไง ที่สำคัญ ก่อนทางเราจะเปิดให้บริการในวันนี้ ทั้งตัวดิฉันเองทั้งคุณจู้หยานผู้ช่วย ก็ได้ทำการทดสอบและทดลองเล่นเครื่องเล่นทุกชนิดจนหมดแล้ว เพื่อเป็นการรับรองว่าทุกคนจะได้รับความปลอดภัยภายใต้เครื่องเล่นในสวนสนุกของเรา”

            แต่ถึงอย่างนั้น แม้ว่าหลินจิงซูจะพยายามอธิบายพร้อมทั้งรับรองความปลอดภัยมากแค่ไหน แต่ทว่าทุกคนก็ยังไม่กล้าเล่นเครื่องเล่นเหล่านั้นอยู่ดี ถึงจะรู้ว่าไม่อันตรายแล้วก็ตามที แต่ใครจะใจกล้าบ้าบิ่นพอล่ะ…

            ตรงกันข้าม บรรดาเด็กน้อยที่ผู้ปกครองเหล่านั้นพามาด้วย กลับไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ดวงตาบ้องแบ๊วทุกคู่ล้วนจับจ้องไปที่ม้าหมุนซึ่งมีสีสันสวยงามและกำลังโยกขึ้นโยกลง

            เหล่าหนูน้อยฟันน้ำนมทั้งหลายต่างก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข

            “พ่อค้าบ แม่ค้าบ ผมอยากเล่นเจ้าม้าหมุนๆ! ผมอยากเล่นเจ้าม้าหมุนๆ!!”

            ด้วยความเป็นเด็กไร้เดียงสา พวกเขาไม่สนว่าเครื่องเล่นเหล่านี้จะอันตรายหรือไม่ เด็กๆทุกคนต่างก็เริ่มร้องให้งอแง ออดอ้อนทุกวิถีทางเพื่อให้ได้ขึ้นไปจับจองที่นั่งบนม้าหมุน

            เนื่องจากม้าหมุนเป็นเพียงเครื่องเล่นเดียวที่แทบจะไม่มีความเสี่ยงใดๆ บรรดาผู้ปกครองทั้งหลายจึงกล้าที่จะปล่อยลูกหลานของตนให้ขึ้นไปนั่งเล่น

            ในเด็กบางรายที่ยังตัวเล็กต่ำกว่าเกณฑ์ก็จำเป็นต้องมีผู้ปกครองขึ้นไปคอยดูแลด้วย และหลังจากที่หลายๆคนได้ลองขึ้นไปนั่งม้าหมุนกับลูกหลานแล้ว ปรากฏว่าทัศนคติที่มีต่อเครื่องเล่นจำพวกนี้ของเขาก็ได้เปลี่ยนไปด้วย ไม่เพียงเด็กๆเท่านั้นที่มีความสุข แม้แต่ผู้ใหญ่อย่างพวกเขาเองก็ยังถึงกับต้องยิ้มออกมาไม่ต่างกัน

            ในที่สุด ความอคติที่ทุกคนเคยมีต่อสวนสนุกล้วนถูกลดทอนจนแทบไม่เหลือ แต่ก็ต้องยอมรับประการหนึ่งว่า คนส่วนใหญ่ก็ยังไม่กล้าเปิดใจลองเครื่องเล่นหวาดเสียวประเภทอื่นๆเท่าไหร่นัก ด้วยเหตุนี้ ม้าหมุนจึงกลายมาเป็นดาวเด่นประจำสวนสนุกแห่งนี้ไปโดยปริยาย

            เห็นว่าทั้งเด็กและผู้ใหญ่ต่างชื่นชอบสวนสนุกแห่งนี้เป็นที่สุด หลิวหมิงถึงกับตาเป็นประกาย เพราะเล็งเห็นลู่ทางทำเงินในอนาคตต่อไปแทบจะในทันที แต่ภาพเหตุการณ์สุดหวาดเสียวเมื่อครู่ของหลินจิงซู ก็ยังคงติดตาตรึงใจเขาไม่จางหาย

            เขารีบดึงหลิงจิงซูออกมาพูดคุยเป็นการส่วนตัวทันที

            “คุณจิงซู ใช่ว่าผมจะไม่ต้องการสนับสนุนสวนสนุกนี่หรอกนะ แต่ต้องยอมรับว่าเครื่องเล่นบางชนิดก็เสี่ยงอันตรายเกินไป ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตของผู้เล่นขึ้นจริงๆ ต่อให้ทางเราจะจ้างทนายความที่เก่งแค่ไหน แต่ตามข้อกฏหมายแล้ว ก็แทบไม่มีโอกาสจะชนะคดีได้เลยหากต้องขึ้นโรงขึ้นศาล เข้าใจใช่มั้ยว่าผมกำลังหมายถึงอะไร?”

            สิ่งที่หลิวหมิงพยายามจะสื่อให้นั้นค่อนข้างชัดเจน หากมีหนึ่งชีวิตที่ต้องสังเวยให้กับเครื่องเล่นเหล่านี้ นั่นเท่ากับว่าโรงแรมหลี่เจี่ยของเขาอาจจะถูกสั่งปิดได้ทันทีเช่นกัน

            หลินจิงซูเข้าใจในข้อนี้ดีและได้แต่ทำใจยอมรับว่า เครื่องเล่นบางชนิดอาจมาก่อนกาลมากไปจริงๆ ท้ายที่สุด เธอก็ต้องยอมถอยให้ก้าวหนึ่ง และเจรจาปรับเปลี่ยนเครื่องเล่นบางประเภทให้มีความปลอดภัยมากยิ่งขึ้น

            “คุณจิงซู ไม่ต้องห่วงเรื่องเงินทุนนะ ถ้าต้องการเครื่องเล่นใหม่เพิ่มเติม ก็มาเบิกงบจากผมได้โดยตรงเลย แต่ขออย่างเดียว ก่อนที่จะสร้างช่วยเอาแบบมาให้ผมพิจารณาก่อน”

            นึกถึงภาพฉากจังหวะที่หลินจิงซูกระโดดลงมาจากบันจี้จัมพ์เมื่อครู่ หลิวหมิงยังรู้สึกหวาดเสียวจนปัสสาวะแทบราด!

            หลังจากนั้น ก็เริ่มมีการนำเครื่องเล่นชนิดต่างๆเข้ามาเพิ่มอีกมากมาย แม้จะดูไม่หวาดเสียวโลดโผนเท่าเครื่องเล่นในชุดแรกๆ แต่เสียงตอบรับจากผู้ใช้บริการล้วนเป็นไปในทางบวก ส่งผลให้ยอดการจองห้องพักตลอดทั้งเดือนพุ่งทะยานสูงสุดเป็นประวัติการณ์ และแม้ทุกคนจะใช้คูปองส่วนลด แต่เมื่อหักกลบแล้ว ก็สามารถสร้างกำไรเป็นกอบเป็นกำได้มากกว่าครั้งไหนๆที่ผ่านมา!

            และไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ เมื่อนำขนมนมเนยสไตล์ตะวันตกเข้าไปขายภายในสวนสนุก ปรากฏว่ายอดขายที่ทำได้นั้นก็เกือบจะเทียบเท่ากับยอดขายของแผนกจัดเลี้ยงโรงแรมเลยทีเดียว!

            ส่งผลให้โรงแรมหลี่เจี่ยทะยานขึ้นสู่ความมั่งคั่งอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน!

           

            “สุดยอดไปเลย! จู้หยาน ขอบคุณมากสำหรับความช่วยเหลือในครั้งนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะนายเป็นคนต้นคิด ทั้งฉันแล้วก็ทุกๆคนคงจะไม่มีวันนี้แน่! ต่อไปนายไม่ต้องกังวลเรื่องเงินอีกแล้วนะ เพราะจากการประชุมครั้งล่าสุด บอร์ดผู้บริหารของเรามีมติเป็นเอกฉันท์ให้นายเข้ามาเป็นหนึ่งในผู้ถือหุ้นของโรงแรม จากนี้ไป นายจะได้รับทั้งเงินปันผลและเงินเดือนในฐานะพ่อครัว แต่ช่วงแรกอาจจะต้องเหนื่อยหน่อยนะ เพราะนายต้องทำงานควบงานสองตำแหน่ง แต่เชื่อเถอะว่า ผ่านไปสักพักเดี๋ยวก็ชินเอง”

            หลินจิงซูเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวที่ปรารถนาดีกับจู้หยานมาโดยตลอด แต่สำหรับครั้งนี้ เขาขอปฏิเสธความหวังดีที่เธอมีให้

            “จิงซู ไม่จำเป็นเลยนะ ผมขอแค่ได้เป็นคนที่คอยช่วยสนับสนุนและผลักดันคุณอยู่เงียบๆก็พอแล้วล่ะ”

            “ตอนนี้ธุรกิจโรงแรมกำลังได้รับการพิจารณาให้เป็นหนึ่งในมรดกประจำมณฑลผิงเฉิงแล้ว ทางภาครัฐท้องถิ่นต่างให้ความสนใจและยินดีมอบเงินสนับสนุนให้ นี่เท่ากับว่าตัวผมเองก็ได้รับการพิสูจน์เป็นที่เรียบร้อยแล้วว่า ผมมีความสามารถมากพอที่จะใช้ชีวิตอยู่ในประเทศนี้โดยไม่ต้องพึ่งพาใคร”

            จังหวะนั้น ทั้งสองต่างสบสายตากัน บังเกิดเป็นบรรยากาศที่ชวนคลุมเครือเกินอธิบายได้

            ขณะเดียวกัน ต่างฝ่ายต่างก็จับมือกันไว้ ใบหน้าของพวกเขาทั้งสองเริ่มเคลื่อนขยับใกล้ชิดกันมากขึ้นเรื่อยๆ แต่เหมือนสถานการณ์ไม่เป็นใจ จู่ๆกลับมีพนักงานโรงแรมกลุ่มใหญ่โผล่เข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน

            ช่างไม่รู้จักเวล่ำเวลากันซะเลย!

            “ประธานหลินคะ~ หลังเลิกงานวันนี้พวกเราขออนุญาตไปเที่ยวสวนสนุกได้มั้ยคะ? เอ่อ…พวกเราขอเข้าฟรีได้มั้ยคะ….”

            “ใช่ครับ! ผมเองก็อยากพาภรรยากับลูกๆไปเล่นม้าหมุนเหมือนกัน ขออนุญาตเข้าฟรีสักวันจะได้มั้ยครับเนี่ย?”

            หลินจิงซูพยักหน้าเห็นด้วย ในสายตาของเธอ พนักงานทุกคนในโรงแรมล้วนเปรียบเสมือนเพื่อนของเธอ ไม่เคยมีสักครั้งที่เธอปฏิบัติต่อพวกเขาราวกับทาสหรือลูกน้องใต้บังคับบัญชา และตัวเธอเองก็มักจะพูดเสมอว่า ทุกคนที่ทำงานตรงนี้ล้วนมีศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์เท่าเทียมกันทั้งนั้น       

            ขอเพียงเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลมากพอ เธอย่อมอนุญาตเช่นกัน

                  “ไม่มีปัญหา ทุกคนต่างก็ทำงานหนักมามากแล้ว จะได้ใช้เวลาว่างพักผ่อนกับครอบครัวบ้าง อ่อ.. ฉันยังมีข้อเสนอพิเศษให้กับทุกคนด้วย ถ้าใครกล้าเล่นบันจี้จัมพ์ล่ะก็ ฉันจะแจกคูปองส่วนลด 50% ของโรงแรมให้เลย! ว่าไงล่ะ มีใครสนใจบ้าง?”

                  หลินจิงซูยังคงไม่ยอมแพ้ เธอต้องการทำให้ผู้คนเปิดใจลองเครื่องเล่นที่ว่านี้!

                  ออกจะสนุกเร้าใจจะตายไป!

                  “เอ่อ…คือ..จะพูดยังไงดีล่ะครับเนี่ย? คือพวกเราไม่ได้มีรสนิยมชื่นชอบความหวาดเสียวเหมือนประธานหลินนะครับ เครียดเมื่อไหร่ก็ชอบไปกระโดดเครื่องนั่งเล่น!”

            พนักงานทุกคนล้วนปาดเหงื่อทันทีที่ได้ยิน อย่าคิดว่าพวกเขาไม่รู้ไม่เห็น ทุกครั้งที่เผชิญกับงานหนักงานหินที่ยากจะแก้ไข ประธานหลินคนนี้มักจะชอบแอบไปกระโดดบันจี้จัมพ์เล่นเพื่อคลายเครียด

            หรือเป็นไปได้มั้ยว่า เจ้าเครื่องเล่นที่ว่านี้ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อบำบัดความเครียดโดยเฉพาะ?

            แค่นึกภาพตัวเองต้องไปยืนอยู่บนที่สูงกว่า 20 เมตร ทุกคนก็ถึงกับขาสั่นไปหมดแล้ว!

           

            ในอีกด้านหนึ่ง เมื่อชื่อเสียงความโด่งดังในฐานะแม่มดแห่งวงการธุรกิจของหลินจิงซูเริ่มแพร่สะพรัดไปไกลมากขึ้นเรื่อยๆ ย่าของจู้หยานกลับยิ่งรู้สึกเคียดแค้นอาฆาตมากขึ้น ทุกอย่างล้วนเหนือความคาดหมายของเธอไปเสียหมด ไม่เพียงนังผู้หญิงชั้นต่ำคนนั้นจะประสบความสำเร็จ ตอนนี้มันยังใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับหลานชายของเธออย่างชื่นมื่นมีความสุขอีกด้วย!

            หญิงชราและจางซีซี สองคู่หูย่ากับหลานสะใภ้ผู้ไร้ความสุข ตัดสินใจมุ่งหน้ามายังสวนสนุกแห่งนี้ จุดประสงค์เพื่อก่อความวุ่นวายสร้างปัญหาให้

            ในฐานะผู้อาวุโสที่เคยอาบน้ำร้อนมาก่อน หญิงชราขอปฏิเสธคัดค้านหัวชนฝา ไม่ว่าอย่างไรเธอก็จะต้องกำจัดหลินจิงซูออกไปจากชีวิตของหลานชายให้จงได้ เพราะเธอเชื่ออย่างสุดหัวใจว่า หนทางเดียวที่จะทำให้จู้หยานมีความสุขได้ก็คือ การได้แต่งงานกับผู้หญิงที่เธอเลือกมาให้เท่านั้น!

            และทั้งหมดที่เธอทำลงไป ก็เพราะหวังดีต่อเขาทั้งสิ้น!

            แต่ในเมื่อหลานชายของเธอไม่ยอมรับความหวังดีที่มีให้ สุดท้ายคงต้องใช้ไม้แข็งบังคับกันอย่างจริงจังเสียที!

            หญิงชราเดินทางมาที่สวนสนุกทันที!

            เวลานี้ หญิงชราได้มายืนอยู่ภายในโซนเครื่องเล่นบันจี้จัมพ์ และนับว่าโชคยังดีที่มีพนักงานโรงแรมกลุ่มหนึ่งกำลังยืนสวดมนต์ทำใจอยู่ พวกเขาต่างก็ต้องการจะเสี่ยงขึ้นไปเล่นบันจี้จัมพ์ดูสักครั้ง เป้าหมายคือคูปองส่วนลดห้องพักโรงแรม 50% แต่ทันทีที่เห็นหญิงชราและสาวน้อยอีกคนกำลังเดินขึ้นบันไดมุ่งสู่ยอดสูงของเครื่องเล่นดังกล่าว ทุกคนต่างร้องห้ามขึ้นทันที

            “ขอโทษด้วยนะคะท่านแขกผู้มีเกียรติ พอดีเครื่องเล่นนี้กำลังปิดปรับปรุงอยู่ ไม่สามารถขึ้นไปเล่นได้คะ”

            แต่ในขณะที่กำลังจะวิ่งเข้าไปหยุดไว้ ทุกคนกลับถูกจางซีซีขวางไว้พร้อมพ่นวาจาเหยียดหยามข่มขู่ใส่สารพัด

            และท้ายที่สุด หญิงชราก็สามารถเดินขึ้นไปถึงแท่นกระโดดบันจี้จัมพ์ที่สูง 20 เมตรได้ เธอหยุดยืนอยู่ตรงนั้น แล้วร้องตะโกนเรียกหาจู้หยานสุดเสียง

            “จู้หยาน!!! ถ้าแกไม่ยอมกลับมาหาย่าแล้วแต่งงานกับแม่หนูจางซีซีแล้วล่ะก็ ย่าจะฆ่าตัวตายด้วยการกระโดดลงมาจากที่นี่เดี๋ยวนี้!!!”