ตอนที่ 108 อยากได้ก็เอาไป

55 1-2

            ตอนที่ 108 อยากได้ก็เอาไป

            เห็นว่าสองแม่ลูกกำลังอับสิ้นหนทาง ทั้งอู๋ซิ่วเหลียนและย่าอู๋ก็ยิ่งกระหยิ่มยิ้มด้วยความลำพองใจ เร่งประโคมเสียงโวยวายให้ดังยิ่งขึ้นกว่าเดิม!

            เดิมทีหลินจิงซูต้องการล่าถอยกลับไปก่อน เพื่อเสาะหาวิธีรับมือกับสองคนนี้ ไม่อย่างนั้นนั้น ทั้งย่าอู๋และอู๋ซิ่วเหลียนจะยิ่งลำพองใจ และสร้างความวุ่นวายให้กับธุรกิจชานมไข่มุกของเธออย่างไม่มีสิ้นสุด

            แต่เธอเองก็ไม่คาดฝันเช่นกันว่า จู่ๆอู๋ซิ่วเหลียนกับย่าอู๋จะพุ่งถลาเข้าคว้าจับเสารถเข็นไว้แน่น เมื่อเห็นพวกเธอสองคู่แม่ลูกกำลังตั้งท่าเตรียมจะล่าถอยกลับไป และทั้งคู่ต่างก็เข้าใจว่าพวกเธอกำลังหวาดกลัว จึงยิ่งได้ใจฮึกเหิมมากขึ้น!

            ติงเสวี่ยเหม่ยกระซิบบอกหลินจิงซูด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดี

            “ซูซู ลูกกลับเข้าบ้านไปก่อนเถอะนะ เดี๋ยวแม่จะเป็นคนหยุดสองคนนี่เอง ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตแลก แม่ก็ไม่กลัว!”

            อู๋ซิ่วเหลียนตวาดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก ดึงหน้าเชิดคางขึ้นสูงดั่งผู้กุมชัยชนะไว้ได้เบ็ดเสร็จ

            “ทำไมต้องทำตัวให้ดูน่าสงสารขนาดนี้ด้วย? ทั้งที่ตัวเองเป็นฝ่ายผิดเองแท้ๆ! อย่างที่บอกไป ถ้าวันนี้ไม่มีคำอธิบายดีๆให้พวกเรา พวกแกสองแม่ลูกก็อย่าหวังจะได้ไปไหนทั้งนั้น!”

            หลินจิงซูโปรยยิ้มบ้างพร้อมพูดขึ้นว่า

            “อยากได้ยินคำอธิบายดีๆใช่มั้ย? ได้สิ! สรุปว่าที่พากันมาในวันนี้เพราะอยากได้ธุรกิจของเราใช่มั้ย? งั้นก็เอาไปเลยค่ะ หนูยกให้”

            ป่าวประกาศประโยคดังนี้เปล่งดัง ทุกคนรอบบริเวณนั้นเป็นอันตะลึงงันสุดขีด กระทั่งติงเสวี่ยเหม่ยก็ไม่ต่างกัน

            “ซูซู นี่ลูกพูดอะไรออกไปน่ะ?  พวกเราสู้อุตส่าห์สร้างธุรกิจนี้ขึ้นมาด้วยน้ำพักน้ำแรงของเราสองคน! แล้วทำไมจู่ๆจะมายกให้คนอื่นง่ายๆแบบนี้ล่ะ? ไม่! ไม่! แม่ไม่ยอมเด็ดขาด!!”      

            ทั้งที่ชีวิตความเป็นอยู่ในปัจจุบันของพวกเธอแม่ลูกดีขึ้นขนาดนี้แล้วแท้ๆ และก็กำลังจะดีขึ้นเรื่อยๆอย่างต่อเนื่องด้วย ธุรกิจนี้เปรียบเสมือนสิ่งที่ช่วยสมานช่องว่างภายในใจของบุตรสาว ช่องว่างที่เกิดขึ้นจากการหย่าร่างของเธอกับหลินชิงอี้ ดังนั้นแล้ว ต่อให้คราวนี้ติงเสวี่ยเหม่ยจะต้องสละแม้กระทั่งชีวิต เธอก็จะขอสู้ตาย จะไม่ยอมปล่อยให้ย่าอู๋กับอู๋ซิ่วเหลียนเข้ามาบ่อนทำลายชีวิตที่แสนสุขในตอนนี้ของพวกเธอสองแม่ลูกได้

              “นังคนชั้นต่ำ หุบปากเดี๋ยวนี้นะ! ทำอย่างกับตัวเองต้องลำบากนักหนา ทั้งที่ตัวแกเองไม่ใช่เหรอที่ขโมยสูตรลับชานมไข่มุกของตระกูลหลินเราไป! คิดว่าเดินหนีไปแบบนี้แล้วเรื่องทุกอย่างจะจบงั้นเหรอ? ต่อจากนี้ไป พวกแกไม่มีวันได้ขายของอย่างสงบสุขแน่!”

            ย่าอู๋ชี้หน้าตะคอกด่า

            ได้ฟังคำดูหมิ่นดูแคลนที่ย่าอู๋ตวาดใส่หน้าติงเสวี่ยเหม่ย คลื่นความโกรธเกรี้ยวพลันปะทุขึ้นกลางใจของหลินจิงซูทันที เธอตบเท้าเดินขึ้นหน้าพร้อมพูดออกไปว่า

            “น้ำในหูไม่เท่ากันหรือฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง? ก็เพิ่งจะบอกไปหยกๆว่าเราจะยกกิจการให้! แต่วันนี้ขอตัวปิดร้านกลับบ้านก่อนไม่ได้รึไง?  ถ้าเอาแต่ใจร้อนไม่รู้จักรออยู่แบบนี้ เดี๋ยวฉันกับแม่จะเผารถเข็นทิ้งตรงนี้ซะเลยเป็นไง! ก็คิดเอาเองแล้วกันว่าฉันจะกล้าทำหรือไม่กล้าทำ!”

            สิ้นเสียงร้องตะโกนตอบโต้ของหลินจิงซู ทั้งย่าอู๋และอู๋ซิ่วเหลียนต่างหันขวับไปมองหน้ากัน เบื้องลึกในแววตาสีดำขลับเปี่ยมล้นไปด้วยร่องรอยความหวั่นใจ เพราะเมื่อพิจารณาจากวีรกรรมที่ผ่านมานั้น สาวน้อยที่ชื่อหลินจิงซูคนนี้ต้องกล้าทำอย่างแน่นอน!

            และถ้าเกิดเหตุการณ์แบบนั้นขึ้นจริงๆ แผนการทั้งหมดที่พวกเธอวางไว้จะไม่เท่ากับสูญเปล่าหรอกเหรอ?

            อู๋ซิ่วเหลียนกระแอมไอส่งสัญญาณให้ย่าอู๋ ก่อนจะพูดขึ้นว่า

            “ปล่อยพวกมันไปก่อนเถอะค่ะแม่ ยังไงพรุ่งนี้พวกมันก็ต้องกลับมาเปิดร้านอีกอยู่แล้ว ไม่มีทางหนีไปไหนพ้นแน่ค่ะ!”

            ย่าอู๋ชั่งใจเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้ายอมล่าถอย

            ในที่สุด ติงเสวี่ยเหม่ยและหลินจิงซูก็ช่วยกันเข็นรถเข็นเดินเคียงกันจากออกไป ฝูงชนรอบข้างต่างเฝ้าดูภาพฉากนี้ด้วยความระทึกตื่นเต้น บ้างก็ส่งเสียงโวยวายเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจ ทว่าท้ายๆ พวกเขาก็เริ่มหมดความสนใจแล้วเช่นกัน ต่างคนต่างค่อยๆสลายตัวแยกย้ายกันไปโดยธรรมชาติ

            หวังหลิวที่เฝ้าดูละครฉากใหญ่อยู่อีกฟากถนนตั้งแต่ต้นจนจบ พบเห็นเหตุการณ์ลงเองเช่นนี้ ก็รีบวิ่งปรี่เข้าไปโวยวายใส่อู๋ซิ่วเหลียนและย่าอู๋ด้วยความเดือดดาลอย่างมาก

            “นี่พวกคุณสองคนเป็นบ้าไปแล้วรึไง! ทำไมถึงปล่อยพวกมันไปง่ายๆแบบนี้?!”

            อู๋ซิ่วเหลียกลอกตามมองค้อนใส่หวังหลิวอย่างเหนื่อยหน่ายและขี้เกียจจะเสวนาด้วย เธอชี้ไปที่รถเข็นชานมไข่มุกของอีกฝ่าย ปากก็พูดขึ้นว่า

            “อย่าคิดว่าฉันโง่ไม่รู้ว่าแกกำลังวางแผนอะไรอยู่ นี่แกคิดจริงๆเหรอว่ากำจัดหลินจิงซูไปได้แล้ว ตัวแกเองจะได้ผูกขาดธุรกิจชานมไข่มุกบนถนนสายนี้เพียงคนเดียว? ฉันกับแม่สามีไม่ได้โง่ถึงขนาดจะเชื่อคำโกหกพกลมของแกหรอกนะ”

            ถูกอู๋ซิ่วเหลียนล่วงรู้จุดประสงค์ที่แท้จริงของตนเช่นนี้ ใบหน้าของหวังหลิวพลันเปลี่ยนเป็นเขียวสลับดำด้วยความขื่นขมเดือดดาลอย่างที่สุด ทว่าเสี้ยววินาทีเดียวกันนั้น เขาก็ระงับความโกรธภายในใจลงได้ พร้อมเก็บซ่อนสีหน้าไม่พอใจไว้ได้อย่างมิดชิด

            “นี่คุณกำลังพูดเรื่องอะไรกัน? แล้วที่เคยสัญญากันไว้ก่อนหน้านี้ล่ะ? ถ้าไม่ได้ผมช่วยคิดวางแผนให้ว่า ชานมไข่มุกของพวกมันสองแม่ลูกเป็นสูตรลับของตระกูลหลิน มีเหรอที่หลินจิงซูจะพ่ายแพ้หมดท่าแบบนี้?”

            “แล้วยังไงล่ะ? สุดท้ายแกก็แค่ทำเพื่อตัวเองเหมือนกันนั่นแหละ! แผนการตื้นๆแบบนี้มีเหรอที่ฉันจะไม่รู้ทัน!”

            อู๋ซิ่วเหลียนกระแทกเสียงตอบโต้ใส่อย่างเย็นชา

            ย่าอู๋ที่ยืนอยู่ข้างเคียงกัน แม้จะไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งที่สองคนนี้กำลังโต้เถียงกันเท่าไหร่นัก แต่เธอก็นับเป็นคนหัวไวมากในเรื่องเงินๆทองๆ

            “ซิ่วเหลียน นี่อย่าบอกนะว่า มันกำลังใช้เราเป็นนกต่อเพื่อฮุบธุรกิจของสองแม่ลูกนั่นไว้คนเดียว? แก…ไอ้คนทุเรศ! นังติงเสวี่ยเหม่ยเคยเป็นสะใภ้บ้านฉัน เพราะฉะนั้น ทุกอย่างที่อยู่ในมือของมันก็ถือเป็นของตระกูลหลินด้วยเหมือนกัน! ส่วนแกไม่มีสิทธิ์!”