ตอนที่ 468 สั่งหยุดโครงการ

260

            ตอนที่ 468 สั่งหยุดโครงการ

            ในยุคนี้ แม้แต่ความคิดเรื่องผุดสวนสนุกในโรงแรมก็ยังไม่มีด้วยซ้ำไป

            แม้แต่จู้หยานที่เป็นนักเรียนนอก อย่างมากที่สุดก็เคยเห็นเครื่องเล่นขนาดเล็กเพียงไม่กี่ชนิดเท่านั้น

            หากจะให้พูดตามตรงก็คือ ตอนที่หลินจิงซูพูดถึงม้าหมุนหรือรถบั๊มอะไรนั่น จู้หยานยังไม่รู้จักสักอย่างเลย!

            แค่รูปหน้าร่างตายังไม่เคยเห็นด้วยซ้ำ นับประสาอะไรกับเรื่องจะสั่งซื้อเล่า?

            เพราะคำว่า ‘สวนสนุก’ ที่จู้หยานได้นำเสนอไปนั้น ภาพในหัวของเขามีเพียงสไลด์เดอร์ตามร้านอาหารฟาสต์ฟู๊ดเป็นต้น โดยคิดว่าหากเกิดนำของเล่นเหล่านั้นมาติดตั้งภายในโรงแรม ซึ่งหมายถึง ‘ภายในโรงแรม’ จริงๆ อาจจะช่วยดึงดูดแขกที่เป็นครอบครัวมีลูกเล็ก ให้เข้ามาเล่นมาหาซื้อของกินและเข้าพักที่โรงแรมหลังจากนั้น

            จู้หยานคิดว่าเขาและหลินจิงซูเข้าใจไปในภาพเดียวกันมาตลอด จนกระทั่งได้เห็นหลินจิงซูวาดเครื่องเล่นสุดผาดโผนลงบนแผ่นกระดาษ เขาจึงได้กระจ่างแจ้ง

            ดูเหมือนคำว่า ‘สวนสนุก’ ในความหมายของหลินจิงซูจะยิ่งใหญ่อลังการกว่าที่เขาจินตนาการไว้มาก!

           

            จากประสบการณ์ชีวิตในฐานะผู้หญิงจากศตวรรษที่ 21 สวนสนุกไม่ใช่ของเด็กเล่นตามห้องสรรพสินค้าหรือร้านอาหาร แต่เป็นระดับอาณาจักรที่เต็มไปด้วยเครื่องเล่นและความบันเทิงมากมาย!

            หากไม่เริ่มจริงจังตั้งแต่การวางรากฐาน ต่อให้ทรัพยากรเครื่องเล่นจะดีแค่ไหน ทว่าระบบบริหารจัดการไม่ดีก็เปล่าประโยชน์ ดังนั้น สิ่งสำคัญที่สุดในเวลานี้ก็คือ การออกแบบสวนสนุกว่าควรจะมีหน้าตาอย่างไร จะแบ่งพื้นที่ภายในเป็นสัดส่วนเช่นไร และใช้เกณฑ์อะไรในการจัดสรร อายุที่เหมาะสมกับเครื่องเล่นนั้นๆ? หรือเน้นไปที่ความสะดวกภายในเป็นหลัก?

            ถัดจากนั้นก็เป็นเรื่องของการออกแบบเครื่องเล่นขนาดใหญ่ ปัญหาตรงจุดนี้จำเป็นจะต้องเสาะหาวิศวกรจากต่างประเทศให้มารับหน้าที่นี้โดยตรง และนี่คือเรื่องที่จู้หยานและหลินจิงซูรู้สึกหนักใจเป็นที่สุด

            ยามต้องเผชิญหน้ากับปัญหาที่คิดไม่ตก หลินจิงซูได้แต่เหลือบมองไปทางจู้หยานพร้อมกับพูดขึ้นว่า

            “ตอนนี้ปัญหาเรื่องการจัดสรรพื้นที่ภายในก็เรียบร้อยแล้ว เหลือแต่พระเอกอย่างเครื่องเล่นนี่สิ จะเอายังไงดีนะ? อย่างน้อยก็ต้องมีเครื่องเล่นใหญ่ๆเป็นจุดขายสำหรับดึงดูดคน”

            “การสร้างสวนสนุกครั้งนี้นับว่าเป็นโครงการที่ทั้งใหญ่แล้วก็สำคัญทีเดียว เราจำเป็นจะต้องหาผู้เชี่ยวชาญระดับมืออาชีพพร้อมทีมงานในด้านนี้ ให้มาร่วมออกแบบและสร้างเครื่องเล่นเพื่อความปลอดภัย ที่นายเสนอไอเดียนี้มา น่าจะเป็นเพราะเคยไปเล่นเครื่องเล่นจริงที่สวนสนุกในอังกฤษมาแล้วใช่มั้ย? พอจะหาลู่ทางติดต่อคนในสวนสนุกที่โน่นได้บ้างมั้ย?”

            เจอคำถามนี้ของหลินจิงซูเข้าไป จู้หยานถึงกับพูดไม่ออก และได้แต่นั่งก้มหน้าด้วยความอับกาย เพราะแม้แต่เขาที่เคยไปใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศ ก็ยังไม่เคยสัมผัสเครื่องเล่นที่ว่าเลยแม้แต่น้อย

            แทบไม่ต้องพูดถึงเครื่องเล่นสุดแสนประหลาดของหลินจิงซู เพราะเพียงแค่จะเริ่มก้าวแรก จู้หยานก็เริ่มจนปัญญาแล้วเช่นกัน

            “เครื่องเล่นที่คุณบอกน่าจะต้องใช้เวลาในการสร้างนานมาก และต่อให้เราสามารถหาวิศวกรเก่งๆได้สักคน แต่เอ่อ…ผมคิดว่าเขาเองก็ไม่น่าจะสามารถสร้างเครื่องเล่นตามที่คุณวาดออกมาได้”

            หลินจิงซูพยักหน้าอย่างเห็นด้วย อาศัยเส้นสายและความสามารถของจู้หยาน ทรัพยากรบุคคลอย่างวิศวกรเก่งๆสักคนย่อมต้องเสาะหามาได้ แต่ในเรื่องรายละเอียดของเครื่องเล่นนั้น กลับเป็นเธอที่ต้องรับหน้าที่แจกแจงให้ฟัง

            หลังจากรวบรวมกลุ่มวิศวกรผู้เชี่ยวชาญด้านเครื่องเล่นมาได้จำนวนหนึ่ง หลินจิงซูก็ทำการแจกจ่ายภาพรายละเอียดเครื่องเล่นฉบับเบื้องต้นให้ พร้อมทั้งอธิบายวิธีการทำงานของเครื่องเล่นแต่ละชนิดให้ฟังอย่างละเอียด

            “เดี๋ยวก่อนนะสาวน้อย อยากให้เราสร้างรถเหล็กแข็งมาชนกันเพื่อความสนุกนี่นะ? มันไม่อันตรายเกินไปหน่อยเหรอ?”

            หลินจิงซูคลี่ยิ้มบางพลางส่ายหัว ในด้านความปลอดภัยนั้น เธอเองก็ได้ระบุชัดเจนไว้ในแบบหมดแล้ว ทั้งตัวรถชั้นนอกที่ต้องหุ้มด้วยยาง ไหนจะเข็มขัดนิรภัยที่ต้องติดตั้งในรถบั๊มทุกคัน แล้วจะมีอันตรายได้ยังไงอีกล่ะ?

            สำหรับม้าหมุน เครื่องเล่นชิ้นนี้ถูกคิดค้นมาเพื่อเด็กๆโดยเฉพาะ ส่วนรถบั้มก็เพื่อมอบความบันเทิงให้แก่บุคคลที่โตขึ้นมาหน่อย

            จู้หยานเฝ้ามองอยู่ข้างกันชนิดตาไม่กระพริบ ตลอดเริ่มโครงการมากจนถึงวันนี้ เขาเองก็เฝ้าฝันอยากจะเห็นเครื่องเล่นเหนือจินตนาการบนกระดาษเหล่านี้ ถูกสร้างขึ้นเป็นของจริงแล้วเช่นกัน และอยากจะรู้เหลือเกิน หากได้ลองเล่นจริงๆ มันจะสนุกเหมือนที่หลินจิงซูเคยบรรยายให้ฟังรึเปล่า?

            “ปลอดภัยแน่นอนค่ะ ยังไงก็รบกวนทุกคนช่วยเร่งมือสร้างให้เสร็จก่อนกำหนดด้วยนะคะ”

            วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว นอกจากภาระหน้าที่การงานในโรงแรมที่ต้องบริหารจัดการ หลินจิงซูยังต้องคอยแวะเวียนไปคุมงานและตรวจสอบความเรียบร้อยที่สวนสนุกด้วย โดยมีจู้หยานคอยช่วยเหลือและเป็นหูเป็นตาให้อีกแรง

                  หลินจิงซูกำลังจะนำสวนสนุกในยุคศตวรรษที่ 21 มาสู่ปี 1991แล้ว!

                  เธอรู้สึกมีความสุขเหลือเกินที่ได้เห็นสวนสนุกของตนเองค่อยๆถูกรังสรรค์เสกขึ้น

                  ชิ้นส่วนเครื่องเล่นแต่ละชิ้นได้ถูกออกแบบและหล่อสร้างขึ้นมาโดยเฉพาะ เริ่มถูกนำมาประกอบเชื่อมต่อกันจนกลายเป็นรูปเป็นร่างอย่างสวยงามชิ้นแล้วชิ้นเล่า

                  หนึ่งเดือนหลังจากนั้น ทุกอย่างก็เป็นอันเสร็จสิ้น และสิ่งแรกที่หลินจิงซูตัดสินใจทำก็คือ การลากจู้หยานขึ้นไปลองนั่งเครื่องเล่นทุกชนิดภายในสวนสนุก

                  ทั้งนี้ก็เพื่อเป็นการตรวจสอบว่า จะไม่มีอะไรผิดพลาดเกิดขึ้นในวันเปิดตัวและหลังจากนั้น หลังจากทดลองเครื่องเล่นกันเสร็จแล้ว ต่างคนต่างก็แยกย้ายออกไปตรวจสอบความเรียบร้อยเป็นครั้งสุดท้ายอย่างละเอียด

                  …...

                  เวลานี้ ทั้งจู้หยานและหลินจิงซูต่างก็กำลังนั่งเล่นอยู่บนม้าหมุน จังหวะขึ้นลงแต่ละครั้งผนวกกับบรรยากาศยามเย็นที่ชวนดื่มด่ำ สิ่งเหล่านี้ได้ช่วยสร้างบรรยากาศแห่งความสุขในแบบที่ไม่มีใครได้เคยสัมผัสมาก่อน

            จู้หยานรู้สึกเหนือความคาดหมายอย่างมาก เขาคิดไม่ถึงว่า เครื่องเล่นที่ดูแสนธรรมดาเหล่านี้ จะทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นและสนุกได้เกินคาด จะเหลือก็เพียงหอกระโดดที่หลินจิงซูเรียกว่าบันจี้จั้มพ์ ที่ยังไม่เปิดให้บริการ เนื่องจากยังไม่มีใครกล้าขึ้นไปทดลอง

            พรุ่งนี้ก็จะถึงวันเปิดสวนสนุกอย่างเป็นทางการแล้ว! นึกถึงภาพแห่งความสำเร็จที่รอคอยอยู่เบื้องหน้า จู้หยานก็รู้สึกตื่นเต้นอย่างที่สุด

            “หลังจากทดลองเล่นเครื่องเล่นพวกนั้นหลายๆรอบแล้ว ดูเหมือนจะไม่ต้องห่วงเรื่องความปลอดภัยแล้ว จะเหลือก็แค่ว่าพรุ่งนี้แขกที่มาจะชื่นชอบเครื่องเล่นพวกนั้นรึเปล่า! ถ้าทุกอย่างไปได้สวย นี่จะกลายมาเป็นอีกหนึ่งอุตสาหกรรมใหญ่ที่มีพวกเราสองคนเป็นผู้บุกเบิกรายแรกในจีนก็ว่าได้!”

            “ใครที่อยากจะสัมผัสกับประสบการณ์เครื่องเล่นพวกนี้ ก็ต้องยอมเดินทางไกลมาที่นี่กันทั้งนั้น เพราะในประเทศจีนยังไม่เคยมีสวนสนุกแบบนี้เกิดขึ้นที่ไหนมาก่อน!”

            ได้ฟังคำพูดของจู้หยานแล้ว หลินจิงซูก็พยักหน้าเห็นด้วย ต่างฝ่ายต่างมุมมองในธุรกิจที่แตกต่างกัน แต่เมื่อร่วมมือกันกลับยิ่งพากันเจริญรุ่งเรือง อาศัยธุรกิจสวนสนุกกับโรงแรม หากยังไม่ประสบความสำเร็จ ก็ให้มันรู้ไป!

            “ถูกต้อง ตอนนี้เราผูกขาดธุรกิจสวนสนุกกับโรงแรมโดยสมบูรณ์แล้ว สำคัญคือวันพรุ่งนี้จะเป็นตัวชี้ชะตาและอนาคตของพวกเราสองคน!”

           

            เช้าวันรุ่งขึ้น หลินจิงซูและจู้หยานได้ทำพิธีเปิดสวนสนุกอยู่ด้านหน้าประตูทางเข้า

            เนื่องจากเป็นวันแรกที่เปิดให้บริการ ทั้งคู่จึงจัดกิจกรรมพิเศษเฉพาะวันนี้ขึ้นมา ใครก็ตามที่มาเที่ยวชมสวนสนุกเปิดใหม่ จะได้รับคูปองส่วนลดของโรงแรมไปแบบฟรีๆ

            ฝูงชนนับไม่ถ้วนจากที่สัญจรผ่านไปมาและแขกที่เข้าพักในโรงแรม เมื่อพบเห็นภาพบรรยากาศที่คึกคักของงานเปิดตัว ทุกคนล้วนให้ความสนใจตื่นเต้นไปตามๆกัน แต่เมื่อแห่กรูกันเข้าไปด้านใน ก็ได้พบเห็นเครื่องเล่นรูปทรงแปลกประหลาดมากมาย ทั้งหมดถึงกับถอยหนีด้วยความหวาดกลัว

            ยากที่จะปฏิเสธเช่นกันว่า ผู้คนโดยส่วนใหญ่ในยุคสมัยนี้ ยังไม่กล้าเอาตัวเองไปเสี่ยงกับเครื่องเล่นที่พาพวกเขาลอยเคว้งสู่ห้วงอากาศ หรือกับการขับรถถังเหล็กไล่ชนกัน

            เพราะหลินจิงซูเข้าใจถึงข้อกังวลในจุดนี้ของทุกคนดี จึงได้พยายามพูดย้ำอยู่เสมอว่า ขอแค่ร่วมกิจกรรมในสวนสนุกเปิดใหม่วันนี้ ไม่ว่าจะเป็นเครื่องเล่นประเภทใด ก็จะได้รับคูปองส่วนลดโรงแรมไปเลยฟรีๆ หวังให้สิ่งนี้ล่อตาล่อใจและกระตุ้นให้ทุกคนมีความกล้าที่จะเล่นมากยิ่งขึ้น

            อย่างไรก็ตาม ผลลัพธ์ที่ตามมากลับยิ่งทำให้สถานการณ์ทุกอย่างเลวร้ายลง

            “ไอ้คนพวกนี้มันหิวเงินมาจากไหนกันนะ? คิดจะให้เราขับรถเหล็กพวกนั้นชนกันเพื่อความสนุกนี่นะ? แล้วหอกระโดดสูงนั่นคืออะไรอีกล่ะ? จำลองการโดดตึกฆ่าตัวตายงั้นเหรอ? จะให้พวกเรากระโดดลงมาทั้งที่มีแค่เชือกเส้นเดียวผูกกับขานี่นะ?! สวนสนุกบ้าบออะไรกัน นี่มันลานประหารชัดๆ!!”

            “สาวน้อยคนนั้นคิดจะทำบ้าอะไรของเธอ? พาพวกเรามาอยู่กลางแจ้งอาบแดดไม่พอ ยังจะชวนมาเสี่ยงตายเพื่อคูปองส่วนลดโรงแรมนี่นะ? ใครจะโง่เอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยง!!”

            “ถูกต้อง ถูกต้อง! พวกคุณทำแบบนี้หมายความว่ายังไง? ทำธุรกิจประสาอะไร ชักชวนคนให้มาตายชัดๆ! จ้องแต่จะเอาเงิน เห็นลูกค้าอย่างพวกเราไม่มีสมองรึยังไง?!!”

            ไม่นานนัก ทั่วทั้งบริเวณนั้นก็บังเกิดเป็นคลื่นมวลชนโกลาหลใหญ่โต จนสถานการณ์บานปลายเกินจะควบคุมได้อีกต่อไป สุดท้าย เรื่องนี้ก็เดือดร้อนไปถึงประธานหัวเรือใหญ่อย่างหลิวหมิง ทันทีที่ทราบข่าว เขาก็โกรธจนเลือดขึ้นหน้ากับความคิดบิดเบี้ยวที่ชวนคนมาตายของหลินจิงซู!

            หลิวหมิงรีบตรงปรี่เข้ามาที่สวนสนุกอย่างรวดเร็ว พร้อมตวาดเสียงดังสนั่นเพราะความเดือดดดาล

            “คุณจิงซู! ผมหวังว่าจะได้คำอธิบายที่ดีจากคุณ! ถ้าเรื่องนี้ส่งผลกระทบไปถึงโรงแรม ใครล่ะที่ต้องรับผิดชอบ!? ก็ผมนี่ไง! ผมเคยเตือนแล้วไม่ใช่เหรอ? สวนสนุกบ้าบออะไรนี่ มันไม่ควรถูกสร้างขึ้นมาตั้งแต่แรก! อยากทำอะไรแปลกใหม่อยากจะมีความคิดสร้างสรรค์งั้นเหรอ? การเชิญชวนผู้คนให้มาเสี่ยงตายแบบนี้ มันคือความคิดสร้างสรรค์งั้นเหรอ?!”

            เห็นหลิวหมิงยืนตะโกนเสียงดังจนคอเป็นเอ็นเช่นนั้น จู้หยานจึงรีบออกตัวปกป้องพร้อมอธิบายแทนหลินจิงซูว่า

            “ประธานหลินครับ ผมกับจิงซูทดลองนั่งเครื่องเล่นพวกนี้ไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบแล้ว รับรองได้ว่าปลอดภัยไม่มีอันตรายใดๆ! เพียงแต่สวนสนุกแบบนี้ยังเป็นเรื่องแปลกใหม่เกินไปในสายตาชาวจีน ที่ต่างประเทศก็เริ่มมีบางแห่งเปิดเปิดสวนสนุกกันแล้ว! ขอแค่ทุกคนลองเปิดใจ รับรองว่าเครื่องเล่นเหล่านี้จะสร้างความสุขให้แก่ทุกคนอย่างแน่นอน”

            แต่ไม่ว่าจู้หยานจะหยิบยกเหตุผลร้อยแปดขึ้นมาอธิบาย แต่หลิวหมิงกลับไม่สนใจฟังถ้อยคำที่คิดว่าไร้สาระอีกต่อไป เขาโบกมือไม่ขอรับฟังใดๆอีก และต้องการสั่งหยุดโครงการสวนสนุกนี้ทันที