ตอนที่ 197 ไม่มีใครเคยตายเพราะปราศจากใครบางคน

99 2-2

            ตอนที่ 197 ไม่มีใครเคยตายเพราะปราศจากใครบางคน

            ในชนบทอย่างผิงเฉิง ระดับศักดิ์สถานะของลูกเลี้ยงหรือลูกทูนหัวนั้น สูงเทียบเท่ากับลูกในสายเลือดแท้ๆคนหนึ่งเลยทีเดียว ไม่เพียงสามารถนำชื่อตนเองเข้าร่วมลำดับวงศ์ตระกูลได้ แต่ยังรวมไปถึงสิทธิ์ในการครอบครองมรดกอย่างชอบธรรมด้วย!

            หากเฉินเฉวียนเย่ยอมรับหลินจิงซูในฐานะลูกทูนหัวของเขา สิ่งนี้ย่อมแสดงให้เห็นแล้วว่า แม่สาวน้อยทรงคุณค่าเพียงใดในสายตาของผู้ชายคนนี้!

            “ยังจะยืนจ้องอะไรอยู่อีก? มีอะไรติดที่หน้าหนูรึไง? หรือต้องรอให้พ่อทูนหัวของหนูลงมือจัดการกับพวกคุณสองคนก่อน?”

            หลินจิงซูจัดการถอดผ้ากันเปื้อนพร้อมกับโยนไม้กวาดด้านยาวทิ้งลงพื้น เชิดหน้าเชยคางดั่งผู้สูงส่ง รับบทเป็นคุณหนูผู้หยิ่งผยองในทันที

            “เอาแต่ยืนนิ่งอยู่แบบนี้ หยากไย่บนผนังบ้านคงจะร่วงลงมาเองได้ล่ะมั้ง? นี่ก็เข้าหน้าหนาวแล้วด้วย ยังไม่ได้เก็บฟืนมาผ่าเลย ไหนจะต้องล้างหม้อทำความสะอาดกระทะอีกล่ะ? รีบไปทำซะก่อนที่แดดจะหมด!”

            ติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิงยังคงยืนอ้าปากค้างไม่ทันได้ตื่นจากภวังค์ความตกใจ

            “จ้องกันเข้าไป! ฉันจะพูดอีกแค่ครั้งเดียวเท่านั้น ถ้ายังไม่รีบไสหัวไปทำงานล่ะก็ พวกคุณเตรียมถูกพ่อทูนหัวของฉันหักขาทิ้งได้เลย!”

            หลินจิงซูยืนปั้นหน้าเหี้ยมเกรียมดุดันใส่คนทั้งสอง จากนั้น จึงค่อยหันไปพูดกับติงเสวี่ยเหม่ยซึ่งเป็นอีกหนึ่งคนที่ยืนตัวแข็งค้างไม่ต่างกัน

            “แม่คะ ถอดผ้ากันเปื้อนออกได้แล้วค่ะ วันนี้พวกเราไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น แค่พักผ่อนให้เต็มที่ก็พอ!”

            เฉินเฉวียนเย่เลือกที่จะยืนนิ่งไม่ทำอะไรทั้งสิ้นกับการกระทำเหล่านี้ของหลินจิงซู เขาเพียงระบายยิ้มอ่อนเหลือบมองเธออย่างเงียบๆ

           

            หลังจากพูดจบ หลินจิงซูก็หันไปถามเฉินเฉวียนเย่พร้อมกับยิ้มอย่างขี้เล่นว่า

            “พ่อทูนหัวคะ คิดเห็นยังไงบ้างกับคำพูดของหนู? พ่อจะช่วยหักขาสองคนนี้ได้รึเปล่าคะ?”

            “ได้สิ ได้แน่นอน”

            ด้วยความรักใคร่เอ็นดูที่มีต่อหลินจิงซู เขารีบพยักหน้ายิ้มตอบอย่างอบอุ่น เสี้ยววินาทีถัดมา ทันทีที่เลื่อนสายตาไปทางติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิง สีหน้าท่าทางของเขาก็ผันเปลี่ยนเป็นเย็นชาอย่างฉับพลัน พ่นเสียงแข็งกระด้างขู่ออกไปว่า

            “ได้ยินที่ลูกสาวของฉันพูดแล้วไม่ใช่รึไง? หรือจะต้องให้หักขาพวกแกคนละข้างก่อนถึงจะมีแรงทำงาน?”

            หม่าฟู่เฟิงและติงเสวี่ยหยานขับขานประสานเสียงโดยพร้อมเพรียง

            “รับทราบครับ/ค่ะ พวกเราจะรีบไปทำเดี๋ยวนี้เลย!!”

            พูดจบ ต่างฝ่ายต่างก็เร่งหยิบสวมผ้ากันเปื้อนด้วยสองมือพัลวัน คว้าจับไม้กวาดได้ก็วิ่งฝุ่นตลบไปที่บ้านของผู้เฒ่าติง แล้วเริ่มทำความสะอาดอย่างขยันขันแข็ง เพราะกลัวจะถูกหักขาทิ้ง!

            ติงเสวี่ยเหม่ยที่ยังประติดประต่อเรื่องราวไม่ได้ ย่อมไม่สามารถทำความเข้าใจได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เธอรีบดึงหลินจิงซูออกมาหลบมุม พร้อมกระซิบถามเสียงเบาอย่างระแวดระวังว่า

            “นี่มันเรื่องอะไรกัน? ผู้ชายคนนั้นมาเป็นพ่อทูนหัวของลูกได้ยังไง? ซูซู บอกแม่มานะว่าเกิดอะไรขึ้น!”

            “แม่ เรื่องมันยาว”

            หลินจิงซูเกาหัวแก้ประหม่า

           

            “ถ้างั้นก็สรุปสั้นๆแล้วเล่ามา!”

            สีหน้าท่าทางของติงเสวี่ยเหม่ยในตอนนี้ ช่างเย็นชาแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง เพราะดูเหมือนลูกสาวคนนี้จะเริ่มเก็บซ่อนความลับไว้เบื้องหลังมากเกินไปแล้ว ในฐานะคนเป็นแม่อย่างเธอ จะไม่ให้รู้สึกเป็นห่วงได้อย่างไรกันเล่า?

            หลินจิงซูถูกบีบให้ไร้ทางเลือกเช่นนี้ ท้ายที่สุดจึงต้องยอมคายความจริงทั้งหมดออกมา

            “อะไรนะ!? ที่แท้ก็เอาเงินลงทุนไปเล่นพนันจนได้ทุกอย่างกลับคืนมางั้นเหรอ? แล้วไหนเราบอกแม่ว่าใช้เส้นสายของเจ้าหน้าที่โจวช่วยเหลือเอาไว้ยังไงล่ะ?”

            ยิ่งคิดจินตนาการตามที่ลูกสาวของเธอเล่ามา ติงเสวี่ยเหม่ยก็ยิ่งหน้าซีดถอดสีหนักขึ้นเรื่อยๆ เพราะเรื่องในครั้งนี้ไม่ใช่เพียงแค่ว่า หลินจิงซูจะไม่ทันคิดระมัดระวังตัวเอง แต่ยังเกือบพาเด็กคนอื่นอย่างจู้หยานไปตายด้วย!

            เด็กสองคนนี้เผลอก้าวเท้าข้างหนึ่งข้ามประตูยมโลกไปแล้วโดยไม่รู้ตัว!

            ดวงตาคู่สวยของติงเสวี่ยเหม่ยแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความโกรธ เธอออกแรงบีบแขนผู้เป็นลูกสาวไว้แน่น พร้อมกระแทกเสียงตะคอกรุนแรงใส่ว่า

            “แม่บอกแม่เตือนตั้งกี่ครั้งลูกก็ไม่เคยฟัง! ทำไมถึงต้องทำเรื่องที่อันตรายแบบนี้ด้วย!? ถ้าลูกเป็นอะไรขึ้นมาจริงๆ แล้วแม่จะทำยังไง! จะให้แม่มีชีวิตอยู่ต่อไปโดยไม่มีลูกได้ยังไง! ทำไมต้องทำกับแม่แบบนี้..ฮึก…ทำไมไม่เชื่อฟังกันบ้างเลย..ฮึกๆ..ฮึกกๆ…”

            หลินจิงซูรู้สึกปวดร้าวหน่วงหนักที่กลางอกซ้าย หายใจหายคอแทบไม่ออกไปชั่วขณะหนึ่ง ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังสวมกอดติงเสวี่ยเหม่ยไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

            “แม่คะ ไม่เป็นไรแล้ว หนูปลอดภัยดีไม่ต้องกลัว…”

            เสียงพูดของเธอชะงักหยุดกะทันหัน เรื่องราวในครั้งอดีตที่ติงเสวี่ยเหม่ยแขวนคอฆ่าตัวตายเมื่อชาติก่อน ได้โฉบแล่นผ่านห้วงความทรงจำของเธอฉับพลัน แม้ตอนแรก หลินจิงซูแทบหัวใจสลายทุกครั้งที่นึกถึงมัน แต่เมื่อกาลเวลาผ่านพ้นไป ความเจ็บปวดเหล่านี้ก็ได้รับการเยียวยาโดยธรรมชาติ และทุกครั้งที่รู้สึกเป็นทุกข์เพราะคิดถึงติงเสวี่ยเหม่ยผู้ล่วงลับ คมมีดแหลมที่ปักแทงหัวใจก็คล้ายจะได้รับการบรรเทาลง

            ถูกต้อง มันแค่บรรเทา แต่ไม่เคยจางหายไปไหนเลย…

            วินาทีนั้น หลินจิงซูค่อยๆปริปากเอ่ยขึ้นว่า

            “บนโลกใบนี้ ไม่มีใครเคยตายเพราะปราศจากใครบางคน ถ้าวันหนึ่ง หนูไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้แล้วจริงๆ แม่ต้องจำเอาไว้ให้ดีนะคะว่า แม่คือแม่ที่ดีที่สุดในโลก แม่ต้องภูมิใจกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นในอดีต แล้วเดินหน้ายิ้มต่อไป”

            ขณะที่หลินจิงซูกำลังซาบซึ้งและมีอารมณ์ร่วมคล้อยตามไปกับคำพูดอันน่าประทับใจเหล่านั้นของตน…ทว่าจู่ๆ เธอก็รู้สึกเจ็บจี๊ดที่บริเวณใบหูอย่างฉับพลัน เธอถูกติงเสวี่ยเหม่ยบิดหูอย่างแรง!

            “ปากเหรอนั่นน่ะ!? ใครสั่งใครสอนให้พูดจาเป็นลางร้ายแบบนี้ก่อนวันตรุษจีน! ซูซู รีบตบปากตัวเองเดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่งั้นปีหน้ามีหวังได้โชคร้ายไปทั้งปีแน่!”

            “อูยย อูยยย…ตบปากแล้วค่ะ ตบปากแล้ว! แม่ปล่อยก่อน! หูขาดแล้วมั้งเนี่ย?!”

            หลินจิงซูพนมมือขอร้องเพราะเจ็บแทบขาดใจ ติงเสวี่ยเหม่ยที่อารมณ์กำลังเดือดพล่านสุดท้ายก็ยอมปล่อยแต่โดยดี