ตอนที่ 198 รังแกกันเกินไป

100 1-2

      ตอนที่ 198 รังแกกันเกินไป

     

            ติงเสวี่ยเหม่ยคล้ายจะเพิ่งนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงระคนสงสัยว่า

            “เดี๋ยวก่อนนะ ลูกบอกว่าชนะไพ่นกกระจอกจนสามารถเอาทุกอย่างกลับคืนมาได้? นี่ลูกเล่นไพ่เก่งขนาดนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่?”

            หลินจิงซูอดยิ้มกรุ้มกริ่มไม่ได้

            “เล่นเก่งที่ไหนกันล่ะแม่ ก็แค่โชคช่วยเท่านั้นเองแหละ!”

            ติงเสวี่ยเหม่ยหน้ามุ่ยคิ้วขมวดชนกันไม่หาย ร้องสั่งด้วยน้ำเสียงเป็นกังวลว่า

            “ครั้งนี้โชคช่วย แต่คราวหน้าคงจะไม่ได้โชคดีแบบนี้อีกแล้ว นับตั้งแต่นี้ต่อไป แม่ไม่อนุญาตให้ลูกยุ่งเกี่ยวกับเรื่องการพนันอีกแล้วนะ เข้าใจที่แม่พูดรึเปล่า?”

            “เข้าใจค่ะ หนูสัญญาว่าจะไม่เล่นอีก”

            หลินจิงซูชูสามนิ้วขึ้นสาบาน

            ติงเสวี่ยเหม่ยพยักหน้ารับรู้และไม่พูดถึงเรื่องนี้อีกเลย แต่เธอปรายหางตาเล็กน้อย เหลือบมองไปยังทิศทางที่เฉินเฉวียนเย่ยืนอยู่ พร้อมกับเอ่ยถามขึ้นว่า

            “แล้วเรื่องพ่อทูนหัวของลูกนั่นล่ะ? จะเอายังไงดี?”

            “หนูเองก็อยากจะถามแม่อยู่เหมือนกัน แม่คิดยังไงกับคุณเฉินคนนี้คะ?”

            หลินจิงซูย้อนถามติงเสวี่ยเหม่ยกลับไป

            “แม่ไม่คิดอะไรทั้งนั้นล่ะ แต่ก็…”

            ติงเสวี่ยเหม่ยพูดหนึ่งคำก็เหลือบมองหนึ่งที สังเกตเห็นติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิงที่กำลังช่วยกันทำความสะอาดบ้านอย่างขยันขันแข็งอยู่ จึงได้พูดต่อว่า

            “แต่ก็ไม่เลวเลยล่ะ…”

            “ใช่มั้ยล่ะคะแม่? อย่างน้อยก็สามารถทำให้เต่าล้านปีอย่างสองคนนั่นลุกขึ้นมาทำงานทำการได้! แม่คะ ไม่ว่ายังไง วันนี้เราก็ควรร่วมโต๊ะอาหารกับเขาสักมื้อไปก่อน เรารีบไปร้านขายเนื้อซื้อหมูมาเตรียมตุ๋นกันดีกว่านะคะ”

            “แต่คนตั้งมากมายแบบนี้ แม่ว่า…”

            พูดมาถึงตรงนี้ ติงเสวี่ยเหม่ยก็แอบรู้สึกลำบากใจไม่น้อย

            “ท่าทางจะต้องจ่ายเงินค่าหมูไม่น้อยทีเดียว...”

            หลินจิงซูส่ายหน้า

            “ไม่จำเป็นหรอกค่ะ แค่เตรียมเนื้อหมูไว้สำหรับสี่ที่ก็พอแล้ว”

            ติงเสวี่ยเหม่ยนับนิ้วคำนวณคร่าวๆ สี่คนที่ลูกสาวพูดหมายถึงใครบ้าง

            นับตัวเธอเองก็เป็นหนึ่ง หลินจิงซูเป็นสอง ส่วนอีกสองคนที่เหลือน่าจะหมายถึงเฉินเฉวียนเย่และผู้เฒ่าติงไม่ผิดแน่

            “แต่เดี๋ยวก่อนนะ นี่ลูกไม่ได้นับป้ากับลุงไปด้วยเหรอ?”

            ติงเสวี่ยเหม่ยเอ่ยถามพร้อมปั้นสีหน้าไม่เข้าใจ

            หลินจิงซูจึงได้แถลงไขให้ฟัง

            “สำหรับสองคนนั่น ต่อให้สร้างวัดขึ้นมากับมือ หนูก็ไม่เชื่อใจหรอกค่ะ อีกอย่าง แค่ไม่ทำอาหารให้กินสักมื้อสองมื้อคงไม่อดตายหรอกค่ะ”

            ติงเสวี่ยเหม่ยพยักหน้าพร้อมเอ่ยตอบ

            “ก็จริงของลูก เราไม่ควรใจดีกับคนพวกนั้นมากนัก ต้องถูกดัดสันดานซะบ้าง”

            เวลาล่วงเลยมาจนใกล้ถึงเวลาอาหารเย็น เฉินเฉวียนเย่ก็สั่งให้กลุ่มลูกน้องของตนแยกย้ายกันกลับไป เหมือนที่หลินจิงซูสันนิษฐานไว้จริงๆ

            ทว่าในเวลานี้ ทุกคนกลับดูเหมือนไม่เต็มใจที่จะจากไปไหนอย่างยิ่ง เพราะกลิ่นหมูตุ๋นจานอร่อยที่ติงเสวี่ยเหม่ยรังสรรค์ขึ้นมานั้น ช่างหอมเย้ายวนจนทุกคนถึงกับต้องน้ำลายไหล!

            ตอนนี้ ก็เหลือเพียงหลินจิงซู ติงเสวี่ยเหม่ยและเฉินเฉวียนเย่ ที่นั่งร่วมโต๊ะทานอาหารเย็นมื้อนี้ด้วยกัน ขณะเดียวกัน ผู้เฒ่าติงที่เพิ่งหายจากอาการป่วย ก็ยังคงนอนพักฟื้นอยู่ภายในห้องของตน

           

            “มันกะทันหันเกินไปหน่อยค่ะ เลยทำสุดฝีมือได้เพียงเท่านี้ ถ้าไม่อร่อยยังไง ดิฉันก็ต้องขออภัยไว้ล่วงหน้าด้วยนะคะ”

            ติงเสวี่ยเหม่ยอดรู้สึกเก้อเขินไม่ได้ นั่นเพราะนอกเหนือไปจากหมูตุ๋นแล้ว กับข้าวอย่างอื่นบนโต๊ะก็มีเพียงแค่ผักดองที่เหลือจากเมื่อวานและหัวไชเท้าเท่านั้น

                  ทว่าเฉินเฉวียนเย่กลับเอ่ยปากชมไม่หยุด

                  “ไม่เลย ไม่เลย! น้องสาวถ่อมตัวเกินไปแล้ว! รสชาติของมันอร่อยมากๆเลยล่ะ! แม้แต่พวกพ่อครัวตามโรงแรมระดับห้าดาวยังทำได้ไม่อร่อยเท่านี้เลยด้วยซ้ำ!”

                  ทุกคำพูดล้วนกลั่นออกมาจากใจจริง ปราศจากคำประจบสอพลอใดๆเจือปน

                  เฉินเฉวียนเย่รู้สึกเหนือความคาดหมายอย่างมาก เขาไม่คิดว่าติงเสวี่ยเหม่ยจะทำอาหารได้อร่อยถึงเพียงนี้!

                  หลินจิงซูยักไหล่ไม่แยแส ก้มหน้าก้มตากินอาหารในชามต่อไป

                  ระหว่างที่มื้ออาหารของคนทั้งสามกำลังดำเนินไปนั้น จู่ๆติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิงก็เปิดประตูโผล่พรวดเข้ามา เสียงหายใจหอบหนักไม่เป็นจังหวะด้วยความเหน็ดเหนื่อย เนื้อตัวสกปรกมีแต่เหงื่อไคลไหลย้อย สภาพไม่ต่างอะไรจากสุนัขที่กำลังหิวโหย

                  “นี่พวกแก..เอ๊ย! พวกพี่ทานข้าวกันแล้วเหรอ?”

                  เห็นหมูตุ๋นชิ้นโตกลิ่นหอมโอชาวางอยู่บนโต๊ะอาหาร ติงเสวี่ยหยานก็ถึงกับน้ำลายแตกพร่า

                  เฉินเฉวียนเย่พ่นเสียงดุดันใส่อย่างไม่ทน

                  “แล้วเห็นว่าพวกเรากำลังทำอะไรอยู่ล่ะ? นี่พวกแกทำงานจนตาพร่ามัวกันไปหมดแล้วรึไง?”

                  หม่าฟู่เฟิงกระเดือกน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ พร้อมพูดเสียงสั่นด้วยความหิวโหย

                  “ลูกพี่เฉินครับ พวกเรายังไม่ได้กินข้าวเลยตั้งแต่เช้า มิหนำซ้ำต้องมาทำความสะอาดบ้านตั้งสองหลังภายในวันเดียวแบบนี้ พวกเราสองคนถึงกับหิวไส้กิ่วเลยล่ะครับ ถ้าไม่ว่าอะไร…พวกเราขอร่วมโต๊ะด้วยได้มั้ยครับ?”

                                   

            เฉินเฉวียนเย่เหยียดยิ้มหยัน

            “พวกแกทำงานเสร็จดีแล้วเหรอ? กล้าเอ่ยปากขอร่วมโต๊ะอาหารด้วยแบบนี้ พวกแกอยากตายมากนักรึไง?”

            “ไม่ใช่นะครับลูกพี่เฉิน! ผม…ผมจะกล้าอวดดีแบบนั้นได้ยังไง…”

            หม่าฟู่เฟิงรีบชนศอกสะกิดเรียกติงเสวี่ยหยานที่อยู่ข้างเคียง

            ติงเสวี่ยหยานรีบขยิบตาเป็นสัญญาณตอบอย่างรู้ทัน เธอรีบยกมือขึ้นกุมศีรษะ ร่างกายเสียศูนย์ทรุดเอียงติดขอบประตูอย่างไร้เรี่ยวแรง เธอเปล่งเสียงร้องดังด้วยความสิ้นหวัง

            “น้องรักของพี่ พี่รู้สึกเวียนหัวไม่ไหวแล้ว โอ๊ย…หิวจนปวดท้องไปหมดแล้ว แรงจะยืนยังไม่มีเลย…”

            ด้วยสภาพของสองผัวเมียตอนนี้ นับว่าค่อนข้างโทรมมากจริงๆ แม้แต่ติงเสวี่ยเหม่ยที่ได้เห็น ก็ยังอดรู้สึกใจอ่อนไม่ได้