ตอนที่ 196 จะทำงานหรืออยากถูกหักขาทิ้ง?

99 1-2

      ตอนที่ 196 จะทำงานหรืออยากถูกหักขาทิ้ง?

            ติงเสวี่ยหยานและหมู่เฟิงกำลังนอนพลิกตัวกางแขนกางขาเกี่ยวเกาะกันอย่างสบายอารมณ์ พริบตาขณะ พลันมีกระแสน้ำเย็นเฉียบสาดใส่ใบหน้าของทั้งคู่อย่างกะทันหัน

            สองผัวเมียสะดุ้งเฮือกจับสั่นเพราะความหนาวเหน็บ แล้วรีบกระโดดลุกขึ้นจากเตียงในเสี้ยวอึดใจถัดมา

            หม่าฟู่เฟิงร้องตะโกนด่าสาปแช่งด้วยความเดือดดาลสุดขีดไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม

            “ไอ้เดรัจฉานตัวไหนช่างกล้าวะ!? เดี๋ยวเถอะ! ฉันจะกระทืบให้…”

            ยังไม่ทันจะได้พูดจบประโยคดีด้วยซ้ำ เขาก็เห็นเฉินเฉวียนเย่กำลังยืนถลึงตาจ้องเขม็งมองมาอย่างดุร้าย

            หม่าฟู่เฟิงรีบกระเดือกกลืนคำพูดท่อนหลังกลับลงลำคอไปอย่างรวดเร็ว และเปลี่ยนมาเป็นสงบปากสงบคำในทันที เสมือนกับว่าไม่กล้ายืนค้ำหัวผู้ใหญ่ เขาเปลี่ยนมาอยู่ในท่านั่งคุกเข่าอย่างยอมจำนน

             ติงเสวี่ยหยานไม่กล้าแม้แต่จะปริปากพูดอะไรสักคำ ยังคงนั่งแช่อยู่บนเตียงที่เปียกชุ่มและทั้งเนื้อทั้งตัวที่เปียกปอน ปากสั่นสะท้านฟันบนขบชนฟันล่างด้วยความหนาวสั่น

            “ว่าไง หลับสบายกันดีมั้ย?”

            เฉินเฉวียนเย่ยกบาทาขึ้นเหยียบวางอยู่บนหัวไหล่ข้างหนึ่งของหม่าฟู้ฟิง

            ร่างทั้งร่างของหม่าฟู่เฟิงทรุดฮวบลงเสมือนถูกภูเขาบดขยี้ ท้ายที่สุดไม่อาจต้านทานได้ไหว ร่างของเขาก็ถูกเฉินเฉวียนเย่กระทืบจมมิดพื้นโดยสมบูรณ์ แม้แต่ใบหน้ายังอยู่ในระนาบเดียวกับพื้นไม่สามารถขยับเขยื้อนได้เช่นกัน สภาพโดยรวมในตอนนี้นับว่าอัปยศอย่างที่สุด

            “ผม…ผมไม่กล้าแล้วครับ! ผมไม่กล้านอนแล้วครับ! ลูกพี่เฉินโปรดยกโทษให้ผมด้วยเถอะนะครับ ฮึก…ฮึกๆ…”

            หม่าฟู่เฟินสิ้นท่า นอนแนบกับพื้นในสภาพน้ำหูน้ำตาไหลมากองรวมกัน

            เฉินเฉวียนเย่ตะคอกกลับว่า

“ฉันจะไว้ชีวิตพวกแกสักครั้งก็ได้! ฉันให้เวลาพวกแกแค่สามนาที รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วออกมาเจอฉันข้างนอก! ถ้าช้าไปแม้แต่วินาทีเดียว คงรู้ผลที่จะตามมาแล้วสินะ?”

เขายกนาฬิกาเรือนทองบนข้อมือขึ้นดูและเริ่มจับเวลาทันที

มีหรือที่ติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิงจะกล้าขัดคำสั่ง? สองผัวเมียผงกศีรษะรัวเร็วประดุจไก่จิกข้าวเปลือก  พร้อมขานตอบอย่างรวดเร็วราวสายฟ้าแลบ

“เข้าใจแล้วครับ! เข้าใจแล้วครับ! พวกเราจะรีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเดี๋ยวนี้!!”

เฉินเฉวียนเย่ใช้บาทาถีบส่ง แล้วเดินออกจากบ้านไปพร้อมกับกลุ่มชายฉกรรจ์

หลินจิงซูและติงเสวี่ยเหม่ยที่รีบวิ่งติดตามมาถึงบ้านของสองผัวเมีย รีบร้องถามขึ้นทันที

            “เมื่อครู่คุณทำอะไรน่ะ?”

            หลินจิงซูร้องถามด้วยน้ำเสียงกระด้างแข็งกร้าว

ทว่าเฉินเฉวียนเย่กลับไม่ใส่ใจ มองข้ามการกระทำของเธออย่างสิ้นเชิง สิ่งที่ฉายปรากฏผ่านใบหน้าของเขาระหว่างที่พูดกับหลินจิงซู มีเพียงรอยยิ้มที่เป็นมิตรเท่านั้น

“แม่สาวน้อยจิงซู รีบถอดผ้ากันเปื้อนออกซะ แล้วก็ไม้กวาดนั่นด้วย วางทิ้งกับพื้นให้หมดนั่นล่ะ นี่ไม่ใช่หน้าที่ที่พวกเธอสองคนจะต้องทำ”

หลินจิงซูเลิกคิ้วขึ้นด้วยความฉงน จ้องหน้าอีกฝ่ายพร้อมเอ่ยถามด้วยความสงสัย

            “เฉินเฉวียนเย่ นี่คิดจะทำอะไรกันแน่?”

            “เฮ้ย เฮ้ย เรียกกันแบบนี้ฉันก็เสียใจแย่น่ะสิ ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป เธอจะต้องเรียกฉันว่าพ่อทูนหัว เข้าใจที่ฉันพูดรึเปล่าแม่สาวน้อย?”

            เมื่อได้ยินหลินจิงซูเรียกขานตนเองด้วยชื่อจริงเช่นนั้น เฉินเฉวียนเย่พลันชักสีหน้าไม่พอใจอย่างชัดเจน ทว่าหากใครมีสายตาที่เฉียบแหลมกว่าหน่อย ย่อมตระหนักทราบได้ทันทีว่า เขาไม่ได้โกรธจริงจังแต่อย่างใด ตรงกันข้าม เบื้องลึกในสายตาของเขากลับเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักใคร่เอ็นดูเสียด้วยซ้ำ

            ทุกคนต่างพากันถอนหายใจออกมาพร้อมกันอย่างอดไม่ได้ หากเป็นคนธรรมดาทั่วไปที่กล้าทำตัวหยาบคายต่อหน้าเฉินเฉวียนเย่แบบนี้ ป่านนี้คงถูกรุมกระทืบทุบตีจนไม่เหลือลมหายใจไปแล้ว หรืออย่างเบาก็แค่ถูกตัดลิ้น แต่สำหรับเด็กสาวที่ชื่อหลินจิงซูคนนี้ เธอไม่เพียงแค่ยังปลอดภัยสบายดี แต่เท่าที่สังเกตจากสีหน้าท่าทางของเฉินเฉวียนเย่แล้ว ดูท่าอีกฝ่ายจะชอบอกชอบใจด้วยซ้ำไป!

            ลูกพี่เฉินของพวกเรา…กลายเป็นพ่อที่ตามอกตามใจลูกสาวไปซะแล้ว!

            หม่าฟู่เฟิงและติงเสวี่ยหยานรีบร้อนสุดขีด ชนิดที่ว่ากระดุมเสื้อยังไม่ทันได้ติด สองคนนั้นก็รีบวิ่งปรี่ออกมาจากบ้านอย่างรวดเร็วแล้ว

            เฉินเฉวียนเย่ยกข้อมือขึ้นเหลือบมองนาฬิกาเล็กน้อย และพยักหน้าพร้อมพูดขึ้นว่า

            “สองนาทีสามสิบสี่วินาที ตรงเวลาใช้ได้”

            ได้ยินคำชมเช่นนั้น ทั้งหม่าฟู่เฟิงและติงเสวี่ยหยานต่างก็คลี่ยิ้มจนแก้มปริหมายประจบประแจง

            เฉินเฉวียนเย่พูดต่อด้วยน้ำเสียงเย็นชา

            “เปลี่ยนเสื้อผ้ากันเสร็จแล้วก็ดี รีบไปทำความสะอาดบ้านให้เรียบร้อยซะ! หลังจากพวกแกสองคนทำเสร็จแล้ว ฉันจะกลับมาตรวจงานอีกที ถ้าเห็นว่ายังมีจุดไหนที่ยังสกปรกอยู่ล่ะก็ ฉันจะใช้พวกแกเลียให้หมด!”

            หม่าฟู่เฟิงและติงเสวี่ยหยานถึงกับตะลึงงันในทันที

            นี่พวกเขาไม่ได้หูแว่วใช่มั้ย? เฉินเฉวียนเย่กำลังสั่งให้พวกเขาสองคนไปทำความสะอาดบ้านนี่นะ?!

            เห็นภาพฉากนี้เข้าไป หลินจิงซูถึงกับอดหัวเราะออกมาไม่ได้ ใครที่ไหนจะไปคาดคิดว่า เฉินเฉวียนเย่จะใช้วิธีแบบนี้มาแก้เผ็ดติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิง!

            ในเมื่อสิ่งที่ผัวเมียคู่นี้รังเกียจที่สุดก็คือการทำงาน ฉะนั้น ก็ให้พวกมันทำงานนี่ล่ะ!

            สาวน้อยหลินจิงซูระบายยิ้มหวานส่งให้เฉินเฉวียนเย่ พร้อมดัดน้ำเสียงออดอ้อนน่ารักพูดกับเขาว่า

            “พ่อทูนหัวคะ เย็นนี้มาทานข้าวที่บ้านกับหนูได้มั้ยคะ? แม่ของหนูทำหมูตุ๋นอร่อยมากเลยล่ะค่ะ!”

            เฉินเฉวียนเย่ถึงกับหูตั้งชูชันขึ้นฉับพลัน แอบคิดกับตัวเองในใจว่า เด็กหลินจิงซูนี่ ยังไงก็ยังเป็นหลินจิงซูคนเดิมจริงๆ!

            เห็นชัดว่า เด็กสาวคนนี้จงใจเน้นคำว่า ‘พ่อทูลหัว’ ให้ติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิงได้ยิน

            เฉินเฉวียนเย่พยักหน้าเล่นไปตามบทด้วยการตอบกลับเพียงสั้นๆว่า ‘อืม’ เป็นการส่งสัญญาณตอบตกลง

            ทันทีที่หม่าฟู่เฟิงและติงเสวี่ยหยานได้รู้ว่า เฉินเฉวียนเย่รับหลินจิงซูมาเป็นลูกบุญธรรม ทั้งคู่ต่างเผยสีหน้าตื่นตระหนกอย่างที่สุด!

            แต่เริ่มเดิมที พวกเขาสองคนต่างสันนิษฐานกันไปว่า ความสัมพันธ์ระหว่างเฉินเฉวียนเย่และหลินจิงซูนั้น น่าจะเป็นไปในเชิงชู้สาว เพราะหากพูดกันตามตรง หลินจิงซูทั้งเด็กทั้งสาวกว่าโม่หลี่มาก กระทั่งเรื่องความสะสวยยังมีชัยเหนือกว่าเช่นกัน พูดง่ายๆก็คือ หากจะบอกว่าหลินจิงซูเป็นเด็กเลี้ยงของลูกพี่เฉิน ก็ไม่ใช่เรื่องยากเกินกว่าจะทำใจให้เชื่อได้

            แต่ใครจะไปคาดคิดเล่า ไอ้คำว่าเด็กเลี้ยงที่ว่า…แท้จริงจะมีความหมายอีกแบบ!