ตอนที่ 423 ความจริงเบื้องหลัง

223 1-2

            ตอนที่ 423 ความจริงเบื้องหลัง

            บอกฉันมาเดี๋ยวนี้ แกเอาจู้หยานไปซ่อนไว้ที่ไหน? ทันทีที่เขากลับถึงจีนก็พุ่งมาหาแกเลย นี่แสดงว่าที่ผ่านมา แกเองก็แอบติดต่อกับเขามาตลอดใช่มั้ย? แกทำได้ยังไง? หรือแอบใช้เครือข่ายใต้ดิน?”

            เผชิญหน้ากับการตั้งคำถามสารพัดของหญิงชรา หลินจิงซูถึงกับต้องส่ายหัวด้วยความละเหี่ยใจ

            “เลิกพูดจาเพ้อเจ้อสักทีเถอะค่ะ อยากจะรู้อะไรก็ไปถามหลานชายคุณเอาเอง ฉันไม่ใช่ผู้รู้ทุกอย่างหรอกนะคะ”

            “ก็อย่างที่บอกไปแล้ว ฉันก็แค่ผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่ง แล้วบังเอิญว่าหลานชายของคุณคงมาหลงเสน่ห์ของฉันเอง ถึงฉันจะไม่ได้คิดอะไรกับหลานชายของคุณเป็นพิเศษ แต่ใครจะไปรู้ หลานชายของคุณอาจจะหลงรักฉันหัวปักหัวปำจนถึงขั้นยอมหนีกลับจีนเพื่อมาตามตื๊อฉันก็ได้ ในฐานะที่คุณเป็นย่าของเขา ช่วยดูแลหลานชายตัวเองให้ดีๆด้วย ไม่ใช่ปล่อยปละละเลยให้เขามาสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นต้องตามเช็ดให้แบบนี้!”

            หลินจิงซูกระแทกเสียงตำหนิตอบโต้จนหญิงชราถึงกับยืนหน้าชา ไฟโทสะที่มีอยู่แล้วกลับยิ่งปะทุลุกโชนมากขึ้นไปอีก

            “เก่ง! เก่ง! เก่งมาก! นี่แสดงว่าแกวางแผนชั่วๆเพื่อเข้าหาจู้หยานตั้งแต่แรกแล้วใช่มั้ย?! มิน่าล่ะ ไม่แปลกเลยที่ทำไมแกถึงได้เสแสร้งทำเป็นบอกว่า คะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัยของตัวเองถูกคนอื่นสวมรอย ที่แท้ก็เพราะไม่มีปัญญาสอบเข้าเองมากกว่าสินะ ถึงต้องมาพึ่งใบบุญจากฉันให้ช่วย!”

            “ถ้าฉันรู้ว่าจะเป็นแบบนี้ตั้งแต่แรก ฉันจะไม่ส่งจู้หยานไปเรียนต่อที่ต่างประเทศหรอก แล้วแกก็จะได้ไม่มีโอกาสไปร่านหาเหยื่อรายใหม่อย่างเจ้าหนุ่มที่ยืนขวางอยู่ตรงนี้สินะ? ว่ายังไงล่ะ? พอเห็นว่าครอบครัวเจ้าหนุ่มนี่ไม่ร่ำรวยเท่าตระกูลจู้ของฉัน ก็เลยกลับมาหากินกับหลานชายของฉันต่อสินะ?”

            หญิงชราปะติดปะต่อเรื่องราวมั่วซั่วปั้นเรื่องเป็นตุเป็นตะ ยิ่งพูดไปและจินตนาการตามเนื้อเรื่องที่ตนเองแต่งไปด้วย ร่างกายของเธอก็ยิ่งสั่นเทาด้วยความโกรธเกรี้ยว เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่า เรื่องอัปยศพรรค์นี้จะเกิดขึ้นกับชีวิตของตัวเองติดกันถึงสองครั้งสองครา นับตั้งแต่เรื่องลูกชายคนโต เวลานี้ยังจะเกิดซ้ำรอยกับหลานชายสุดที่รักของเธออีกอย่างนั้นหรือ?

            ไม่แน่ว่าเรื่องเลวร้ายทั้งหมดที่เคยเกิดขึ้นกับจู้หยาน อาจมีนังโสเภณีหลินจิงซูอยู่เบื้องหลังตั้งแต่แรกกระมัง?!

            หวู่ฮ่าวชิงที่ยืนขวางอยู่เบื้องหน้า เริ่มทนฟังเรื่องไร้สาระต่อไปไม่ไหวแล้วเช่นกัน เขาตั้งใจจะพาหลินจิงซูออกไปจากเรื่องบ้าบอคอแตกเหล่านี้เสียที

            “ไม่ต้องไปฟังที่ยายแก่นั่นพล่ามแล้ว ประธานสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ด้วยความสามารถของตัวเองทั้งนั้น แล้วอย่าลืมสิว่า ถ้าไม่ได้เงินบริจาคจากประธาน มีหรือที่มหาวิทยาลัยจะผงาดขึ้นมีชื่อเสียงโด่งดังได้อย่างทุกวันนี้? ฉันเคยบอกแล้วใช่มั้ย ไม่ว่าจะพยายามสักแค่ไหน ประธานก็ไม่มีวันได้การยอมรับจากคนพวกนี้รวมไปถึงตัวจู้หยานเองด้วย ปล่อยให้พวกเขาตายๆไปจากความทรงจำของประธานเถอะนะ จากนั้น พวกเราค่อยมาเริ่มต้นใหม่ด้วยกัน!”

            หลังจากที่ได้ล่วงรู้ความจริงทั้งหมดแล้ว หลินจิงซูทั้งรู้สึกโกรธและเป็นกังวลอยู่ภายในใจลึกๆ ไหนเลยเธอจะเคยคาดคิดว่า สาเหตุที่จู้หยานต้องบินไปเรียนต่อต่างประเทศอย่างกะทันหันเช่นนั้น ทั้งหมดจะเป็นเพราะตัวเธอเอง และเหตุที่ทำให้หญิงชราตรงหน้าต้องเข้มงวดกับเขามากขึ้นเช่นนี้ ทั้งหมดก็เป็นเพราะตัวเธอเองอีกเช่นกัน

            “ฉันในฐานะเจ้าบ้านตระกูลจู้ ฉันขอเตือนไว้ตรงนี้เลยว่า อย่าได้หวังสูงให้มันมากจนเกินไปนัก! หัดสำเหนียกเจียมตัวไว้ซะบ้าง หัดรู้จักที่ต่ำที่สูง!! คิดว่าจู้หยานหลานชายของฉันจะเอาผู้หญิงบ้านนอกชั้นต่ำอย่างเธอเป็นเมียจริงๆรึไง?”

            “พอมีเงินมีทองเข้าหน่อยก็ทำเป็นโอนให้จู้หยาน ทำแบบนี้คงคิดว่าตัวเองวิเศษเลิศเลอแล้วสินะ? แค่ค่าใช้จ่ายในการใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศของจู้หยานที่ฉันจ่ายไปในครั้งนี้ ก็มีมูลค่ามากกว่าเงินของเธอไม่รู้กี่เท่าต่อกี่เท่าแล้ว! เธอน่ะไม่มีคุณสมบัติแม้แต่จะนำมาเปรียบเทียบกับฉันด้วยซ้ำ!”

            หลินจิงซูเห็นหญิงชรามุ่งจิตอาฆาตแค้นใส่ตนถึงเพียงนี้ จึงถึงคราวที่เธอต้องยอมล่าถอยไปตั้งหลักก่อน แต่ก่อนที่จะจากกันนั้น เธอย่อมไม่ลืมที่จะทิ้งท้ายด้วยประโยคที่ฟังแล้วเจ็บปวดหัวใจว่า

            “อยากจะพูดอะไรก็ตามใจ เพราะสุดท้ายจู้หยานก็เลือกฉันไม่ใช่คุณ! เชิญตะลอนไปตามหาหลานชายตัวเองทั่วประเทศต่อก็แล้วกันค่ะ!”

            อีกหนึ่งเหตุผลที่หลินจิงซูขอยอมพ่ายแพ้ถอยร่นไปก่อนในเวลานี้ เพราะลึกๆในใจของเธอนั้น ยังรู้สึกผิดต่อจู้หยานหลังจากทราบความจริงทั้งหมดแล้ว

            หากไม่ใช่เพื่อประโยชน์ของตัวเธอเอง จู้หยานคงไม่ต้องจากบ้านเกิดบินไปไกลถึงประเทศอังกฤษเช่นนี้ และต่อให้อยากจะกลับมาเพียงใดก็ไม่สามารถทำได้

            หลังจากพูดจบ หลินจิงซูก็หมุนตัวกลับไปทำงานต่อตามปกติ โดยไม่สนใจฟังคำก่นด่าสาปแช่งใดๆของหญิงชราคนนั้นอีก สิ้นศึกคราวนี้ ต่างฝ่ายต่างแยกย้ายกันกลับไป หลินจิงซูขอลางานฉุกเฉินและตรงดิ่งกลับบ้านทันทีโดยไม่มีพูดอะไรกับใครอีกเลย ส่วนหญิงชราเหมือนจะใช้พลังไปมากมายเช่นกัน อีกทั้งยังมีเวลาจำกัด ต้องรีบตามจับหลานชายขึ้นเครื่องบินไปอังกฤษโดยด่วนที่สุด

            ที่บ้านวิลล่าของหลินจิงซู ขณะนี้จู้หยานกำลังนั่งพักผ่อนสายตาอยู่ที่ห้องใต้หลังคา เขารู้สึกเบื่อหน่ายเกินพรรณนา เหลือบสายตามองไปมาเล่นๆ จนไปปะทะเข้ากับหนังสือวรรณกรรมคลาสสิกมากมายที่วางเรียงรายอยู่บนชั้นหนังสือของหลินจิงซู ใจพลางล่องลอยคิดไปว่า หากเขาได้รับอิสระอีกครั้ง คงต้องลองหาเวลาอ่านหนังสือที่ชื่นชอบดูบ้าง

            ระหว่างที่กำลังนั่งเหม่อลอยคิดอะไรไปเรื่อยนั้น วินาทีต่อมา เสียงเปิดประตูกระแทกปังก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน ทำเอาจู้หยานถึงกับสะดุ้งเฮือกเล็กน้อย และพบว่าหลินจิงซูกำลังเดินดุ่มๆเข้ามา เธอมาพร้อมกับอารมณ์ความดุดันและใบหน้าที่หม่นหมอง

            ทำไมจู่ๆเธอถึงกลับมาตอนนี้ล่ะ? ดูจากเวลาแล้ว ถ้าไม่มีเรียนก็ควรต้องอยู่ที่ทำงานไม่ใช่เหรอ? คิดได้เช่นนั้น จู้หยานจึงสัมผัสได้ถึงความผิดปกติทันที

            “ทำไมวันนี้ถึงได้กลับมาเร็วนักล่ะ? ไม่ใช่ว่าต้องไปทำงานหรือเรียนหรอกเหรอ?”

            หลินจิงซูโยนอาหารมื้อเช้าเข้ามือจู้หยานอย่างแม่นยำ ก่อนจะอ้าปากตอบด้วยน้ำเสียงโกรธเคือง

            “วันนี้ฉันไปทำงานแล้ว แต่ขอเลิกก่อนเวลา รู้มั้ยว่าฉันไปเจอใครเข้า? ฉันเจอย่าของนายที่มายืนรออยู่หน้าโรงแรม! ฉันเพิ่งจะรู้ความจริงว่า เหตุผลที่ทางกระทรวงศึกษารับเรื่องของฉันในครั้งนั้น ทั้งหมดเป็นเพราะนายไปทำข้อตกลงกับย่าไว้ใช่มั้ย? แลกเปลี่ยนกับที่นายต้องบินไปเรียนที่อังกฤษสินะ?”

            เผชิญหน้ากับคำถามและน้ำเสียงดุดันของหลินจิงซู จู้หยานได้แต่อ้ำอึ้งพูดไม่ออก