ตอนที่ 424 เราขาดกัน!

            223 2-2

            ตอนที่ 424 เราขาดกัน!

            เขาอุตส่าห์หมายมั่นตั้งใจไว้ว่า จะเก็บงำความลับนี้ไม่ให้หลินจิงซูล่วงรู้จนวันตาย

            เพราะจู้หยานไม่อยากให้หลินจิงซูต้องมีชุดความคิดที่ว่า การที่ตัวเธอประสบความสำเร็จมาถึงทุกวันนี้ได้นั้น ล้วนมาจากความช่วยเหลือของเขาทั้งสิ้น

            “จิงซู ฟังผมก่อน อะไรหลายๆอย่างมันไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิดนะ เหตุผลที่ผมต้องปิดบังเพราะไม่อยากให้คุณต้องมานั่งเครียดและเป็นกังวล”

            ทุกน้ำเสียงคำพูดที่จู้หยานเอ่ยออกไป ล้วนแต่เป็นเครื่องพิสูจน์ความจริงใจของเขา

            หลินจิงซูไม่เคยคิดฝันจริงๆว่า เหตุผลที่จู้หยานบินไปเรียนต่อที่ต่างประเทศนั้น ทั้งหมดล้วนแล้วแต่ทำเพื่อเธอทั้งสิ้น

            “พอ หยุดได้แล้ว ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว! จากนี้ต่อไป เงินปันผลที่ฉันได้จากโรงแรม ฉันจะแบ่งให้นายตามอัตราส่วนผู้ถือหุ้นเดิมในธุรกิจชานมไข่มุก นายจะได้มีเงินทองติดตัวไว้ใช้บ้าง”

            “ไม่ว่าจากนี้นายจะเลือกเรียนต่อที่ต่างประเทศหรือในประเทศ ยังไงฉันก็พร้อมจะสนับสนุนนายเสมอ”

            เห็นว่าหลินจิงซูหายโกรธแล้ว เวลานั้น จู้หยานถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก รอยยิ้มที่สดใสผุดปรากฏผ่านใบหน้าของเขาอีกครั้ง พร้อมกับพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง

            แต่แล้วจู้หยานก็เริ่มคิดได้เรื่องหนึ่งว่า ในเมื่อตอนนี้ย่าของเขาได้มาประจันหน้ากับหลินจิงซูแล้ว นั่นหมายความว่า ต่อจากนี้เธอจะยิ่งถูกย่าของเขาเพ่งเล็งมากขึ้น และอาจสาวไปถึงที่ซ่อนตัวของเขาได้เช่นกัน อีกไม่นานเกินรอ ย่าของเขาจะกลับมาอีกครั้งเพื่อสร้างปัญหาให้กับครอบครัวของหลินจิงซูอย่างแน่นอน

            คิดได้เช่นนั้น จู้หยานจึงเริ่มใคร่ครวญไตร่ตรองอย่างละเอียดอีกครั้ง และตัดสินใจว่า ตนคงต้องยอมกลับบ้านไปมอบตัวก่อนที่ทุกอย่างจะเลวร้ายไปมากกว่านี้ เพราะที่สำคัญก็คือ ในเมื่อหลินจิงซูได้ล่วงรู้ความจริงทุกอย่างหมดแล้ว จึงไม่จำเป็นที่เขาจะต้องหลบซ่อนตัวต่อไปอีก

            ยังเหลือเวลาอีกนานกว่าที่มหาวิทยาลัยในอังกฤษจะเปิดภาคเรียนใหม่ จู้หยานมั่นใจว่า ตนเองมีปัญญามากพอที่จะปรับเปลี่ยนทัศนคติและแสดงให้ย่าของเขาเห็นว่า หลินจิงซูไม่ใช่ผู้หญิงชั่วร้ายอย่างที่ย่าคิด

            หลงรับประทานมื้อเช้าเสร็จ จู้หยานจึงได้เอ่ยแสดงความคิดเห็น และยืนกรานที่จะกลับบ้านเพื่ออธิบายทุกอย่างให้ย่าของเขาฟังอีกครั้ง

            หลินจิงซูเองก็ไม่ติดขัดอะไรเช่นกัน ยินดีให้จู้หยานเดินทางกลับบ้านที่เมืองหลวงได้ทันที

            แต่เมื่อกลับไปเผชิญหน้ากับย่าที่หน้านิ่วคิ้วขมวดมาแต่ไกล สีหน้าของจู้หยานก็เริ่มขุ่นมัวอีกครั้ง

            “คุณย่าครับ เรามาเปิดใจคุยกันด้วยเหตุผลดีกว่า ในสายตาของคุณย่าเห็นหลินจิงซูเป็นผู้หญิงแบบไหนกันแน่? เธอเป็นเด็กเรียนเก่ง ถ้าไม่เชื่อก็ลองใช้อำนาจอิทธิพลที่คุณย่ามี หาข้อมูลของเธอมาพิสูจน์ก็ได้นี่ครับ แต่คุณย่ากลับไม่ทำ! สุดท้าย คุณย่าก็แค่ไม่กล้าเผชิญหน้ากับความจริงใช่มั้ยครับ? ความจริงที่ว่า เธอทั้งเก่งและมีคุณสมบัติครบทุกอย่างจริงๆ ใช่มั้ยครับ?”

            “เงินปันผลจากร้านชานมไข่มุกที่หลินจิงซูโอนให้ผมประจำทุกเดือน รวมไปถึงในส่วนของกำไรที่ได้จากการขายธุรกิจไป คุณย่าก็น่าจะเห็นแล้วไม่ใช่เหรอครับ เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่เกาะผู้ชายหากินแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม กลับเป็นผมมากกว่าที่เกาะเธอกินไม่ใช่เหรอครับ?”

            อย่างไรก็ตาม แม้ว่าจู้หยานจะประเคนเหตุผลต่างๆนานาให้สักเพียงใด แต่หญิงชราผู้เกรี้ยวโกรธคนนี้ก็ไม่ยอมเปิดใจรับฟัง

            เพียงสิ่งเดียวที่เธอปรารถนาก็คือ การส่งตัวหลานชายกลับประเทศอังกฤษโดยเร็วที่สุด และตัดขาดการติดต่อกับหลินจิงซูในทุกช่องทาง นี่ต่างหากที่เป็นเรื่องสำคัญที่สุด         

            เธอโยนตั๋วเครื่องบินใบหนึ่งลงตรงหน้าจู้หยานและสั่งการในทันที

            “พอแล้ว ตอนนี้ฉันยังไม่อยากฟังคำอธิบายอะไรทั้งนั้น กลับไปอังกฤษและเลิกติดต่อกับเธอซะ แล้วฉันจะไม่ยุ่งกับชีวิตของผู้หญิงคนนั้นและครอบครัวของเธออีกเลย!”

            “ถ้ายังเห็นฉันเป็นย่าของแกอยู่ ก็ได้โปรดทำตามคำขอของฉันสักครั้ง! ไม่อย่างนั้น…จากนี้ต่อไป แกก็ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าย่าอีก!”

            คำชี้ขาดจากผู้เป็นย่าดุจดั่งสายฟ้าที่ผ่าเปรี้ยงลงมา จู้หยานทำได้เพียงทอดถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า เขาตั้งมั่นและตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่า จากนี้ต่อไป ไม่ว่าจะดีหรือร้ายเขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้าร่วมกับหลินจิงซู ดังนั้น ต่อให้ผู้เป็นย่าจะออกคำสั่งห้ามอย่างไร เขาก็จะไม่มีวันลาจากแผ่นดินจีนไปไหนอีก

            “ไม่ครับคุณย่า ผมตัดสินใจแล้วว่า ต่อจากนี้จะเข้าเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกันกับหลินจิงซู ผมจะแสดงให้เห็นเองว่า ต่อให้ไม่คุณย่า ผมกับจิงซูก็สามารถประสบความสำเร็จได้! พวกเราจะทำให้ยิ่งใหญ่กว่าตระกูลจู้ของคุณย่าอีก!”

            หญิงชราสูดไอเย็นดังฟึดฟัด ข่มกลั้นอารมณ์ความคลุ้มคลั่งไม่ให้ระเบิดออกมา

            สถานะปัจจุบันของตระกูลจู้เป็นถึงมหาอำนาจแห่งเมืองหลวง ไม่ว่าหลินจิงซูจะประสบความสำเร็จหรือร่ำรวยสักแค่ไหน เธอก็ยังเป็นได้เพียงมดปลวกตัวเล็กๆตัวน้อยเท่านั้น

            ต่อให้จะมีจู้หยานคอยช่วยเหลือสนับสนุนแล้วอย่างไรเล่า? จะมีปัญญามาต่อกรกับตระกูลจู้ของเธอได้อย่างนั้นหรือ?

            “ดี! ดี! ดีจริงๆ! แต่ฉันจะให้แกลองกลับไปคิดทบทวนใหม่ อยากจะเปิดศึกกับตระกูลจู้ทั้งตระกูลเพื่อผู้หญิงคนเดียวนี่นะ? ไสหัวออกไปเมื่อไหร่ ก็อย่าหวังว่าจะได้กลับเข้ามาง่ายๆ!”

            เผชิญหน้าต่อแรงกดดันมหาศาลเช่นนี้ จู้หยานยังคงพยักหน้าตอบอย่างเด็ดเดี่ยวไร้ซึ่งความเกรงกลัว

            “ผมตัดสินใจดีแล้วครับคุณย่า จากนี้ต่อไปพวกเราขาดกัน!”