ตอนที่ 462 ซ้ำรอย

255 2-2

ตอนที่ 462 ซ้ำรอย

จางซีซีกระทืบเท้าราวกับคลุ้มคลั่ง เธอพูดทั้งน้ำตาอย่างไม่อาจกลั้นไว้ได้อีกต่อไป แต่ตรงกันข้าม ในสายตาของจู้หยานนั้น ยิ่งเห็นเธอแสดงความดื้อรั้นไร้เหตุผลเช่นนี้ออกมามากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกรังเกียจผู้หญิงคนนี้มากขึ้นเท่านั้น คงเพราะชอบบีบน้ำตาทำตัวน่าสงสารแบบนี้กระมัง จึงไม่แปลกที่ย่าของเขาถึงได้หลงรักเธอเช่นนี้!

“เลิกแกล้งบีบน้ำตาได้แล้ว! และจำเอาไว้ว่า ต่อให้คุณจะพยายามเปลี่ยนแปลงตัวเองแค่ไหน ผมก็ไม่มีวันหลงรักผู้หญิงอย่างคุณ! ในใจของผมมีเพียงหลินจิงซูคนเดียวเท่านั้น! และเหตุผลที่ผมรักเธอ ก็ไม่ใช่เพราะความเฉลียวฉลาดหรือความสามารถเกินผู้ใหญ่ในตัวเธอเท่านั้น แต่เราสองคนยังมีความฝันร่วมกันด้วย พวกเราจะจูงมือเดินหน้าสู่ความสำเร็จไปด้วยกัน!  และผู้หญิงในฝันของผมก็คือเธอไม่ใช่คุณ!!”

“และสิ่งที่คุณทำลงไปในวันนี้ มันก็ทำให้ความฝันของผมและจิงซูเกือบจะพังทลายลงต่อหน้าต่อตา! ที่คุณทำลงไปทั้งหมด คงจะบอกว่าทำไปเพราะรักผมสินะ? ได้! ถ้าคุณยืนกรานจะแต่งงานกับผมให้ได้จริงๆ ผมจะยอมตัดนิ้วนางข้างซ้ายของตัวเองทิ้ง และถ้าคุณอยากจะมีลูกกับผม ผมก็จะไปทำหมัน! ผมพูดขนาดนี้แล้ว คุณยังอยากจะแต่งงานกับผมอยู่อีกมั้ย?!!”

“ฮืออ…ฮือออ…”

จางซีซีได้แต่ยืนร้องไห้จมอยู่กับน้ำหูน้ำตา เนื้อตัวสั่นเทาจนทำอะไรไม่ถูก และก่อนที่จู้หยานจะทันได้คว้าคอเสื้อของจางซีซีกระชากไปอะไรที่รุนแรงมากกว่านั้น จู่ๆหลินจิงซูก็พุ่งตัวเข้ามากั้นกลางระหว่างคนทั้งสองไว้ และยุติสถานการณ์รุนแรงตรงหน้าโดยไว เธอตะคอกใส่จู้หยานอย่างเหลืออดเช่นกัน

“พอได้แล้วจู้หยาน!! นายจะเอาอะไรนักหนา! ทำไมต้องทำรุนแรงแล้วก็พูดจาทำร้ายจิตใจเธอขนาดนั้นด้วย!? มาเลย! นายออกมากับฉันเดี่ยวนี้เลย!”

หลินจิงซูทนดูสถานการณ์ตรงหน้าต่อไปไม่ไหวจริงๆ ขืนเธอยังยืนนิ่งอยู่เช่นเดิม รังแต่จะทำให้จู้หยานใช้คำพูดรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ เพื่อตัดจบปัญหาทุกอย่าง เธอจึงตัดสินใจจับมือจู้หยานแล้วลากออกมาจากบ้านหลังนั้นทันที

หญิงชรายืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางห้องโถง ได้แต่เฝ้ามองภาพฉากที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ด้วยความสั่นกลัว นัยน์ตาคู่นั้นของหญิงชราฉายแววความตื่นผวาเสียขวัญสุดขีด เหตุที่เป็นเช่นนั้นไม่ใช่เพราะจางซีซีที่กำลังร้องห่มร้องไห้ และไม่ใช่เพราะหลินจิงซูที่กล้าดีเข้ามาทำลายงานวันเกิดของเธอจนย่อยยับ แต่เป็นเพราะพฤติกรรมก้าวร้าวของหลานชายผู้เป็นที่รักต่างหาก

เสี้ยววินาทีนั้น เสมือนหญิงชราได้เห็นภาพซ้อนทับจากเหตุการณ์สะเทือนใจเมื่อครั้งอดีต ที่กระทั่งตัวเธอเองก็ต้องการจะลืมเลือนไปชั่วนิรันดร์…

จู้หยาน.. หลานชายของเธอกำลังจะเหมือนจู้เอ๋อร์ผู้เป็นพ่อเข้าไปทุกทีแล้ว…      

                  ภายใต้อาการตื่นตระหนกเสียขวัญที่ยังไม่จางหายดี หญิงชราค่อยๆก้าวเท้าย่างเข้าไปในห้องครัวทีละก้าวอย่างแช่มช้า เฝ้ามองว่าที่หลานสะใภ้ในอนาคตของตนกำลังนั่งกอดเข่าอยู่กับพื้นร้องห่มร้องไห้อย่างน่าเวทนา

                  เฝ้ามองภาพฉากที่สะเทือนใจเกินพรรณตรงหน้า หญิงชราได้แต่กล่าวโทษว่าทุกอย่างล้วนเป็นความผิดของผู้หญิงสารเลวที่ชื่อหลินจิงซู!

                  “จู้หยานน!!!”

                  หญิงชราร้องตะโกนลั่นสุดเสียง หยุดจู้หยานที่เดินติดตามหลินจิงซูไปที่ประตูรั้ว ก่อนจะกัดฟันพ่นคำก่นด่าสาปแช่งออกไปทีละคำด้วยความเจ็บช้ำสุดหัวใจ

                  “ตราบใดที่ฉันยังมีลมหายใจอยู่ แกกับนังผู้หญิงสารเลวหลินจิงซูนั่น ก็อย่าหวังว่าจะได้ครองคู่กันอย่างสงบสุขเลย! จางซีซีก็แค่เด็กไร้เดียงสาคนหนึ่งเท่านั้น แกกล้าดียังไงถึงพูดจาแบบนั้นกับเธอ! นังผู้หญิงที่อยู่ข้างตัวแกต่างหาก มันนั่นล่ะที่เป็นตัวกาลากินี มันนั่นล่ะที่จะทำให้ชีวิตของแกต้องฉิบหายวายวอด จำใส่หัวไว้!!!”

                  จู้หยานตวาดสวนกลับทันที น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชาเชือดเฉือน

                  “ถ้าคุณย่ารักจางซีซีมากขนาดนั้น ก็เชิญไปใช้ชีวิตด้วยกันสองคนจนตายเลย!!”

                  “ตอนนี้ผมมีทั้งงานทั้งเงิน ต่อให้คุณย่าห้ามไม่ให้ผมอยู่หอพัก ผมก็แค่ไปหาห้องเช่าอยู่แทน! ชีวิตของผมต่อจากนี้ไม่ต้องการย่าอีกแล้ว!”

                  เมื่อหญิงชราเห็นว่า ตนเองไม่สามารถทำอะไรหลานชายตัวเองไปได้มากกว่านี้แล้ว เธอจึงได้เบนเป้าหมายไปทางหลินจิงซูซึ่งดูเหมือนจะจัดการได้ง่ายกว่าแทน

                  จากนั้น หญิงชราจึงพินิจใคร่ครวญว่า ควรจัดการอย่างไรกับหลินจิงซูดีจึงจะเหมาะสมที่สุด?

                  พูดไปใครจะไปเชื่อ ผู้นำตระกูลจู้รุ่นปัจจุบันอย่างเธอ จะไม่มีปัญญาเอาชนะนังเด็กบ้านนอกไร้การอบรมเพียงคนเดียวได้เชียวหรือ?

                  ไม่ว่านังหลินจิงซูจะฉลาดปราดเปรื่องหรือมีความสามารถมากขนาดไหน แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เช่นกันว่า…เธอยังเป็นเพียงเด็กนักศึกษาคนหนึ่งเท่านั้น

                  ขอแค่บีบให้ถูกไล่ออกจากมหาวิทยาลัยได้ อนาคตของมันก็คงต้องจบสิ้น จริงมั้ยล่ะ?

                  นังคนชั้นต่ำหลินจิงซู อนาคตที่ควรจะรุ่งโรจน์ของแกเตรียมดับวูบได้เลย!

                  ทันทีที่คิดแผนชั่วร้ายสนี้ได้ หญิงชราก็รีบต่อสายหาแม่บ้าน จากนั้นก็ได้เดินทางไปที่มหาวิทยาลัยประจำมณฑลในเช้าวันรุ่งขึ้นทันที

                  ข่าวการมาของผู้เฒ่าหญิงสูงศักดิ์แห่งตระกูลจู้ไปถึงหูท่านอธิการบดีอย่างรวดเร็ว เมื่อเธอมาถึงหน้าประตูรั้วมหาวิทยาลัย ก็พบเขากำลังยืนรอต้อนรับอยู่ก่อนแล้ว

                  “เป็นเกียรติที่ได้พบท่านครับ ทางเราต้องขอบคุณท่านมากจริงๆสำหรับเงินบริจาคจำนวน 100,000 หยวนที่มอบให้กับทางมหาวิทยาลัยในครั้งก่อน เป็นผมเองที่เสียมารยาท ไม่มีโอกาสได้เดินทางไปขอบคุณท่านด้วยตัวเอง!”

                  หญิงชราส่ายหน้าเป็นเชิงว่าไม่ต้องเอามาใส่ใจ

                  “ที่บริจาคไปเพราะเห็นแก่หลานชายของฉัน ก็ได้แต่หวังว่าทางมหาวิทยาลัยเองจะดูแลปฏิบัติต่อเขาเป็นอย่างดี ห้ามไม่ให้เรื่องนี้หลุดไปถึงหูของเขาอย่างเด็ดขาดล่ะ ที่ฉันมาวันนี้เพราะมีเรื่องจะไหว้วานคุณหน่อย”

                  ได้ยินว่าหญิงชราต้องการความช่วยเหลือเช่นนั้น ท่านอธิการบดีก็รีบพยักหน้าด้วยความยินดี

                  “ยินดีครับ ทางเรายินดีอย่างยิ่ง! ไม่ทราบว่าท่านต้องการให้ผมทำอะไรเหรอครับ?”