ตอนที่ 461 ความไร้ปราณีของจู้หยาน

255 1-2

            ตอนที่ 461 ความไร้ปราณีของจู้หยาน

            “จิงซู เมื่อครู่หมายความว่ายังไง? ที่พูดไปทั้งหมดเป็นความจริงงั้นเหรอ? จู่ๆคุณมาที่นี่ก็เพราะเรื่องนี้ใช่มั้ย? คิดไม่ถึงจริงๆว่าจางซีซีจะเล่นสกปรกได้ขนาดนี้ ฉวยจังหวะตอนที่ผมไม่อยู่โรงแรม แอบก่อกวนสร้างปัญหาให้คุณลับหลัง นิสัยน่ารังเกียจยังไม่พอ ยังขี้ขลาดตาขาวกล้าทำไม่กล้ารับอีกต่างหาก! ผมจะโทรแจ้งตำรวจให้มาจับเธอเอง! นี่เป็นบทลงโทษที่จางซีซีสมควรได้รับแล้ว!”

            “ไม่ต้องห่วงนะจิงซู ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ยังไงผมก็จะขอยืนหยัดเคียงข้างคุณเสมอ เพียงแค่มิตรภาพตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาของเรา มันก็มากพอที่จะทำให้ผมเชื่อคำพูดของคุณแล้ว ผมไม่มีวันถูกผู้หญิงน่าขยะแขยงพรรค์นี้หลอกอย่างแน่นอน!”

            ได้ฟังคำพูดเหล่านั้นจากปากของจู้หยานแล้ว หลินจิงซูก็รู้สึกราวกับว่า ศักดิ์ศรีของเธอได้ถูกกู้คืนกลับมา ทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นอย่างมาก

            แต่ถึงอย่างนั้น หลินจิงซูก็แอบกังวลอยู่ลึกๆว่า เนื่องจากวันนี้เป็นวันเกิดของย่าจู้หยาน ถึงเธอจะไม่พอใจอีกฝ่ายมากแค่ไหน แต่ก็ต้องไว้หน้าบ้าง อีกทั้งปัญหาความวุ่นวายในโรงแรมก็ได้รับการแก้ไขเสร็จสิ้นแล้ว รวมไปถึงสามารถสืบหาคนร้ายที่อยู่เบื้องหลังได้แล้วเช่นกัน เมื่อเห็นสีหน้าท่าทางรุนแรงแบบนั้นของจู้หยาน ที่ราวกับจ้องจะเล่นงานอีกฝ่ายให้ตายกันไปข้าง เธอจึงรีบส่ายหน้าปฏิเสธ เพราะหากปล่อยให้เลยเถิดมากเกินไปกว่านี้ อาจจะเป็นการไม่เหมาะไม่ควรนัก

            เหตุผลเดียวที่เธอมาในวันนี้ก็เพื่อตักเตือนสั่งสอน หวังว่าจางซีซีจะหยุดและไม่ทำพฤติกรรมเช่นนี้อีก

            เพราะเรื่องที่เธอทำนั้น ไม่เพียงส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงของโรงแรมเท่านั้น แต่ยังอาจลามไปถึงชีวิตส่วนตัวของเธอได้เช่นกัน

            จู้หยานได้แต่จ้องมองหลินจิงซูตาระห้อยด้วยความรู้สึกผิดเต็มหัวใจ หากเขาสามารถจัดการปัญหาภายในครอบครัวได้ตั้งแต่แรก มีหรือที่วันนี้จะมีเรื่องเช่นนี้เกิดกับหลินจิงซูได้?

            ยิ่งเมื่อได้เห็นจางซีซีที่ยังคงไร้สำนึก ไม่คิดแม้แต่จะยอมรับความผิดที่ตนเองก่อขึ้นด้วยซ้ำ อีกทั้งยังพยายามปลุกปั่นทำตัวน่าสงสารหวังให้ย่าของเขาเห็นใจ จู้หยานก็ยิ่งรู้สึกขยะแขยงผู้หญิงคนนี้เข้าไปใหญ่

            “จางซีซี สุนัขข้างถนนยังมีคุณธรรมมากกว่าคุณซะอีก! เห็นว่าพ่อกับแม่ของคุณอยู่ต่างประเทศ ทิ้งให้คุณต้องใช้ชีวิตเพียงลำพังในประเทศจีน ผมก็เลยสงสารเห็นใจ และยอมมาอยู่ที่บ้านหลังนี้เป็นเพื่อนคุณ แต่ดูเหมือนว่า ผมจะมองคุณผิดไปมากจริงๆ ผู้หญิงเลวๆอย่างคุณไม่ควรได้รับความรักหรือความเมตตาใดๆทั้งนั้นไม่ว่าจากใคร!”

            “ฉลาดไม่เลวที่เลือกเข้าทางคุณย่า เพราะในบรรดาสมาชิกตระกูลจู้ทั้งหมด คุณย่านับว่าโง่เขลาที่สุดแล้ว! เลียแข้งเลียขากันเข้าไปเถอะ!”

            “ส่วนคุณย่าครับ ในวันเกิดครบรอบ 70 ปีนี้ ผมขออวยพรให้คุณย่าตาสว่างได้สักวันนะครับ แล้วก็หยุดด่าคืนอื่นว่าโง่ว่าชั้นต่ำซะทีเถอะครับ แต่ถ้าเป็นไปได้ คุณย่าลองตักน้ำชะโงกดูเงาตัวเองบ้างก็ดี รู้มั้ยครับว่าคุณย่าเหมือนตัวตลกในสายตาคนอื่นแค่ไหน? ผมรู้สึกอับอายจริงๆครับที่มีย่าแบบนี้”

            แต่ช่างน่าแปลก น้ำเสียงท้ายประโยคคำอวยพรของจู้หยานกลับปราศจากอารมณ์ขุ่นเคืองใดๆอย่างสิ้นเชิง แต่ทั้งสีหน้าและแววตาที่มีให้หญิงชราตรงหน้านั้น กลับเต็มไปด้วยความสงสารและสมเพชอย่างเกินคณานับ

            จู้หยานได้แต่หวังอย่างยิ่งว่า อย่างน้อยที่สุด ย่าของเขาน่าจะคิดอะไรได้บ้างก่อนที่ลมหายใจสุดท้ายของชีวิตจะมาถึง

            ได้ฟังคำพูดรุนแรงจากปากจู้หยาน ต้องยอมรับจริงๆว่ากระทั่งหลินจิงซูเองยังรู้สึกตกใจไม่น้อย แต่เมื่อนึกย้อนถึงสิ่งต่างๆที่ผ่านมาในชีวิตของเขา เธอเองก็อดที่จะเห็นใจไม่ได้เช่นกัน

            สุดท้ายแล้ว เธอได้แต่เดินเข้าไปตบไหล่จู้หยานอย่างแผ่วเบา พร้อมถอนหายใจและอธิบายให้เขาฟังไปตามตรง

            “จู้หยาน พอได้แล้วล่ะ อย่าทำร้ายจิตใจย่าของนายมากไปกว่านี้เลยนะ ที่ฉันมาในวันนี้ก็เพราะต้องการจะมาเตือนนายว่า ให้หมั่นระวังพฤติกรรมของจางซีซีไว้บ้างก็ดี จะรักจะชอบกันยังไงก็ช่าง เรื่องนั้นฉันไม่ได้สนใจอยู่แล้ว แต่ระวังอย่าให้เธอมาสร้างปัญหาให้ฉันอีกก็พอ!”

            “ถ้าเรื่องใหญ่ขนาดนี้เธอยังกล้าทำ วันหน้าเธออาจทำอะไรลับหลังนายมากกว่านี้ก็ได้ บอกตามตรงนะจู้หยาน ฉันไม่อยากจะซวยเพราะผู้หญิงคนนี้อีก!”

            ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ยิ่งได้ฟังหลินจิงซูพูดจาเหมือนไร้เยื่อไยต่อกันเช่นนี้ จู้หยานก็ยิ่งอารมณ์เสียเดือดดาลมากขึ้น! เขาไม่พูดพล่ามทำเพลง ตรงเข้ากระชากร่างของจางซีซี พร้อมผลักอีกฝ่ายเข้าไปในห้องครัวด้วยความฉุนเฉียว

สองฝ่ายสบผสานสายตากัน ทว่ามีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้นที่ฉายสะท้อนผ่านดวงตาคู่นั้นของจู้หยานออกมา มันคือไฟแห่งความเคียดแค้น

“ตอบผมมาเดี๋ยวนี้ ทำไมต้องทำถึงขนาดนั้นด้วย?! ไม่รู้บ้างรึไงว่า ผมเองก็ทำงานอยู่ที่โรงแรมนั่นด้วย? ถ้าเกิดเรื่องราวใหญ่โตขึ้นมาจริงๆ มันยุติธรรมกับพนักงานคนอื่นๆที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ด้วยเหรอ? เบื้องหลังของพวกเขาเหล่านั้นยังมีอีกหลายชีวิตในครอบครัวที่ต้องเลี้ยงดู! จางซีซี ไม่ว่าในสายตาของคุณจะมองหลินจิงซูเป็นศัตรูหรือตัวอะไรก็ตาม แต่คุณควรที่จะเผชิญหน้ากับเธออย่างขาวสะอาด!”

“ไม่ใช่ใช้วิธีสกปรกไร้ยางอายแบบนี้ เรื่องนี้ยิ่งทำให้ผมเห็นว่า ผู้หญิงอย่างคุณมันไร้คุณค่าขนาดไหน! และถ้าชาตินี้ผมต้องแต่งงานกับคุณจริงๆ ผมขอตายดีกว่า!”

  “ถ้าครั้งนี้ยังยอมรับผิดในสิ่งที่ตัวเองก่อไม่ได้ ชีวิตที่เหลือของคุณหลังจากนี้คงได้ไปกินข้าวแดงอยู่ในคุกแน่! และผมขอบอกว่า ขืนคุณยังไม่ยอมหยุด ผมจะใช้ทุกอย่างที่ผมมี ทำให้คุณต้องนอนในคุกไปจนวันตาย อย่าได้ออกมาเห็นแสงเดือนแสงตะวันอีกเลย!!”

จู้หยานพักหายใจหนึ่งจังหวะ พยายามสงบสติอารมณ์ที่พุ่งพล่านของตนเอง แล้วจึงพูดต่อว่า

“เอาล่ะ ครั้งนี้ผมจะเห็นแก่หน้าคุณย่า ถ้ายังมีครั้งต่อไปล่ะก็ คุณเตรียมตัวเข้าคุกได้เลย! แล้วเรื่องที่ผมให้สอนทำอาหารอะไรนั่น ก็ไม่ต้องแล้ว เพราะผมไม่ต้องการ!”

เห็นจู้หยานแสดงพฤติกรรมก้าวร้าวใส่ตนเองเพื่อปกป้องหลินจิงซูเช่นนี้ จางซีซีก็ยิ่งโกรธแค้นอย่างบอกไม่ถูก

เธอไม่เข้าใจจริงๆว่า ทำไมทุกคนถึงได้ชื่นชอบหลินจิงซูกันขนาดนนี้? ทั้งที่เห็นอยู่ว่า ตัวเธอนั้นดีกว่าเหนือกว่าไม่รู้เท่าไหร่!

            ตั้งแต่เด็กจนโต คนรอบข้างล้วนแต่คอยประคบประหงม และเอาใจจางซีซีประหนึ่งสมบัติล้ำค่า เรียกได้ว่าแทบไม่เคยมีใครกล้าขัดใจเธอมาก่อน?

            “จู้หยาน ต้องการอะไรก็บอกกันดีๆสิ มีอะไรที่ฉันสู้หลินจิงซูไม่ได้งั้นเหรอ? ขอแค่นายบอกมา ฉันจะปรับปรุงให้ดีขึ้น! ฉันรับปากจะเปลี่ยนแปลงตัวเองให้เป็นคนที่ดีขึ้นเรื่อยๆ จนกว่านายจะหันมารักฉันบ้าง!”

“ไม่รู้สึกบ้างเหรอว่า ฉันเหมาะสมจะเป็นว่าที่ภรรยาของนายมากที่สุดแล้ว! คุณย่าท่านก็ถูกอกถูกใจฉันมากด้วย!”

“ไม่ว่าจะเรื่องพื้นฐานครอบครัว ฐานะการเงินหรือสถานะทางสังคม ฉันล้วนมีคุณสมบัติพร้อมทุกข้อ และเหมาะที่จะเป็นภรรยาของนาย เป็นสะใภ้ของบ้านตระกูลจู้! แล้วฉันจางซีซีคนนี้ ยังมีอะไรที่แพ้นังหลินจิงซูนั่นอีก!! ทำไมนายถึงได้ดีกับนังนั่นนักล่ะ? หรือเพียงเพราะแม่นั่นเฉลียวฉลาด สามารถสานฝันทำให้นายได้เป็นพ่อครัวโรงแรมสมใจงั้นเหรอ? จู้หยาน นายเข้าใจอะไรผิดรึเปล่า? ตั้งแต่พบเจอกันครั้งแรก ฉันยังไม่เคยพูดจาดูถูกความฝันของนายสักครั้งเลยนะ? ด้วยอำนาจเงินและอิทธิพลของตระกูลจาง พวกเราสองคนสามารถกลายมาเป็นเชฟระดับโลกได้ พวกเรามาเปิดภัตตาคารหรูและโด่งดังไปด้วยกันเถอะนะ! นายว่าดีมั้ย? วิเศษไปเลยใช่มั้ยล่ะ?? ว่าไง…นายจะรักฉันได้บ้างรึยัง? คะ-ขอแค่…แค่ให้ฉันได้อยู่ในสายตาของนายบ้างก็ยังดี!! ขอร้องเถอะนะ!!!”