ตอนที่ 8 เธอต้องเข้าโรงพยาบาล (2)

            ตอนที่ 8 เธอต้องเข้าโรงพยาบาล (2)

            ทันทีที่พูดจบ เขาก็ส่งสายตามองไปที่อู๋ซิ่วเหลียนแวบหนึ่ง 

            อู๋ซิ่วเหลียนก้มหน้าพูดขึ้นอย่างไม่เต็มใจนัก

            “พี่สะใภ้เสวี่ยเหม่ยไม่สบายแบบนี้ เธอก็ควรต้องไปโรงพยาบาล”

            หลินจิงซูย่อมไม่พลาดอีกเช่นกัน สังเกตเห็นถึงสายตาของคนทั้งสองที่สบผสานมองกัน เธอบีบกำปั้นกระชับห้านิ้วกำแน่น สิ่งแรกที่สามารถสัมผัสได้ก็คือ มิตรภาพลึกซึ้งที่ส่งถึงกันผ่านสายตาของกันและกัน

            ภายในโต๊ะอาหารเวลานี้ อู๋ซิ่วเหลียนนั่งอยู่ทางฝั่งซ้ายของหลินชิงอี้ และหลินเสวี่ยนั่งขนาบอยู่ทางด้านขวามือของเขา มองผิวเผิน ทั้งสามคนดูคล้ายครอบครัวที่แสนอบอุ่นและรักใคร่กลมเกลียวกัน ตัดมาที่ตัวเธอกับติงเสวี่ยเหม่ยที่ดูเสมือนเป็นคนนอกเสียมากกว่า

            หลินชิงอี้ชำเลืองหางตามองไปทางติงเสวี่ยเหม่ยด้วยความอึดอัดใจ แต่ท้ายที่สุดก็ลุกจากเก้าอี้แล้วเดินเข้าไปถามถึงอาการของเธอ

            “อาเหม่ย เจ็บหน้าอกหนักมากรึเปล่า?”

            ความจริง ติงเสวี่ยเหม่ยไม่ต้องการจะโกหกสามีของเธอ แต่หลินจิงซูย้ำนักย้ำหนาซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าให้ปิดเรื่องนี้เป็นความลับ 

            ติงเสวี่ยเหม่ยจำต้องพยักหน้าอย่างอ่อนแรง

            “เจ็บมากค่ะ โจรมันเตะเข้าที่กลางอกของฉันพอดี ตั้งแต่กลับมายังรู้สึกปวดแน่นไม่หาย”

            “เดี๋ยวผมจะพาคุณไปโรงพยาบาลเอง”

            หลินชิงอี้เอ่ยบอกพร้อมโน้มตัวเข้าช่วยประคองร่างติงเสวี่ยเหม่ยให้ลุกขึ้น แล้วจึงหันไปพูดกับย่าอู๋ว่า

            “แม่ ซิ่วเหลียน เดี๋ยวผมจะส่งอาเหม่ยไปโรงพยาบาลก่อน อาการของเธอไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่นัก ถ้าไม่รีบไปหาหมอรักษา เดี๋ยวจะยิ่งแย่ไปกว่านี้ได้”

            ย่าอู๋ตอบโต้อย่างไม่เห็นด้วย

            “หล่อนจะเป็นโรคบ้าอะไรได้ล่ะ? แม่ว่ามันโกหก!”

            “พอแล้วแม่ ช่วยหยุดพูดสักพักจะได้มั้ยครับ?”

            ไม่ว่าอย่างไร สิ่งที่หลินชิงอี้กลัวที่สุดก็คือ การที่เพื่อนบ้านล่วงรู้เรื่องนี้ แล้วเอาไปซุบซิบนินทากันเสียๆหายๆ และถ้าข่าวนี้แพร่กระจายออกไปเมื่อไหร่ ชื่อเสียงตระกูลหลินมีหวังต้องมัวหมอง แต่ที่เลวร้ายไปกว่านั้นก็คือ หากข่าวเสียหายนี้ไปเข้าหูของหัวหน้างานเขาที่โรงงานเมื่อไหร่ มีหวังอนาคตทางด้านการงานของเขาคงต้องจบสิ้นอย่างแน่นอน! 

            อีกไม่นาน เขาก็จะได้เลื่อนตำแหน่งอยู่แล้ว

            ในยุคสมัยนั้น เรื่องส่วนตัวกับเรื่องงานยังเกี่ยวข้องกันอยู่อย่างแยกขาดจากกันไม่ได้

            หลินจิงซูทราบดี ในสังคมที่ทำงาน พ่อของเขาค่อนข้างมีหน้ามีตาพอสมควร จึงไม่แปลกใจนักกับผลลัพธ์ที่ออกมาเช่นนี้

            ติงเสวี่ยเหม่ยแอบวิตกกังวลเล็กน้อยเมื่อได้ยินว่าต้องไปโรงพยาบาล แต่ก็ไร้ทางเลือกอื่น เธอได้แต่หันมองกลับไปหาหลินจิงซูทันที

            หลินจิงซูย่อมทราบดีว่า แม่ของเธอกำลังกังวลเรื่องอะไรอยู่

            “แม่ หนูไม่อยากกินข้าวพวกนี้ต่อแล้วล่ะ เดี๋ยวหนูไปโรงพยาบาลด้วยดีกว่า”

            ผู้คนในปี 1990ต่างเชื่อมั่นและไว้วางใจในโรงพยาบาลเป็นที่สุดโดยไม่มีเงื่อนไขใดๆ ทั้งหมดเป็นเพราะองค์ความรู้ในหัวของพวกเขายังด้อยพัฒนาเกินไป

            หลินจิงซูผู้ซึ่งใช้ชีวิตอยู่ในโลกสมัยใหม่ ที่ข่าวสารความรู้สามารถแชร์ผ่านกันได้รวดเร็วด้วยมือถือเพียงเครื่องเดียว ย่อมรู้ดีว่าโรงพยาบาลเล็กๆในชนบทเช่นนี้ ไม่ได้มีอุปกรณ์ทางการแพทย์ครบครันแต่อย่างใด อย่างมากก็สามารถรักษาได้เพียงแค่ไข้หวัดทั่วไป หรือไม่ก็จำพวกแผลติดเชื้อในช่องปากต่างๆเท่านั้น

            แต่เหตุผลสำคัญยิ่งที่ทำให้เธอต้องหนีออกมาด้วยก็คือ ฝีมือการทำอาหารของอู๋ซิ่วเหลียนนั้นจัดว่ายอดแย่ รสชาติไม่ต่างจากหมูเน่าที่แม้แต่สุนัขกินยังต้องส่ายหัว ใจคอจะให้เธอทนกินอาหารห่วยๆพวกนี้ต่อไปคงจะไม่ไหวเช่นกัน

            การหนีออกไปสูดอากาศข้างนอกแบบนี้ ช่วยให้เธอสามารถเลี่ยงอาหารมื้อนี้ไปได้

            ภายหลังออกจากบ้านมา เธอสังเกตเห็นได้อย่างชัดเจนว่า ติงเสวี่ยเหม่ยมีท่าทีหวั่นวิตกจนหน้าซีด สีหน้าท่าทางลุกลี้ลุกลนเหมือนอยากจะยอมแพ้แล้ว

            เธอไม่กล้าไปโรงพยาบาล เพราะกลัวจะถูกเปิดโปงเรื่องแกล้งป่วย

            หลินจิงซูเห็นเช่นนั้น จึงรีบหันไปบอกกับหลินชิงอี้ทันทีว่า

            “พ่อคะ กว่าจะเดินไปถึงโรงพยาบาลก็ตั้งไกล แม่หนูขาสั่นพั่บๆไปหมดแล้ว คงจะเดินไปเองไม่ไหวแน่ พ่อลองไปขอยืมจักรยานที่บ้านป้าผางดู จะได้เดินทางกันได้สะดวกกว่านี้”

            สังเกจเห็นว่าติงเสวี่ยเหม่ยมีท่าทีอึดอัดคล้ายไม่สบายเนื้องสบายตัวอย่างมาก หลินชิงอี้จึงพยักหน้าและตอบกลับไปว่า

            “ได้ เดี๋ยวฉันจะไปยืมจักรยานมาก่อน แกก็ดูแลแม่ของแกให้ดีๆแล้วกัน”

            ทันทีที่หลินชิงอี้วิ่งจากไป หลินจิงซูจึงรีบหันไปกระซิบบอกติงเสวี่ยเหม่ยทันที

                  “แม่คะ ไม่ต้องเครียดไปนะ ทำตามที่หนูบอกก็พอ รับรองว่าไม่มีใครจับได้แน่! ตอนที่หมอถามอาการ แม่ก็แค่บอกไปว่ารู้สึกแน่นแล้วก็ปวดหน้าอกมาก หายใจลำบาก จากนั้นแม่ก็จะได้นอนพักรักษาตัวในโรงพยาบาล”

                  “แล้วทำไมแม่ต้องนอนโรงพยาบาลด้วยล่ะ?”

                  ติงเสวี่ยเหม่ยร้องถามด้วยความร้อนอกร้อนใจ

                  “แม่อยากกลับไปทำอาหารให้คนพวกนั้นกินอีกรึไง? สู้นอนพักอยู่ที่โรงพยาบาลไม่ดีกว่ารึไง? แม่ก็เห็นท่าทีของป้ารองแล้วไม่ใช่เหรอ เห็นชัดว่าวันๆคงไม่คิดจะทำอะไรเลย คงอยากจะนอนกินบ้านกินเมืองไปทั้งวันอย่างเดียว!”

                  หลินจิงซูปิดเปลือกตาลงอย่างแช่มช้า และเมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ประกายเย็นชาก็ฉายปรากฏ

                  “ทุกอย่างเพิ่งจะเริ่มต้น แม่จะต้องแกล้งทำเป็นป่วยให้เหมือนกว่านี้!”

                  ติงเสวี่ยเหม่ยไม่เคยทำเรื่องที่น่าอึดอัดใจอะไรแบบนี้มาก่อน ร่องรอยความลังเลเริ่มปรากฏชัดเจนบนใบหน้าของเธอ

                  หลินจิงซูเห็นท่าไม่ดีจึงตัดสินใจใช้ยาแรง

                  “แม่ฟังหนูนะ ถ้าทั้งแม่และหนูยังทำตัวอ่อนแอยอมคนอยู่แบบนี้อีก ป้ารองกับลูกสาวก็จะยิ่งกำแหงได้ใจมากขึ้น และจะเริ่มกดขี่ข่มเหงรังแกพวกเราสองแม่ลูกหนักขึ้นเรื่อยๆ แม่ไม่เคยได้ยินคำพูดนี้บ้างเหรอ? เด็กไม่มีแม่ก็เปรียบเสมือนต้นหญ้า ถ้าแม่ยังมัวลังเลอยู่แบบนี้ หนูเองก็คงไม่รอดเหมือนกัน!”

                  จู่ๆ ดวงตาของติงเสวี่ยเหม่ยก็เปลี่ยนเป็นแดงก่ำ สิ่งที่ลูกสาวของเธอพูดออกมาล้วนมีเหตุมีผลที่สุด เป็นเพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอยืนกรานไม่คิดต่อกรใดๆทั้งสิ้น จึงทำให้อู๋ซิ่วเหลียนและลูกสาวของเธอกล้าปีนเกลียวและขี่หัวบงการควบคุมทุกอย่างได้

                  เสมือนตัดสินใจอะไรบางอย่างกับตัวเองได้ ติงเสวี่ยเหม่ยลืมตาขึ้นอีกครั้งและเปี่ยมไปด้วยความแน่วแน่

                  “ซูซู แม่จะฟังคำพูดของลูก นับแต่นี้เป็นต้นไป แม่จะไม่ปล่อยให้ลูกต้องทนถูกกดขี่ข่มเหงอย่างไม่เป็นธรรมอีกต่อไป!”