บทที่ 3  สัมผัสที่ข้างแก้ม

บทที่ 3

 สัมผัสที่ข้างแก้ม

ยิ่งได้มองดวงหน้าหวาน ความรู้สึกบางอย่างแล่นกลับมาในห้วงความคิด ความรู้สึกเมื่อแรกพบหวนกลับมา

วันที่เขาพบกับนางเป็นครั้งแรก วันที่นางตกลงมาจากฟ้าสู่อ้อมแขน ช่วงเวลานั้นทุกสิ่งราวกับหยุดนิ่ง ร่างของนางเบาบางอยู่ในอ้อมแขน สายลมพัดไปรอบตัว ฝนแรกที่ร่วงหล่นลงจากฟากฟ้าหลังจากแห้งแล้งมาหลายเดือนโอบล้อมพวกเขาทั้งสอง ยามสบตาคล้ายกับถูกบางอย่างดึงดูดจนมิอาจต้านทานได้

คล้ายกับหัวใจจะหยุดเต้นในตอนนั้น…

ไม่ใช่เพราะความงามเหนือมนุษย์ของนาง ไม่ใช่เพราะความแปลกประหลาดของสถานการณ์ แต่เป็นเพราะสิ่งใดบุรุษเองก็มิอาจหาคำตอบได้

เวลาผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วยาม ก็ได้เวลาเดินทางต่อ มิเช่นนั้นอาจจะไปถึงช้ากว่ากำหนด เพ่ยเพ่ยสาวใช้ของหนิงอวี้เฟยพานางไปที่รถม้า นางเงยหน้ามองรถม้าที่รออยู่ก่อนจะถอนหายใจ จากนั้นก็หันไปมองหยวนซีซวน

“ข้าขอนั่งม้าไปกับท่านได้หรือไม่?” สตรีตัวน้อยทำสายตาออดอ้อนระคนน่าสงสารราวกับลูกกวางตัวน้อย หยวนซีซวนมองนางนิ่งๆ ราวกับไม่หวั่นไหวไปกับการออดอ้อนของนาง ก่อนจะเอ่ยถาม

“เหตุใดจึงอยากนั่งม้า?” บุรุษเลิกคิ้วเล็กน้อย เนื่องจากไม่เคยเห็นสตรีใดเอ่ยปากขอขึ้นม้ามาก่อน

“ข้าคิดว่าถ้าได้สูดอากาศอาจจะไม่เมาก็ได้ รถม้ามันโคลงเคลงเกินไป”

หยวนซีซวนพินิจพิเคราะห์นางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับ

“ได้”

…ถึงอย่างไรอีกไม่นานนางก็ต้องเป็นภรรยาข้า จะมีสิ่งใดไม่เหมาะสมกัน อีกอย่างให้เรื่องนี้ไปถึงหูของฝ่าบาทด้วยย่อมดี...

สตรีตัวน้อยอุทานด้วยความดีใจก่อนจะเดินตามหยวนซีซวนไปที่ม้าตัวหนึ่ง ขนสีดำขลับสะท้อนแสงราวกับเส้นไหม ดวงตาสีเข้มของมันนุ่มลึกไม่ต่างไปจากเจ้าของ หนิงอวี้เฟยรู้สึกราวกับว่ามันเหลือบสายตามองนางแวบหนึ่งก่อนจะหันไปอย่างไรอย่างนั้น

หนิงอวี้เฟยกำลังเตรียมตัวขึ้นม้าด้วยความตื่นเต้น แต่จู่ๆ ร่างของนางกลับลอยขึ้นไปเหนือพื้น พร้อมกับสัมผัสที่เอวของนาง!

“ว้าย!” นางอุทานด้วยความตกใจ เมื่อหยวนซีซวนสามารถอุ้มนางขึ้นม้าได้โดยง่ายราวกับจับวาง

นางเพิ่งรับรู้ถึงพละกำลังที่แท้จริงของเขาก็ตอนนี้ ตอนที่อุ้มนางจนตัวลอย!

หลังจากนั้นหยวนซีซวนก็กระโดดขึ้นมานั่งด้านหลัง แผ่นหลังของนางแนบชิดกับแผงอกของบุรุษอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แขนแข็งแกร่งของเขายื่นมาจับบังเหียนม้า ราวกับโอบกอดนางโดยไม่ตั้งใจ 

หัวใจของนางเต้นระรัวอย่างห้ามไม่อยู่ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตกใจกับเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่หาย หรือเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่นางใกล้ชิดบุรุษมากขนาดนี้

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยก็ออกเดินทาง ไม่นานอาการเมื่อครู่ก็หายไป นางมองไปรอบตัวด้วยความสนอกสนใจ ตอนอยู่บนรถม้านางไม่มีโอกาสได้มองโดยรอบดีๆ เพราะมัวแต่เมารถ แม้สองรอบด้านเป็นป่า มีแต่ต้นไม้เรียงราย ทว่าก็มีบุปผางอกเงยให้ได้ชื่นชมอยู่บาง นกบินผ่านต้นไม้ ใบไม้ไหวไหวไปตามสายลม นางรู้สึกเพลิดเพลินเหลือเกิน

“ท่านพี่ นั่นคืออะไร?” นางชี้ไปที่ทุ่งบุปผาที่ไกลออกไป 

“ทุ่งดอกอิงหลัน”

“สวยจังเลย” นางมองรอบตัวไม่หยุด แล้วเอ่ยถามต่อเสียงเจื้อยแจ้ว “แล้วนั่นล่ะ?”

“ภูเขาหลัวซาน เป็นเขตแดนหนึ่งของแคว้น” 

“แล้วเราจะถึงเมืองหลวงเมื่อใด?”

“อีกห้าวัน หากเดินทางไปตามเส้นทางนี้”

“โอโห! เจ็ดวันเลยเหรอ?”

หนิงอวี้เฟยอดตกใจไม่ได้ ในซีรี่ย์ที่นางเคยดูไม่ค่อยเอ่ยถึงการเดินทางสักเท่าไหร่ เมื่อฉากสำคัญจบก็ตัดภาพไปถึงเมืองหลวงแล้ว แต่นี่นางต้องรออีกตั้งเจ็ดวัน

“การเดินทางยาวนานจริงๆ” นางเอ่ยพึมพำเสียงเบา หยวนซีซวนคิดว่านางเอ่ยถามสิ่งใด จึงยื่นหน้ากดลงมาใกล้แล้วเอ่ยเสียงเบา

“เจ้าเอ่ยสิ่งใดนะ?”

“เฮือก!”

สตรีตัวน้อยตกใจสะดุ้งเฮือก เมื่อได้ยินเสียงทุ้มกระซิบที่ข้างหู นางหันไปด้วยความตกใจทำให้ริมฝีปากของนางสัมผัสที่ข้างแก้มของบุรุษอย่างแผ่งเบา

“ฉะ ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ!” นางตกใจจนเผลอเอ่ยถ้อยคำจากยุคปัจจุบันออกมา

หยวนซีซวนดึงใบหน้ากลับ ยืดตัวตรง ใบหน้าทมึงทึงเฉกเช่นเดิม หนิงอวี้เฟยคิดว่าบุรุษคงโกรธเป็นแน่จึงได้แต่นั่งนิ่งทำตัวลีบแบน

“คำพูด” บุรุษเอ่ยเตือน ทำให้หนิงอวี้เฟยเพิ่งนึกได้

“ขะ ข้าจะระวังเจ้าค่ะ...”

หลังจากเรียนมารยาทนางก็เรียนรู้อะไรมากมาย โดยเฉพาะการใช้คำพูด หากนางทำตัวแตกต่างมากเกินไปจะเป็นจุดสนใจ และผู้คนก็จะยิ่งคิดว่านางเป็นเทพธิดา ฉะนั้นหากนางไม่อยากถูกเข้าใจผิดก็จำเป็นต้องทำตัวให้กลมกลืนกับผู้คน โดยเฉพาะคำพูดของนางที่มักลืมตัวอยู่บ่อยครั้ง

จากนั้นทั้งสองก็ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดอีกเลย หากแต่ดวงตาของหนิงอวี้เฟยมองซ้ายมองขวาไม่หยุด กระทั่งนางเอนศีรษะซบแผงอกของเขาอย่างไม่ตั้งใจ ลมหายใจของนางจะสม่ำเสมอขึ้น ดวงตาคู่นั้นค่อยๆ ปิดสนิทลง

บุรุษกดสายตามองนางนิ่ง ก่อนจะดึงสายตากลับไปมองเส้นทางเบื้องหน้า...

และแล้วในที่สุดก็มาถึงเมืองหลวง ผู้คนเดินขวักไขว่ไปตามถนนกว้าง เสียงพ่อค้าแม่ค้าโห่ร้องเรียกลูกค้าดังเซ็งแซ่ แผงขายผลไม้สด แผงเครื่องหอมส่งกลิ่นอบอวล คละเคล้ากับเสียงหัวเราะของเด็กเล็กที่วิ่งไล่จับกันไปตามตรอกซอกซอย 

มีร้านขายเครื่องประดับ ร้านขายผ้าแพร ร้านอาหารที่ตั้งเตาต้มซุปหอมกรุ่นและปิ้งย่างเนื้อหอมฉุย ควันลอยคลุ้งเหนือกระทะเหล็ก เสียงมีดสับดังเป็นจังหวะ หนิงอวี้เฟยมองผ่านม่านรถม้าที่นางแอบแง้มออกเล็กน้อย ดวงตาของนางส่องประกายด้วยความตื่นเต้น 

“เพ่ยเพ่ย นั่นคืออะไร?” นางชี้ไปยังร้านที่แขวนซี่โครงเป็ดรมควันเรียงราย 

“นั่นเป็นร้านเป็ดพะโล้เจ้าค่ะ” เพ่ยเพ่ยตอบพร้อมรอยยิ้ม

“แล้วร้านนั้นล่ะ?” นางชี้ไปยังร้านขายขนมที่มีขนมหลากสีจัดเรียงบนถาด 

“ขนมถั่วหวานเจ้าค่ะ คุณหนูหนิงเคยกินหรือไม่เจ้าคะ?”

“ดูน่าอร่อยมาก” นางเอ่ยพร้อมเริ่มเปิดม่านออกกว้างขึ้น เพื่อที่จะเห็นร้านขายของอื่นๆ ให้มากขึ้น

รถม้าลดความเร็วลงเล็กน้อยขณะผ่านย่านตลาด หนิงอวี้เฟยมิอาจละสายตาจากภาพตรงหน้าได้ แต่นางยังไม่ทันได้เปิดม่านออกเต็มที่ เสียงกระแอ่มไอแผ่วเบาก็ดังขึ้นข้างตัว

“ท่านเทพธิดา โปรดปิดม่านเถิด”

บุรุษผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นเมื่อควบม้ามาเทียบอยู่ข้างรถม้าของนาง ท่าทางสุภาพแต่เคร่งขรึมจนนางรู้สึกหวาดหวั่น หนิงอวี้เฟยทำหน้าบึ้งเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ ลดมือลงพร้อมกับผ้าม่านที่ปิดสนิท

“ทำไมต้องปิด ข้าก็แค่อยากเห็นเมืองหลวงเท่านั้นเอง”

เพ่ยเพ่ยหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเอ่ยปลอบนาง

“องครักษ์หวังก็เป็นเช่นนี้เจ้าค่ะ เคร่งในกฎระเบียบ”

“มีกฎที่ไหนบอกไม่ให้เปิดผ้าม่านหรือ!”

“คุณหนูหนิงเจ้าคะ ในเมืองหลวงสตรีสูงศักดิ์มักไม่เผยโฉมหน้าให้ผู้คนพบเห็นง่ายนัก ยิ่งในสถานะเช่นท่านแล้ว การปิดม่านย่อมเป็นเรื่องสมควรเจ้าค่ะ” เพ่ยเพ่ยอธิบายอย่างใจเย็น หนิงอวี้เฟยได้ยินเช่นนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจ

“แล้วยังเรียกข้าว่าเทพธิดาไม่เลิก”

กระนั้นหนิงอวี้เฟยก็ยังคงบ่นไม่เลิก ยังดีที่เพ่ยเพ่ยและสาวใช้ส่วนใหญ่ยอมทำตามที่นางบอก ว่าไม่ให้เรียกนางว่าท่านเทพธิดา นอกจากนั้นจะเรียกว่าอะไรก็ได้ทั้งนั้น ทว่าพวกทหารกลับไม่ทำเช่นนั้น ยังคงเอาแต่เรียกนางว่าเทพธิดา โดยให้เหตุผลว่านางคือเทพธิดาก็ต้องเรียกว่าเทพธิดา ทำเอาหนิงอวี้เฟยเหนื่อยใจเหลือเกิน

...หากฉันเป็นเทพธิดาจริงๆ ป่านนี้ฉันคงบินกลับสวรรค์ไปแล้ว ไม่มาอยู่ให้พวกเขาคอยปรนนิบัติสรรเสริญแบบนี้หรอก!...

“ข้าก็แค่อยากดู... เมืองนี้มีอะไรให้เห็นมากมาย” นางพึมพำเสียงเบา ราวกับเด็กน้อยโดนดุเมื่อทำความผิด

เพ่ยเพ่ยมองนางด้วยแววตาอ่อนโยน ก่อนจะเอ่ยปลอบใจ

“เช่นนั้นลองไปขออนุญาตซวนอ๋องดีหรือไม่เพคะ?”

“นั่นสิ! ขอบใจเจ้ามาก!”