ตอนที่ 8 แผนการหว่านล้อมลับ ๆ

แสงเทียนภายในห้องบรรทมส่วนพระองค์ของราชินีปีศาจไหวระริก สาดประกายสีส้มอมทองกระทบกับผนังหินศิลาแลงและผ้าม่านเตียงหลังใหญ่ที่ทำจากผ้าไหมทักทอด้วยดิ้นทองคำ

โรสในสภาพที่วิญญาณแทบจะหลุดออกจากร่าง เดินลากส้นสูงคู่หรูเข้ามาหยุดยืนอยู่กลางห้องก่อนจะก้าวไปทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้บุนวมลายกุหลาบดำหน้าโต๊ะเครื่องแป้งกระจกเงาบานใหญ่

มือเรียวบางยกขึ้นถอดมงกุฎหนามทมิฬอันหนักอึ้งออกจากศีรษะ วางมันลงบนโต๊ะเสียงดัง เคร้ง! ก่อนที่เธอจะปล่อยตัวเอนพิงพนักเก้าอี้อย่างหมดสภาพ ความสง่างามและรังสีอำนาจล้นพ้นที่เคยแสดงต่อหน้าสี่จอมปีศาจเมื่อครู่ พลันสลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงดาราสาวจากศตวรรษที่ 21 ที่กำลังเผชิญหน้ากับวิกฤตชีวิตครั้งใหญ่หลวง

"เหนื่อยเป็นบ้า... เหนื่อยกว่าถ่ายละครคิวบู้วิ่งหนีระเบิดทั้งวันซะอีก!" โรสบ่นอุบ นิ้วเรียวนวดคลึงขมับที่เต้นตุบ ๆ ด้วยความเครียด

【ระบบ: โฮสต์คะ อย่าเพิ่งเพลียจนหลับไปนะคะ! ฉันมีข้อมูลสำคัญทางเทคนิคที่จำเป็นต้องแจ้งให้ทราบด่วนที่สุดค่ะ!】

เสียงระฆังใสของระบบ 007 ดังเตือนขึ้นในหัว พร้อมกับหน้าต่างโปรแกรมโปร่งแสงสีฟ้าที่เด้งขึ้นมาตรงหน้าเธอ บนหน้าจอแสดงรูปกราฟิกหัวใจสี่ดวงที่มีชื่อของ คานส์ เซนิต เอลเลน และดราโก้ กำกับอยู่ พร้อมกับแถบเปอร์เซ็นต์สีแดงฉานที่สะท้อนตัวเลขความแค้นระดับวิกฤต ทว่าสิ่งที่ทำให้โรสต้องเบิกตากว้างคือเส้นใยพลังงานสีแดงที่เชื่อมต่อระหว่างรูปหัวใจเหล่านั้นมายังร่างของเธอ มันกำลังส่องแสงกะพริบถี่ ๆ เหมือนสัญญาณไฟจราจรที่กำลังจะเปลี่ยนเป็นสีแดง

【แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสภาวะสัญญาเลือดพันธนาการทาสเริ่มเกิดรอยร้าวและสั่นคลอนอย่างรุนแรง เนื่องจากในปัจจุบัน ร่างกายของโฮสต์มีค่าพลังงานเวทมนตร์ดำเท่ากับ 0.00% ซึ่งไม่เพียงพอในการรักษากระแสเวทกดขี่อดีตทาสโลหิตทั้งสี่ตนไว้ได้ค่ะ】

"หมายความว่ายังไงไอ้ระบบ? รอยร้าวนี่มันจะส่งผลอะไรกับฉัน?" โรสขมวดคิ้วพร้อมลุกขึ้นนั่งตัวตรงทันที

【ระบบ: หมายความว่า เวทมนตร์ดั้งเดิมที่ร่างราชินีคนเก่าเคยใช้สะกดพลังและควบคุมพวกเขาไว้ กำลังจะเสื่อมสลายลงในไม่ช้าค่ะ! หากพวกเขาทั้งสี่ตระหนักได้ว่าพันธนาการเลือดนี้ไร้ผลและรับรู้ว่าโฮสต์ไร้ซึ่งพลังเวทมนตร์ พวกเขาจะสามารถหันกลับมาฉีกร่างโฮสต์เป็นชิ้น ๆ ได้ทันที โดยไม่ต้องกลัวคำสาปสะท้อนกลับเลยค่ะ!】

คำอธิบายของระบบทำเอาโรสเย็นวาบไปถึงกระดูกสันหลัง สรุปคืออีบทบาทตัวแม่ผู้ถือไพ่เหนือกว่าที่เธอพิ่งจะแสดงบลัฟไปเมื่อครู่มันมีอายุไขที่สั้นมาก หากสี่หนุ่มรู้ว่าเธอเป็นแค่เสือกระดาษที่ไม่มีเขี้ยวเล็บ จุดจบของเธอคือการถูกทรมานคืนเป็นร้อยเท่าพันทวีแน่ ๆ

"ไม่ได้การล่ะ... ในเมื่อใช้ไม้แข็งกดขี่ตลอดไปไม่ได้ พลังเวทก็ไม่มี งั้นแผนต่อไปก็คือต้องแยกกันตีและใช้น้ำเย็นเข้าลูบ!"

ดาราสาวดีดนิ้วดังเปรี้ยง ดวงตาสีม่วงคู่งามทอประกายฉลาดเฉลียว สมองระดับซุปเปอร์สตาร์ดาวรุ่งที่ต้องเอาตัวรอดจากการหักเหลี่ยมเฉือนคมในวงการบันเทิงเริ่มหมุนวนวางกลยุทธ์

"กฎของการผูกมิตรและการทำลายความแค้น คือเราต้องให้ในสิ่งที่พวกเขาขาดและเยียวยาในสิ่งที่พวกเขาเจ็บปวด ร่างเดิมเคยทำร้ายพวกเขาไว้สารพัดจนฝังใจ ถ้าฉันค่อย ๆ ซึมลึกเข้าไปเปลี่ยนความทรงจำแย่ ๆ ให้กลายเป็นความประทับใจล่ะก็... ต่อให้สัญญาเลือดจะพังทลายลง พวกเขาก็จะไม่กล้าลงมือฆ่าคนที่ทำดีด้วยหรอก!"

เมื่อคิดได้ดังนั้น โรสจึงไม่รอช้า เธอรีบลุกขึ้นเดินไปที่ประตูห้องนอน ประคองสุ้มเสียงให้กลับมานิ่งสนิท ทรงอำนาจและเยือกเย็นตามคาแรกเตอร์ราชินีปีศาจ ก่อนจะเปิดประตูออกไปสั่งการข้ารับใช้และทหารหน้าห้องบ่าวไพ่ที่ยืนเฝ้าอยู่สะดุ้งสุดตัว คุกเข่าลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว

"ไปแจ้งหัวหน้าห้องเครื่องหลวง...ให้จัดเตรียมโอสถทิพย์บำรุงชีพจร พืชสมุนไพรศักดิ์สิทธิ์ที่ใช้รักษาบาดแผลภายใน และอาหารชั้นเลิศที่ปรุงจากเนื้อสัตว์อสูรปราณบริสุทธิ์ จัดใส่สำรับชั้นดีแยกออกเป็นสี่ที่... แล้วนำไปส่งให้ถึงมือของคานส์ เซนิต เอลเลน และดราโก้ ที่ห้องพักของพวกเขาเดี๋ยวนี้!" โรสเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงราบเรียบทว่าเฉียบขาด

สิ้นสุดเสียงนั้นพวกทหารและนางกำนัลเบิกตากว้างด้วยความงุนงงช็อกตาตั้ง ตั้งแต่เกิดมาพึ่งเคยได้ยินราชินีปีศาจสั่งให้เอายาบำรุงและอาหารชั้นเลิศไปส่งให้พวกทาสที่เธอเกลียดชัง แต่ด้วยรังสีฆ่าฟันและสายตาดุจัดของโรสที่ตวัดมองมา ทำให้พวกข้ารับใช้ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากถาม พวกเขารีบก้มหัวคำนับแล้ววิ่งหน้าตั้งไปจัดการตามคำสั่งทันที เมื่อสั่งการเสร็จโรสก็เดินกลับเข้ามาในห้องพลางยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะ

"นี่แหละ แผนหว่านล้อมลับ ๆ ฉบับตัวแม่ เริ่มต้นจากการทำคะแนนด้วยอาหารและยารักษา!"

ในเวลาเดียวกัน

ณ เรือนพักท้ายวังทมิฬ

ซึ่งเป็นสถานที่กบดานและพักฟื้นของเหล่าวายร้ายทั้งสี่ บรรยากาศภายในห้องพักของคานส์จอมหมาป่าทมิฬ เต็มไปด้วยความมืดสลัวและกลิ่นอายของความอึดอัด ร่างสูงใหญ่กำยำท่อนบนเปลือยเปล่า เผยให้เห็นแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อแน่นหนา ทว่ากลับถูกแต่งแต้มไปด้วยรอยแผลเป็นพาดผ่านนับไม่ถ้วน ทั้งรอยแผลจากการต่อสู้ในสนามรบ และรอยแผลเป็นริ้วยาวที่เกิดจากแส้เวทมนตร์ดำของราชินีปีศาจที่ฝังลึกจนสลักเข้าเนื้อ

คานส์นั่งอยู่บนเตียงไม้เก่า ๆ โดยที่มือหนากำลังพันผ้าพันแผลลินินหยาบ ๆ เข้าที่รอบเอวหนาของตัวเอง แววตาสีเทาดุจหมาป่าโดดเดี่ยวเต็มไปด้วยความสับสนอลหม่าน สมองของเขายังคงคิดทบทวนถึงเหตุการณ์ในท้องพระโรงและคำพูดของโรสเรื่องเสบียงสามหมื่นตันที่จะมอบให้เผ่าของเขา

‘นางคิดจะเล่นตลกอะไรกันแน่... คืนนี้สั่งให้ข้าไปที่ห้องนอนเพื่อเป็นหมอนข้าง แต่นี่มันก็ใกล้ถึงเวลาแล้ว ทำไมถึงยังไม่มีทหารมาลากตัวข้าไปอีก?’ จอมหมาป่าหนุ่มขบคิดอย่างไม่เข้าใจ พลางขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน

เขาผู้รักในเกียรติยศและศักดิ์ศรีของเผ่านักรบ เกลียดชังการโกหกหลอกลวงเป็นที่สุด หากนี่เป็นเพียงกลอุบายล้อเล่นเพื่อเหยียบย่ำความหวังของเขา เขาจะไม่มีวันอภัยให้นางเด็ดขาด ต่อให้ต้องโดนฉีกวิญญาณด้วยสัญญาเลือดก็ตาม!

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก… เสียงเคาะประตูเรือนพักดังขึ้นขัดจังหวะความคิด คานส์ตวัดสายตาดุดันไปที่ประตูทันที

"ใคร?!" เขาร้องตวาดเสียงต่ำอย่างระแวดระวัง

บานประตูถูกเปิดออกช้า ๆ ทว่าคนที่ก้าวเข้ามากลับไม่ใช่ทหารองครักษ์หน้าโหดพร้อมโซ่ตรวนเหมือนทุกที แต่เป็นนางกำนัลตัวเล็ก ๆ สองคนที่กำลังประคองถาดเงินใบใหญ่หรูหราหมาเห่า ซึ่งบนถาดนั้นมีโถกระเบื้องเคลือบสีขาวบริสุทธิ์ที่ส่งกลิ่นหอมอบอวลของสมุนไพรชั้นเลิศ และจานอาหารที่เต็มไปด้วยเนื้ออสูรย่างปราณสวรรค์ที่ส่งควันฉุยชวนน้ำลายสอ ในขณะที่นางกำนัลทั้งสองตัวสั่นพั่บ ๆ รีบวางถาดอาหารลงบนโต๊ะไม้เก่าของคานส์อย่างระมัดระวัง

"นี่... นี่คือโอสถทิพย์บำรุงและสำรับอาหารชั้นเลิศที่องค์ราชินีโรสมีพระบัญชาให้จัดเตรียมและนำมามอบให้ท่านคานส์ด้วยพระองค์เองค่ะ! ละ... แล้วราชินียังฝากบอกอีกว่า ให้ท่านทานให้หมด ห้ามเหลือแม้แต่เศษอาหารเจ้าค่ะ!"

พูดจบนางกำนันก็กึ่งวิ่งกึ่งคลานหนีออกจากห้องไปทันที ทิ้งให้จอมหมาป่าหนุ่มนั่งจ้องมองถาดอาหารหรูหราตรงหน้าด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด

ก่อนที่คานส์จะค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเตียง ก้าวเดินอย่างเชื่องช้าเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะไม้ นัยน์ตาสีเทาหรี่ลงจับจ้องโถยาและเนื้อย่างชั้นดีด้วยความหวาดระแวงขั้นสุด จมูกของเผ่าหมาป่าที่แสนนิทรรศการขยับฟุดฟิดดมกลิ่นดมกลิ่นพิษที่อาจจะซ่อนอยู่

"อาหารบำรุง? ยารักษา? จากนังแม่มดนั่นเนี่ยนะ?!" คานส์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม

"คิดว่าข้าเป็นคนโง่หรืออย่างไร... นี่มันต้องเป็นยาพิษชนิดใหม่ที่นางปรุงขึ้นมาหลังจากเลื่อนขั้นพลังสำเร็จแน่ ๆ ! นางต้องการให้ข้าดื่มมันเข้าไป เพื่อดูข้าดิ้นทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวดเพื่อความบันเทิงของตนเองเสียมากกว่า!"

ความแค้นและภาพจำอันเลวร้ายในอดีตทำให้คานส์ปิดกั้นตัวเองโดยสิ้นเชิง ก่อนที่มือหนาจะเอื้อมไปจับโถยาเคลือบสีขาว ตั้งใจจะขว้างมันทิ้งลงพื้นให้แตกกระจายเพื่อแสดงจุดยืนว่าเผ่านักรบหมาป่าอย่างเขาไม่มีวันสยบยอมต่อยาพิษต่ำช้า

ทว่าในจังหวะที่ปลายนิ้วสัมผัสกับความอุ่นของโถยา กลิ่นหอมละมุนของสมุนไพรโบราณอย่างรากบัวสวรรค์เก้าลักษณ์และหญ้าโลหิตมังกรก็ลอยเตะจมูกอย่างรุนแรง ทำให้คานส์ชะงักไปทันที สมองของเขาเยือกเย็นลงเล็กน้อยด้วยสัญชาตญาณในฐานะนักรบที่ผ่านการรักษาแผลมานับครั้งไม่ถ้วน

กลิ่นนี้มันไม่ใช่กลิ่นของพิษร้ายลายครามจำพวกมนตร์ดำเลยแม้แต่น้อย แต่มันคือกษัยยารักษาภายในระดับตำนานที่มีมูลค่าสูงลิบลิ่ว ขนาดที่ว่าในท้องพระคลังหลวงยังมีอยู่ไม่กี่โถ และที่สำคัญยาชนิดนี้มีคุณสมบัติในการสมานชีพจรที่ฉีกขาดและล้างปราณพิษซึ่งตกค้างอยู่ในร่างกาย

และร่างกายของคานส์ในตอนนี้ กำลังบอบช้ำภายในอย่างหนักจากการถูกแส้เวทมนตร์ดำทุบตีสะสมมาเป็นเวลานานหลายปี จนปราณอสูรในกายติดขัดและสร้างความเจ็บปวดให้เขาทุกครั้งที่พยายามโคจรพลัง คานส์มองโถยาด้วยความสับสนอลหม่านในใจอย่างรุนแรง หัวใจของเขากำลังต่อสู้กันระหว่างความหวาดระแวงกับความจริงที่พิสูจน์ได้ด้วยกลิ่น

"ถ้านี่เป็นยาพิษ... ก็นับว่านางลงทุนลงแรงมากเกินไปที่จะเอาสมุนไพรระดับประเทศมาฆ่าทาสอย่างข้า" หมาป่าหนุ่มพึมพำกับตัวเอง สายตาสลับมองเนื้อย่างปราณสวรรค์ที่ชวนให้ท้องที่แห้งโซของเขาร้องครวญคราญ สุดท้ายความรู้สึกอยากเอาชนะและศักดิ์ศรีที่ค้ำคอก็ทำให้เขาตัดสินใจ

"เหอะ... ต่อให้เป็นยาพิษร้ายแรงที่สุดในใต้หล้า ร่างกายของจอมหมาป่าทมิฬอย่างข้าก็ไม่มีวันดับสูญง่าย ๆ ข้าจะดูสิว่าแผนการใหม่ของเจ้ามันจะร้ายกาจแค่ไหน ยัยแม่มดโรส!" พูดจบคานส์ก็ยกโถยาขึ้นจรดริมฝีปาก ก่อนจะดื่มน้ำยาสีทองใสเข้าไปอึกใหญ่รวดเดียวจนหมดโถ

ทันทีที่ตัวยารสหวานละมุนไหลผ่านลำคอลงสู่ท้อง คานส์ก็พลันเบิกตากว้าง เมื่อร่างกายกำยำสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ทว่ามันไม่ใช่ความเจ็บปวดทรมานจากพิษร้าย แต่มันคือคลื่นความอบอุ่นอันมหาศาลที่ระเบิดออกซึมลึกเข้าสู่เส้นชีพจรทั่วร่างกาย พลังปราณที่เคยติดขัดและแห้งเหือดพลันสูบฉีด ไหลเวียนได้อย่างราบรื่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมานับห้าปี

บาดแผลภายในที่แอบระบมอยู่ลึก ๆ พลันได้รับการปลอบประโลมจนความเจ็บปวดมลายหายไปสิ้น รอยแผลเป็นริ้ว ๆ บนแผ่นหลังเริ่มรู้สึกคันยิบ ๆ บ่งบอกถึงการฟื้นฟูของเซลล์ผิวหนังอย่างรวดเร็ว ไม่เพียงแค่นั้นพลังกายของเขากลับคืนมาเต็มเปี่ยมจนรู้สึกกระปรี้กระเปร่าอย่างน่าประหลาด

"นี่มัน...ยารักษา... ของจริง?! แถมยังเป็นยาระดับสูงสุดด้วย!" คานส์มองมือตัวเองที่เริ่มมีออร่าปราณสีเทาเงินจาง ๆ แผ่ออกมาด้วยความตกตะลึง

หมาป่าหนุ่มทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ด้วยความช็อก เขารีบหยิบเนื้ออสูรย่างขึ้นมากัดคำใหญ่ รสชาติอันกลมกล่อมและความบริสุทธิ์ของพลังงานในเนื้อไหลเข้าไปเสริมพลังกายของเขาให้แน่นหนายิ่งขึ้น ทุกอย่างที่นางส่งมาคือสิ่งที่ดีที่สุดที่ร่างกายของเขากำลังโหยหาและต้องการรักษาอย่างแท้จริง

วินาทีนั้นหัวใจของคานส์เต้นรัวด้วยความสับสนอลหม่านอย่างรุนแรง ความเกลียดชังและความแค้นที่ฝังลึกมานานปีพลันเกิดรอยร้าวขนาดใหญ่ในใจ ความคิดปั่นป่วนจนแทบเป็นบ้า

‘ทำไม? ทำไมนางถึงต้องทำถึงขนาดนี้? สั่งยกเลิกการลงทัณฑ์ มอบเสบียงให้เผ่าของข้า แล้วยังส่งยารักษาที่ดีที่สุดมาให้ข้าดื่มฟื้นฟูพลังอีก... นางไม่ได้กำลังทรมานจิตวิทยาข้าแล้ว แต่นี่มันเหมือน... เหมือนนางกำลังใส่ใจและเยียวยาข้าอย่างแท้จริง!’

คานส์กุมขมับตัวเอง ในขณะที่แววตาสีเทาสั่นไหวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เขารู้สึกเกลียดตัวเองที่หัวใจเริ่มสั่นคลอนเพราะความใจดีของศัตรู แต่ในขณะเดียวกันความรู้สึกตื้นตันและกตัญญูที่ฝังอยู่ในสายเลือดของเผ่าหมาป่าก็เริ่มทำงานอย่างห้ามไม่ได้ เขารู้สึกสับสนในตัวของราชินีปีศาจโรสคนนี้จนสมองจะระเบิด

‘นางเป็นแม่มดใจร้าย หรือเป็น... อะไรกันแน่?’

【แจ้งเตือนด่วนจากระบบ: โฮสต์คะ! กรี๊ดดดด! บราโว่ค๊าาา! ค่าความแค้นของคานส์ดิ่งพสุธา ร่วงกราวลงมาอีก 10% เลยค่ะ! ตอนนี้ค่าความแค้นของคานส์เหลือเพียง 82.7% เท่านั้นค่ะ! แผนหว่านล้อมด้วยอาหารและยาของโฮสต์ได้ผลชะงัดนักค่ะ!】

ภายในห้องนอนใหญ่

โรสที่กำลังเอนหลังฟังเสียงระบบรายงานตัวเลขถึงกับดีดตัวลุกขึ้นกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ

"เยส! ได้ผลจริง ๆ ด้วย! หมาป่าขนปุยเอ๊ย... เจอเสน่ห์ปลายจวักกับยารักษาแผลใจของซุปเปอร์สตาร์โรสเข้าไป มีหรือจะไม่เคลิ้ม!" โรสหัวเราะคิกคักอย่างผู้ชนะ ทว่าความดีใจของเธอก็อยู่ได้ไม่นาน เมื่อระบบ 007 ส่งเสียงเตือนตบท้ายชวนขนลุก

【ระบบ: ยินดีด้วยค่ะโฮสต์ แต่อย่าลืมนะคะ... ตอนนี้ได้เวลานัดหมายแล้วและเจ้าหมอนข้างขนปุยของโฮสต์... กำลังเดินมาที่ห้องบรรทมแล้วค่ะ! เตรียมตัวบริหารเสน่ห์ต่อหน้าระยะประชิดได้เลยค๊าาา!】

โรสสะดุ้งโหยงพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าที่แห้งค้างทันที

‘เอาล่ะ... ด่านต่อไปคือการเผชิญหน้าแบบตัวต่อตัวบนเตียงนอน! ยัยโรสเอ๊ย... รักษาชีวิตรอดมาได้ทั้งวัน คืนนี้จะรอดพ้นจากการโดนหมาป่าขย้ำไหมเนี่ย!’