All Chapters of ทะลุมิติไปพิชิตใจจอมปีศาจ: Chapter 1 - Chapter 10

ความรู้สึกแรกที่ปลุกให้โรสตื่นขึ้นมาไม่ใช่เสียงนาฬิกาปลุกอันน่ารำคาญจากสมาร์ตโฟนและไม่ใช่เสียงเคาะประตูห้องพักของรีอาผู้จัดการส่วนตัว หากแต่เป็นความรู้สึกหนาวเหน็บที่เสียดแทงเข้าลึกถึงกระดูก กลิ่นอายรอบตัวอบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นผสมผสานกับกลิ่นกำยานหอมลึกลับที่ชวนให้รู้สึกเวียนหัวลุ่มหลงอย่างประหลาด เปลือกตาเรียวสวยขยับเปิดขึ้นอย่างช้า ๆ ภาพเพดานห้องชุดเพนต์เฮาส์หรูหราย่านใจกลางเมืองไทยที่คุ้นเคยกลับถูกแทนที่ด้วยเพดานหินแกรนิตสีดำสนิท สลักลวดลายเถาวัลย์หนามและวงเวทโบราณอันซับซ้อน แสงสว่างรำไรที่สาดส่องเข้ามาไม่ใช่แสงแดดเมืองไทยอันร้อนแรง แต่เป็นแสงจันทร์นวลตาโทนสีม่วงดำที่ทอดผ่านบานหน้าต่างกระจกสีสไตล์โกธิคบานยักษ์ ผ้าม่านสีทมิฬผืนหนาโบกสะบัดพริ้วไหวตามแรงลมหนาว ยิ่งขับให้บรรยากาศรอบกายดูโอ่อ่า อ้างว้าง และลึกลับน่าเกรงขามจนน่าขนลุก "อืม... รีอาเหรอ? ปิดแอร์หน่อยสิ ทำไมวันนี้เปิดไฟสลัวจัง..." โรสพึมพำเสียงแหบเครือพลางยันกายลุกขึ้นนั่ง ทว่าทันทีที่ขยับตัว สัมผัสจากเนื้อผ้าที่เสียดสีกับผิวเนื้อมันก็ทำให้เธอต้องสะดุ้ง เมื่อร่างกายของเธอไม่ได้สวมชุดนอนผ้าฝ้ายตัวโปรด แต่กำลังสวมชุดเดร

ยังไม่ทันที่โรสจะได้พลิกดูรายละเอียดของจอมปีศาจทั้งสี่บนหน้าต่างโฮโลแกรมสีแดงฉาน ทันใดนั้นอาการปวดแปลบอย่างรุนแรงก็แล่นปราดเข้าสู่สมองส่วนลึกจนเธอต้องทรุดฮวบลงไปคุกเข่ากับพื้นหินอ่อนเสียงวิ้งดังอื้ออึงในหูในขณะที่ร่างระหงสั่นเทา ขนลุกซู่ด้วยความทรมานจนต้องยกมือทั้งสองข้างขึ้นกุมศีรษะแน่น มันไม่ใช่ความเจ็บปวดทางกาย แต่เป็นสายธารความทรงจำของราชินีปีศาจโรสคนก่อนที่กำลังพวยพุ่งและหลั่งไหลบดขยี้เข้าสู่สมองของเธอราวกับเขื่อนแตกภาพเหตุการณ์นับร้อยนับพันฉากแล่นผ่านหัวโครมใหญ่ มันชัดเจน เสียจนเธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นคาวเลือด เสียงกรีดร้อง และกระแสอารมณ์วิปริตบ้าคลั่งของเจ้าของร่างเดิม วีรกรรมความเหี้ยมโหดและใจคออำมหิตที่ยัยราชินีคนก่อนเคยทำไว้กับสี่จอมปีศาจฉายซ้ำเหมือนภาพยนตร์สยองขวัญที่เธอเป็นผู้แสดงเองภาพแรกคือ ‘คานส์’ ผู้นำเผ่าหมาป่าทมิฬผู้ทระนง ร่างกายกำยำขยายใหญ่แฝงไปด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่าอันสูงส่ง ทว่าในความทรงจำเขากลับถูกโซ่ตรวนลงอาคมเวทมนตร์ตรึงข้อมือข้อเท้าไว้กับเสาหินในคุกใต้ดิน โดยที่ยัยราชินีคนเดิมยืนหัวเราะเสียงแหลมสูงสะใจในมือถือแส้หนังลงอาคมเฆี่ยนตีแผ่นหลังแกร่งของเขาจนเลือดสาดกระ

บรรยากาศภายในท้องพระโรงแห่งปราสาททมิฬเยือกเย็นราวกับถูกแช่แข็ง อากาศที่หมุนเวียนอยู่รอบกายหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นอายมนตร์ดำและคาวเลือดจาง ๆ ที่ตกค้างมาจากอดีตยังคงอบอวลชวนให้จิตใจดิ่งวูบ แสงจันทร์สลัวสาดส่องผ่านบานหน้าต่างทรงโค้งสูง กระทบลงบนพื้นหินอ่อนสีดำสนิทที่ขัดเงาจนมองเห็นเงาสะท้อนของความหวาดหวั่น และที่เบื้องล่างของขั้นบันไดนำไปสู่บัลลังก์ ร่างสูงใหญ่ของสี่จอมปีศาจยืนเรียงรายกันอยู่ภายใต้ความมืดมิด พวกเขานำโดยคานส์ จอมหมาป่าทมิฬผู้มีเรือนร่างกำยำและรอยแผลเป็นพาดผ่านใบหน้าคมคาย แววตาของเขาดุดัน ทว่าแฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่พร้อมจะน้อมรับทุกความเจ็บปวด และข้างเขาคือดราโก้ จอมมังกรโบราณผู้เป็นบอสใหญ่ที่สุดในหมู่พวกเขา เส้นผมสีเพลิงและนัยน์ตาสีทองอร่ามของดราโก้หรี่ลงเล็กน้อย มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ร่างกายของเขายืดตรงอย่างทะนงตน แม้รู้ดีว่าสิ่งที่กำลังจะเผชิญต่อไปนี้อาจเป็นความบ้าคลั่งที่ทวีคูณยิ่งกว่าวันวาน ถัดไปไม่ไกลคือเซนิต จอมแวมไพร์สายเลือดบริสุทธิ์ยืนกอดอกด้วยท่าทีที่ดูผ่อนคลายทว่าดวงตาสีโลหิตกลับจับจ้องไปที่เบื้องสูงอย่างไม่วางตา และสุดท้ายคือเอลเลน เ

แสงเทียนภายในห้องบรรทมส่วนพระองค์ของราชินีปีศาจไหวระริก สาดประกายสีส้มอมทองกระทบกับผนังหินศิลาแลงและผ้าม่านเตียงหลังใหญ่ที่ทำจากผ้าไหมทักทอด้วยดิ้นทองคำ โรสในสภาพที่วิญญาณแทบจะหลุดออกจากร่าง เดินลากส้นสูงคู่หรูเข้ามาหยุดยืนอยู่กลางห้องก่อนจะก้าวไปทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้บุนวมลายกุหลาบดำหน้าโต๊ะเครื่องแป้งกระจกเงาบานใหญ่ มือเรียวบางยกขึ้นถอดมงกุฎหนามทมิฬอันหนักอึ้งออกจากศีรษะ วางมันลงบนโต๊ะเสียงดัง เคร้ง! ก่อนที่เธอจะปล่อยตัวเอนพิงพนักเก้าอี้อย่างหมดสภาพ ความสง่างามและรังสีอำนาจล้นพ้นที่เคยแสดงต่อหน้าสี่จอมปีศาจเมื่อครู่ พลันสลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงดาราสาวจากศตวรรษที่ 21 ที่กำลังเผชิญหน้ากับวิกฤตชีวิตครั้งใหญ่หลวง "เหนื่อยเป็นบ้า... เหนื่อยกว่าถ่ายละครคิวบู้วิ่งหนีระเบิดทั้งวันซะอีก!" โรสบ่นอุบ นิ้วเรียวนวดคลึงขมับที่เต้นตุบ ๆ ด้วยความเครียด 【ระบบ: โฮสต์คะ อย่าเพิ่งเพลียจนหลับไปนะคะ! ฉันมีข้อมูลสำคัญทางเทคนิคที่จำเป็นต้องแจ้งให้ทราบด่วนที่สุดค่ะ!】 เสียงระฆังใสของระบบ 007 ดังเตือนขึ้นในหัว พร้อมกับหน้าต่างโปรแกรมโปร่งแสงสีฟ้าที่เด้งขึ้นมาตรงหน้าเธอ บนหน้าจอแสดงรูปกราฟิกหัวใจสี่

ความเงียบสงบหลังจากคณะทูตแปรพักตร์เดินจากไปเป็นเพียงภาพลวงตาอันแสนสั้น ในขณะที่โรสกำลังจะก้าวขาเดินออกจากท้องพระโรงมุ่งหน้ากลับไปยังห้องบรรทมเพื่อเคลียร์ศึกหนักกับจอมหมาป่าคานส์ สัญชาตญาณความหวาดระแวงของเธอก็ตื่นตัวขึ้นฉับพลัน พร้อมกับเสียงระฆังเตือนภัยของระบบ 007 ที่กรีดร้องระเบิดขึ้นในสมองจนหูแทบดับ ตึ่ง! ตึ่ง! ตึ่ง! 【แจ้งเตือนวิกฤตระดับคอขาดบาดตาย!: โฮสต์คะ! ตรวจพบคลื่นพลังโจมตีลอบกัดจากระยะไกลลื่นไถลผ่านช่องลมด้านบนทิศใต้! มันคือศรโลกันตร์กลืนวิญญาณของกษัตริย์อินทรีการูด้าที่ลอบทิ้งดิ่งลงมาทีเผลอค่ะ! เป้าหมายวิถีสังหารพุ่งตรงไปที่... จอมมังกรดราโก้ค๊าาา!】 โรสสะดุ้งสุดตัวตวัดสายตาขึ้นมองเพดานท้องพระโรงทันที ทว่าช้าไปเสียแล้ว แสงสีแดงเพลิงเข้มข้นขนาดยักษ์พุ่งทะลุผ่านความมืดสลัวลงมาด้วยความเร็วแสง อานุภาพของมันรุนแรงจนมวลอากาศรอบด้านฉีกขาดส่งเสียงระเบิด เปรี้ยง! เปรี้ยง! ที่เบื้องล่างของวิถีศรสังหารนั้นคือดราโก้จอมมังกรโบราณยืนนิ่งสงบ เส้นผมสีเพลิงของเขาปลิวไสวตามแรงลมพายุ นัยน์ตาสีทองอร่ามคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อย จ้องมองศรเพลิงที่กำลังพุ่งลงมาตรงหัวของตนด้วยแววตาที่เรียบเฉยอย่างน่