ตอนที่ 7 ยกเลิกการลงทัณฑ์

เสียงส้นสูงที่เคยเดินจากไปทิ้งความเงียบงันปนความตื่นตระหนกไว้เบื้องหลัง ทว่ายังไม่ทันที่สี่จอมปีศาจจะได้ขยับเขยื้อนกายหรือพูดคุยเพื่อวิเคราะห์สถานการณ์อันน่าประหลาดใจนี้ บานประตูไม้โอ๊กสลักลวดลายอสูรโบราณก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับการปรากฏกายของราชินีปีศาจโรสที่เดินย้อนกลับเข้ามาในท้องพระโรง

คราวนี้เธอไม่ได้เดินไปยังบัลลังก์หนาม แต่หยุดยืนอยู่ตรงกึ่งกลางขั้นบันไดหินอ่อนที่ยกระดับขึ้นสูง ในขณะที่สายตาสีม่วงลึกลับคู่งามตวัดมองทาสโลหิตทั้งสี่ที่ยังคงยืนนิ่งแข็งค้างเป็นหินอยู่ที่เดิม

【แจ้งเตือนจากระบบ: โฮสต์คะ! ลืมของหรือคะ? ค่าความแค้นของดราโก้กำลังพุ่งขึ้นอีก 0.5% แล้วนะ รีบพูดอะไรสักอย่างเร็วเข้าค่ะ!】

เสียงระบบกรีดร้องเตือนในหัวจนโรสอยากจะยกมือกุมขมับ

‘ลืมกะผีสิ! ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตามตารางเดิมของยัยราชินีโรคจิตนี่ ทุก ๆ วันหลังเลื่อนขั้นพลังหรือวันเข้าสภา เธอจะต้องสั่งให้พวกทหารองครักษ์เอาแส้หนามเวทมนตร์มาเฆี่ยนตีพวกเขาสี่คนเพื่อโชว์พาว ถ้าฉันเดินหนีไปดื้อ ๆ พวกลูกน้องข้างนอกก็ต้องเอาแส้มาฟาดพวกผู้ชายหล่อล่ำพวกนี้ตามหน้าที่เดิมอยู่ดีน่ะสิ!’

ดาราสาวระงับความลนลานภายใต้แววตาที่นิ่งสนิท เธอสบตาเข้ากับดราโก้ ที่บัดนี้ดวงตาสีทองฉายแววท้าทายและดุดันอย่างปิดไม่มิด ส่วนจอมมังกรหนุ่มขยับรอยยิ้มหยันที่มุมปากพร้อมคิดในใจ

'สุดท้ายก็ดีแต่ปาก... ก้าวขาไม่ออกจนต้องหันกลับมาสั่งโบยตีพวกข้าเหมือนเดิมสินะ'

ไม่ต่างจากคานส์ที่เกราะอกของเขากระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจที่หนักหน่วง ความหวังเรื่องเสบียงสามหมื่นตันเมื่อครู่คล้ายถูกบดขยี้ด้วยความจริงที่ว่า นางแม่มดตนนี้ไม่มีทางใจดีกับพวกเขาง่าย ๆ ส่วนโรสก็เหยียดยิ้มบางเบา ท่าทางของเธอเย่อหยิ่งและเย้ายวนใจจนน่าหมั่นไส้ เธอยกมือเรียวระหงขึ้นลูบไล้กำไลข้อมือเงินโบราณ ก่อนจะเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงที่ทรงอำนาจดังกังวานไปทั่วห้องโถง

"ข้าสั่งยกเลิกการเฆี่ยนตีและลงทัณฑ์ทั้งหมดในวันนี้"

สิ้นคำประกาศ บรรยากาศรอบตัวก็พลันเงียบสงัดลงยิ่งกว่าตอนที่เธอเดินออกไปเสียอีก สี่จอมปีศาจตกตะลึงจนดวงตาเบิกกว้าง แม้แต่เซนิตแวมไพร์เจ้าเล่ห์ที่มักจะมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้าอยู่เสมอก็ยังหุบยิ้มลงฉับพลัน นัยน์ตาสีโลหิตจ้องมองสตรีตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ

"ฝ่าบาท... ท่านว่าอย่างไรนะ?" คานส์ทวนคำด้วยน้ำเสียงแหบพร่า นึกว่าหูของหมาป่าอย่างเขาเกิดเพี้ยนไปชั่วขณะ

โรสแสร้งพ่นลมหายใจออกมาอย่างนึกรำคาญใจ สายตาคู่งามกวาดมองร่างกำยำของพวกเขาก่อนจะเบือนหน้าหนี คล้ายกับว่าการมองพวกเขานั้นทำให้เธอเสียสายตา ดาราสาวงัดสกิลการบลัฟระดับออสการ์ออกมาใช้ทันที

"พวกเจ้าในตอนนี้ช่างน่าเบื่อสิ้นดี… ยืนทื่อเป็นท่อนไม้ แววตาก็ไร้ซึ่งความตื่นเต้นดิ้นรน ข้าหมดสนุกแล้ว! การเห็นพวกเจ้าโดนเฆี่ยนตีจนเลือดกบพื้นในสภาพซังกะตายแบบนี้ มันไม่ได้ทำให้พลังเวทมนตร์ดำในกายของข้ากระปรี้กระเปร่าขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย" โรสสะบัดเสียงเย็นชา

เธอก้าวลงบันไดมาหนึ่งขั้น บดบังแสงจันทร์จนเกิดเงาทอดยาวลงมาคลุมร่างของพวกเขา ก่อนจะพูดต่อ

"ข้าไม่ชอบกินอาหารที่ไร้รสชาติ และข้าก็ไม่ชอบรังแกคนที่หมดทางสู้จนหน้าเบื่อหน่าย... ไปซะ! ไสหัวออกไปให้พ้นหน้าข้า ก่อนที่ข้าจะเปลี่ยนใจสั่งตัดหัวพวกเจ้ามาทำเป็นเก้าอี้วางเท้า!"

คำพูดถากถางและท่าทีดูแคลนนั้นช่างสมกับเป็นราชินีปีศาจผู้เอาแต่ใจ ทว่าเนื้อหาที่สั่งยกเลิกการลงทัณฑ์กลับสร้างความปั่นป่วนในใจของพวกเขาอย่างมหาศาล

ในมุมมืดเบื้องหลังกลุ่มเอลเลน เอลฟ์มืดสายบุ๋นผู้เงียบขรึมมาโดยตลอดขยับแว่นสายตาเลนส์บาง นัยน์ตาสีเทาหม่นของเขาฉายประกายแห่งความหวาดระแวงอย่างรุนแรง สมองอันชาญฉลาดที่เต็มไปด้วยกลยุทธ์และการวางแผนกำลังคิดหาเหตุผลร้อยแปด

‘เป็นไปไม่ได้... ราชินีไม่มีทางเมตตา ยิ่งเลื่อนขั้นพลังสำเร็จ ยิ่งต้องกระหายการหลั่งเลือดเพื่อบำรุงชีพจรเวทมนตร์ดำ การที่นางสั่งหยุด... คงจะต้องมีแผนการบางอย่างซ่อนอยู่แน่ ๆ หรือว่านางกำลังสูบพลังชีวิตของพวกเราผ่านทางอื่น?’

เมื่อความระแวงพุ่งขึ้นสูง เอลเลนจึงตัดสินใจทำในสิ่งที่อันตรายที่สุด เขาลอบไขว้มือไว้เบื้องหลัง ใช้นิ้วเรียวยาวร่ายอักขระเวทมนตร์โบราณสีเขียวหม่นอย่างเชื่องช้าและเงียบเชียบ ซึ่งมนตร์บทนี้ก็คือเวทเนตรดาราตรวจชีพจร ซึ่งใช้สำหรับตรวจสอบร่องรอยการเปลี่ยนแปลงของพลังเวท กลิ่นอายวิญญาณ หรือแม้กระทั่งสารพิษและคำสาปในร่างกายของเป้าหมาย เขากำลังจะตรวจสอบว่าโรสตรงหน้าคือตัวจริงหรือได้รับบาดเจ็บจากการเลื่อนขั้นพลังจนต้องแสร้งทำเป็นใจดีเพื่อถ่วงเวลา

ละอองเวทมนตร์ขนาดเล็กจิ๋วเท่าเม็ดทรายค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในอากาศ มุ่งตรงไปยังร่างของราชินีสาวอย่างไร้สุ้มเสียง ทว่ามีหรือที่อดีตซุปเปอร์สตาร์ผู้ผ่านการแสดงและจับผิดคนในวงการบันเทิงมานักต่อนักจะไม่สังเกตเห็น โรสที่ประสาทสัมผัสไวเป็นทุนเดิมบวกกับระบบ 007 ที่คอยจับสัญญาณพลังงานรอบตัว เธอเหลือบไปเห็นปลายนิ้วที่ขยับยิบ ๆ ของเอลฟ์มืดทันที

【แจ้งเตือนด่วน!: โฮสต์คะ! เอลเลนกำลังร่ายเวทตรวจสอบค่ะ! พลังเวทของโฮสต์ในตอนนี้มีค่าเท่ากับศูนย์ ถ้าโดนคลื่นเวทของเขาจับได้ ความลับเรื่องที่โฮสต์ไม่มีพลังและไม่ใช่ราชินีคนเดิมจะแตกทันทีค๊าาา!】

‘กรี๊ดดด! ไอ้หนุ่มแว่นนี่เหลี่ยมจัดนักนะ!’ โรสกรีดร้องในใจ พร้อมกับหัวใจเต้นรัวราวกับกลองรบ

แต่สมองของเธอกลับทำงานด้วยความเร็วแสง หากเธอสั่งทหารจับเขา ข้อหาลอบทำร้ายราชินี ค่าความแค้นของอีกสามคนจะต้องพุ่งทะลุ 100% แน่เพราะพวกเขาเป็นพวกพ้องเดียวกัน แต่ถ้าปล่อยให้เขาตรวจสอบจนรู้ความจริง เธอก็ขยับเข้าใกล้ความตายอยู่ดี งานนี้จึงต้องใช้สายตาพิฆาตและการบลัฟขั้นสุดยอด

ก่อนที่ละอองเวทของเอลเลนจะเข้าถึงตัว โรสพลันตวัดสายตาสีม่วงคู่งามหันไปจ้องมองเอลเลนตรง ๆ แววตาของเธอเปลี่ยนจากความเบื่อหน่ายกลายเป็นความดุดัน เยือกเย็น และทรงอำนาจดุจพญามังกรที่กำลังมองมดปลวก แฝงไปด้วยรังสีฆ่าฟันอันเข้มข้นที่เธอจงใจปลดปล่อยออกมาจากการเค้นอารมณ์บทร้ายขั้นสุด

เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของเอลเลนโดยการจ้องนิ่งไม่มีกะพริบ สายตานั้นราวกับประกาศกร้าวว่า 'ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังทำอะไร และถ้าเจ้ายังไม่หยุด... นิ้วของเจ้าจะถูกหักทีละนิ้วทันที'

วินาทีนั้นเอลเลนสะดุ้งเฮือก ร่างกายพลันแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็ง ดวงตาสีเทาเบิกกว้างด้วยความตกใจ คลื่นความกดดันจากสายตาของโรสทำให้เขารู้สึกเหมือนมีใบมีดที่มองไม่เห็นมาจ่ออยู่ที่ลำคอ หัวใจของเอลฟ์มืดเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ปลายนิ้วที่กำลังร่ายเวทสั่นสะท้านจนอักขระเวทมนตร์สีเขียวหม่นแตกกระจายหายไปในอากาศทันที

เขาคาดไม่ถึงว่านางจะรู้ทัน แถมสายตาคู่นั้นมันช่างทรงพลังและน่ากลัวจนเขาไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง เมื่อโรสเห็นว่าเอลเลนยอมสลายเวทมนตร์แล้ว จึงค่อย ๆ ละสายตากลับมาทำเป็นไม่ใส่ใจ เธอยกมือขึ้นปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนปกเสื้อเดรสเบา ๆ ราวกับเรื่องเมื่อครู่เป็นเพียงเรื่องมดแมลงรบกวน

"เอลเลน..." โรสเอ่ยชื่อเขาเสียงเรียบ

"ข้าคิดว่าเจ้าเป็นคนฉลาด และคนฉลาดมักจะรู้ว่าเวลาไหนควรเก็บมือเก็บเท้าของตัวเองไว้ให้ดีที่สุด เพื่อที่จะได้มีชีวิตอยู่ดูโลกในวันพรุ่งนี้" คำเตือนสั้น ๆ แต่แฝงไปด้วยความนัยอันเฉียบขาด ทำเอาสี่จอมปีศาจลอบส่งสายตาสื่อสารกันทันที

ดราโก้และคานส์หันไปมองเอลเลนที่บัดนี้ใบหน้าซีดเผือด มีเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ผุดซึมตามไรผม ทั้งสองคนรู้ได้ทันทีว่าเมื่อครู่เอลเลนต้องแอบลงมือทำอะไรบางอย่างและโดนราชินีจับได้ แต่สิ่งที่น่าแปลกใจที่สุดคือนางกลับละเว้นและยอมปล่อยผ่านไปง่าย ๆ โดยไม่สั่งตัดมือหรือควักดวงตาของเอลเลนออกมาเหมือนในอดีต

‘ทำไม? ทำไมถึงยอมปล่อยไปล่ะ?’ คำถามนี้วนเวียนอยู่ในหัวของพวกเขาทั้งสี่

เซนิตที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ตลอดเวลาขยับยิ้มลึกลับในความมืด แวมไพร์หนุ่มก็เริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวในความคิดของตัวเอง

'อืม... สั่งยกเลิกการลงทัณฑ์ บอกว่าพวกเราน่าเบื่อ ทั้งยังรู้ทันการลอบตรวจสอบของเอลเลนแต่กลับไม่ลงโทษ... นี่มันไม่ใช่ความเมตตาแล้ว แต่มันคือแผนการทรมานรูปแบบใหม่ชัด ๆ'

และใช่แล้วในความคิดของสี่จอมปีศาจตอนนี้ พวกเขาลงความเห็นร่วมกันโดยมิได้นัดหมายว่านี่คือแผนการทรมานจิตวิทยาแบบใหม่ของราชินีปีศาจแน่นอน การเฆี่ยนตีทางกายนั้น ร่างกายของพวกเขาชินชาและเยียวยาตัวเองได้ แต่การปั่นหัวด้วยความหวาดระแวง การให้ความหวังแล้วริบคืน การทำให้รู้สึกเหมือนรอดพ้นแต่กลับต้องตกอยู่ภายใต้สายตาจับจ้องตลอดเวลา นี่มันคือการทรมานจิตใจที่เลือดเย็นและย่ำยีศักดิ์ศรีดียิ่งกว่าสิ่งใด

‘นางต้องการให้พวกเราตายใจ... ต้องการให้พวกเราหวาดระแวงจนเป็นบ้าไปเองสินะ แยบยลนักนะยัยผู้หญิงวิปริต!’ ดราโก้คิดในใจ พลางขบฟันกรอดด้วยความแค้นที่ผสมปนเปไปกับความรู้สึกกริ่งเกรงในอำนาจแบบใหม่ของเธอ

【แจ้งเตือนจากระบบ: โฮสต์ค๊าาา! มหัศจรรย์มากค่ะ! พวกเขาคิดไปไกลจนกู่ไม่กลับแล้วค่ะ! แต่ผลลัพธ์คือค่าความแค้นของเอลเลนลดลง 2% เหลือ 96% เพราะความหวาดกลัวและเกรง ส่วนคานส์ลดลงอีก 1% เหลือ 92.7% ค่ะ! โฮสต์รอดตายได้อย่างปาฏิหาริย์แล้วค๊าา!】

โรสที่ได้ยินเสียงระบบรายงานผลลัพธ์แอบลอบถอนหายใจยาวเหยียดในใจจนปอดแทบพัง

‘เฮ้อ... คิดว่าเป็นแผนจิตวิทยาก็ดีแล้ว ดีกว่ารู้ว่าฉันไม่มีน้ำยาละกันน่ะนะ สกิลการแสดงของฉันนี่มันช่วยชีวิตไว้แท้ ๆ !’

"ยังไม่รีบไปอีกรึ? หรืออยากจะอยู่ให้ข้าเปลี่ยนใจ สั่งเอาตัวพวกเจ้าไปโยนลงบ่อลาวาเล่น ๆ ?" โรสเอ่ยย้ำ น้ำเสียงของเธอบ่งบอกถึงความหมดความอดทน

"น้อมรับบัญชา... ฝ่าบาท" เอลเลนเป็นคนแรกที่เอ่ยปาก น้ำเสียงของเขายังคงสั่นเครือน้อย ๆ เขาโค้งคำนับอย่างสุภาพก่อนจะรีบถอยหลังกลับไป

ดราโก้และเซนิตสบตากับโรสเป็นครั้งสุดท้าย จอมมังกรหนุ่มสะบัดหน้าหนีด้วยความขัดใจแล้วเดินย่ำเท้าเสียงดังออกไปจากห้องโถง ตามด้วยเซนิตที่ทิ้งท้ายด้วยสายตาที่คาดเดาไม่ได้ ส่วนคานส์จอมหมาป่าหนุ่มหยุดยืนอยู่ครู่หนึ่ง โดยที่ในแววตาของเขาสับสนอลหม่าน เขามองราชินีสาวด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ทั้งกตัญญูเรื่องเสบียง ทั้งหวาดระแวงเรื่องแผนการ และทั้งอับอายที่จะต้องไปเป็นหมอนข้างให้เธอในคืนนี้

"คืนนี้... อย่ามาสายล่ะ คานส์ ข้าไม่ชอบรอนาน" โรสแกล้งเอ่ยปากทวงสัญญาด้วยน้ำเสียงยั่วยวนชวนขนลุก จนคานส์เม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะก้มหน้ารับคำ

"ทราบแล้ว... ฝ่าบาท" แล้วเขาก็เดินจากไปเป็นคนสุดท้าย ก่อนที่บานประตูท้องพระโรงจะปิดลงเสียงดัง ปัง! พร้อมกับความตึงเครียดที่สลายไปในอากาศ

ทันทีที่ประตูห้องปิดสนิทและมั่นใจว่าไม่มีใครอยู่แล้ว โรสซุปเปอร์สตาร์สาวตัวแม่พลันหลุดคีพคาแรกเตอร์ทันที ร่างระหงทรุดฮวบลงไปนั่งกองกับพื้นหินอ่อนอย่างหมดสภาพ มือเรียวบางทั้งสองข้างยกขึ้นทึ้งผมตัวเองเบา ๆ ด้วยความสติแตก ใบหน้าที่เคยนิ่งสนิทบัดนี้เหยเกและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

"หัวใจจะวายรอบสองแล้วนะยัยโรส! นี่มันยิ่งกว่าการประกาศผลรางวัลออสการ์ร้อยเท่าซะอีก! ไอ้หนุ่มแว่นนั่นเกือบจะจับได้แล้วไหมล่ะ!" โรสบ่นอุบพร้อมกับเอามือทุบอกตัวเองเบา ๆ เพื่อเรียกขวัญ

【ระบบ: แหม... แต่โฮสต์ก็ทำได้ยอดเยี่ยมมากเลยนะคะ ฉากส่งสายตาพิฆาตนั่น ฉันให้คะแนนเต็มสิบไม่หักเลยค่ะ! สกิลการละครของโฮสต์ช่วยกู้สถานการณ์ไว้ได้ระดับเทพจริง ๆ】

"ไม่ต้องมาชมเลยไอ้ระบบเฮงซวย! รีบอธิบายมาเดี๋ยวนี้เลยนะว่า คืนนี้ฉันต้องทำยังไงกับคานส์?! สั่งให้จอมหมาป่าทมิฬตัวโตล่ำบึ้กขนาดนั้นมาเป็นหมอนข้างที่ห้องนอน... ถ้าเขาเกิดคลั่งขึ้นมาบีบคอฉันตายคาเตียงขึ้นมาจะทำยังไงฮะ?!" โรสแยกเขี้ยวใส่ความว่างเปล่าในอากาศ

【ระบบ: คิก ๆ ๆ ๆ เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงค่ะโฮสต์ คานส์เป็นพวกมีเกียรติยศและรักษาคำพูด ยิ่งโฮสต์อนุมัติเสบียงช่วยเผ่าของเขา เขายิ่งไม่ลงมือหักหลังง่าย ๆ แน่นอนค่ะ ส่วนหน้าที่หมอนข้าง… โฮสต์ก็แค่ใช้สกิลบริหารเสน่ห์ ตกเขาให้เชื่องทีละนิดสิคะ! สู้ ๆ ค่ะ คืนแรกของโฮสต์มันพึ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น!】

โรสฟังแล้วได้แต่ถอนหายใจยาวนอนแผ่หลาลงบนพื้นหินอ่อนอย่างไม่รักสวยรักงามอีกต่อไป ดาราสาวมองเพดานห้องโถงอันมืดมิดพลางคิดในใจด้วยความปลงตกพลางคิดในใจ

‘เออ เอาเถอะ! จากซุปเปอร์สตาร์ดาวรุ่ง สู่ราชินีปีศาจสายละคร และคืนนี้ต้องกลายมาเป็นคนฝึกลูกหมาป่าคลั่งอีก! ชีวิตใหม่ของยัยโรส ทำไมมันถึงได้สมบุกสมบันขนาดนี้กันนะ!’