10

หลังอาหารเย็น ซูว่านอิงกับน้องสาวก็กลับไปที่ห้องเพื่อเก็บของ ซูหรูอี้เรียกน้องสาวเอาไว้

"เสี่ยวเถียน เจ้ามานี่หน่อย ข้ามีเรื่องจะบอก"

เสี่ยวเถียนเดินตามซูหรูอี้ไปที่สวนหลังบ้าน  ทั้งสองคนหายไปนานและไม่ได้กลับมาอีกเลยจนกระทั่งใกล้ถึงเวลาเข้านอน

นางไม่รู้ว่าซูหรูอี้พูดอันใดกับเสี่ยวถียน หลังจากกลับมาเสี่ยวเถียนก็มีอาการเหม่อลอยนางนอนไม่หลับ พลิกตัวไปมาบนเตียง

ทำให้ซูว่านอิง รู้สึกกังวลอย่างมาก วันนี้นนางเกวียนวัวนั่งเป็นเวลานานรู้สึกเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ แต่นางก็ไม่สามารถนอนหลับได้ทันที นางต้องรอให้เสี่ยวเถียนหลับไปก่อน

หลังจากพลิกตัวไปมาอยู่นาน เสี่ยวเถียนก็ลุกขึ้นยืนและถามคำถามกับซูว่านอิงว่า "พี่สาม ถ้าข้าทำเรื่องที่ผิดต่อท่านผิด ท่านจะยกโทษให้ข้าหรือไม่"

ซูว่านอิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง นางไม่รู้ว่าเกิดอันใดขึ้นกับน้องสาวของนาง เพื่อให้เสี่ยวเถียนนอนหลับอย่างสบายใจนางจึงตอบไปว่า

"ได้สิ ไม่ว่าเจ้าจะทำอันใดผิดพี่สามก็จะไม่โทษเจ้า เพราะพี่สามเชื่อว่าเจ้าจะไม่ทำเรื่องที่ไม่ดีกับพี่สาม"

"จริงหรือเจ้าคะ" เสี่ยวเถียนต้องการยืนยันคำพูดของซูว่านอิงรีบถามออกมา

ซูว่านอิงตอบอย่างหนักแน่นว่า "จริงสิ ตอนนี้เจ้ารีบนอนได้แล้ว"

คำพูดนี้ของนางได้ผล ไม่นานเสี่ยวเถียนก็เริ่มหายใจสม่ำเสมอ หลังจากแน่ใจว่าหลินน้องส่าวหลับแล้ว นางจึงแอบออกไปในความมืดมิด ห่อเงินสามสิบสามตำลึงจากเงินสามสิบห้าตำลึงที่นางหามาได้จากการขายสมุนไพร

นางวางห้อผ้าที่ใส่เงินเอาไว้ลงในกล่องไม้แล้วฝังไว้ข้างกำแพง นางถึงกับขยับหินมาวางทับอีกที เพื่อให้มั่นใจว่าเงินจำนวนมหาศาลของนางจะปลอดภัย ไม่เช่นนั้นนางคงนอนไม่หลับ

ซูว่านอิงรู้สึกว่าตอนนี้นางคงใช้เงินไม่มากขนาดนั้น และคงไม่ปลอดภัยที่จะเก็บไว้กับตัว ควรจะซ่อนมันไว้ที่ไหนสักแห่งจะดีกว่า

หลังจากครุ่นคิดอยู่นาน นางจึงตัดสินใจทำตามวิธีโบราณโดยฝังเงินลงในดิน ใครจะไปขุดดินข้างกำแพงบ้านตัวเองโดยไม่มีเหตุผลล่ะ

สองวันต่อมาหลังจากกลับมาถึงหมู่บ้าน ซูว่านอิงก็เริ่มต้นชีวิตการทำงาน นอกจากเรียนเขียนพู่กันกับซูหรูอี้หรือหลี่เหนียงทุกเช้าแล้ว นางยังมีงานบ้านและในไร่นาอีกด้วย

แม้ว่างานเหล่านี้จะน้อยกว่าและง่ายกว่าที่นางเคยทำมาก่อน แต่เนางก็ยังรู้สึกหนักใจอยู่ดี ซูว่านอิงได้แต่กัดฟันแล้วก้มหน้าทำงานต่อไป เพราะเมื่ออยู่ใต้ชายคาเดียวกัน ก็ต้องยอมก้มหัวลงเพราะนางหาใช่ลูกที่ท่านแม่โปรดปราน โชคดีที่เสี่ยวเถียนช่วยไว้ ไม่เช่นนั้นนางคงเก็บของแล้วไปจากที่นี่ไปตายเอาดาบหน้าเสียดีกว่า

ซูว่านอิงไม่รู้ว่านางคิดไปเองหรือไม่ แต่นางรู้สึกว่าซูหรูอี้มองนางแปลกๆ เป็นอีกวันที่แสนธรรมดา ซุว่านอิงแบกถังผ้าสองถังไปซักที่ลำธารตามปกติ ตอนที่นางมาถึงไม่มีใครอยู่ริมลำธารเลย

เนื่องจากน้ำท่วมในฤดูใบไม้ผลิ ระดับน้ำจึงสูงขึ้นอย่างมากและกระแสน้ำก็ปั่นป่วน นางจึงต้องหาที่ ที่เหมาะสมเพื่อนั่งยองๆ ซักผ้าอย่างระมัดระวัง เสี่ยวเถียนบอกว่าคืนก่อนหน้านางนอนไม่หลับ ซูว่านอิงจึงบอกให้นางนอนต่ออีกหน่อยส่วน

เสื้อผ้าทั้งหมดในบ้านซูว่านอิงจะเป็นคนซักเอง ถังผ้าสองถังใหญ่ทำให้งานของวันนี้หนักขึ้นไปอีก ส่วนคนที่ไม่เคยทำงานบ้านหรืองานในไร่นาก็คือซูหรูอี้เพราะหลี่เหนียงเลี้ยงดูนางมาอย่างดีไม่ยอมให้ลำบาก

“อ๊ะ” ทันใดนั้นซูว่านอิงก็รู้สึกถึงแรงผลักที่หลังของนาง

ส่งผลให้นางตกลงไปในแม่น้ำก่อนที่จะทันตั้งตัว นางก็ถูกผลักลงไปในแม่น้ำเสียแล้ว ซูว่านอิงรีบคว้าหญ้าสูงริมฝั่งอย่างสิ้นหวัง พยายามหาที่ยืนเพื่อปีนขึ้นไป

ในที่สุดเธอก็สามารถคว้าหญ้าริมฝั่งแล้วยืนได้อย่างมั่นคง แต่ทว่าน้ำไหลแรงเกินไป ซูว่านอิงจึงหมดแรงที่จะเกาะไว้ มือของนางคลายออกและถูกสายน้ำพาไป

ในตอนที่ไถลตัวลงไปในแม่น้ำอีกครั้ง หัวของนางกระแทกกับหิน สติของนางเริ่มเลือนหายไป ทุกอย่างมืดมิด ซูว่านอิงได้แต่ปล่อยให้กระแสน้ำพัดพาไป น้ำไหลเข้าปากและจมูก แม้แต่จะดิ้นรนก็มีแรงพอที่จะดิ้นรน

ทันใดนั้นฮั่วเหลียนเฉิง กำลังเดินไปที่แม่น้ำเขาเห็นใครบางคนตกลงไปในน้ำจากระยะไกล กำลังจะจมลง เขาตกใจมาก จึงรีบวิ่งเข้าไปช่วย

หลังจากช่วยคนขึ้นฝั่งมาได้เขามองดูใกล้ๆ ฮั่วเหลียนเฉิงก็ประหลาดใจและงุนงง

เขาตรวจสอบการหายใจของซูว่านอิงและพบว่านางหยุดหายใจแล้ว เขารีบง้างปากนางออกเพื่อตรวจดูสิ่งแปลกปลอม จากนั้นกดที่หัวใจนางเธอตามคำสั่งสอนของอาจารย์ แต่หลังจากพยายามหลายครั้ง ซูว่านอิงก็ยังไม่ตอบสนอง

เขาลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะบีบจมูกของซูว่านอิง ก้มหน้าลง และเป่าลมเข้าปากของนาง จากนั้นก็กดที่หัวใจของนางต่อไป หลังจากพยายามหลายครั้ง ซูว่านอิงก็กลับมาหายใจได้อีกครั้งในที่สุด

ฮั่วเหลียนเฉิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก แม่ม่ายหวังที่เพิ่งมาซักผ้าบังเอิญเห็นเหตุการณ์เข้าพอดี

เสื้อผ้าของฮั่วเหลียนเฉิงกับซูว่านอิงเปียกโชกไปหมด ฮั่วเหลียนเฉิงเพิ่งจะเป่าลมเข้าปากซูว่านอิง ยากที่จะบอกได้ว่าเกิดอันใดขึ้นระหว่างคนทั้งสอง

แม่ม่ายหวังคงเดาได้ว่าฮั่วเหลียนเฉิงช่วยซูว่านอิงขึ้นมาจากน้ำ แต่เมื่อแม่หม้ายหวังติดถึงความไม่พอใจที่นางมีต่อหลี่เหนียงและความจริงที่ว่านางต้องทนทุกข์ทรมานจากน้ำมือของหลี่เหนียงหลายครั้ง การที่นางไม่ทำให้เกิดเรื่องใหญ่ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่การแก้แค้นที่ดี

เมื่อเห็นว่าซูว่านอิงได้รับการช่วยเหลือแล้ว นางรีบตะโกนสุดเสียงว่า

"โอ้ ไม่นะ โอ้ ไม่นะ ลูกสาวคนที่สามของอาจารย์ซูตกน้ำแล้ว ลูกสาวคนที่สามของอาจารย์ซูตกน้ำ"

ผู้คนต่างมารวมตัวกันเมื่อได้ยินเสียงร้องของแม่ม่ายหวัง แม่ม่ายหวังเห็นใครบางคนเดินเข้ามาหา จึงพูดกับฮั่วเหลียนเฉิงด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูไม่จริงใจว่า “

คุณชายฮั่วสิ่งที่ท่านทำนั้นไม่น่ารักเลย ท่านเป็นนักปราชญ์และรู้จักมารยาทดี พอช่วยหญิงสาวขึ้นมาจากน้ำแล้ว ท่านจะเอาเปรียบและจูบปากนางได้อย่างไร”

ฮั่วเหลียนเฉิงเห็นว่าผู้คนรอบข้างต่างจ้องมองพวกเขาอย่างจับจ้องหลังจากได้ยินสิ่งที่แม่ม่ายหวังพูด เขาคิดในใจว่าต้องมีอะไรผิดปกติ จึงรีบอธิบายว่า

“ข้าเป่าลมเข้าไปในปากนางเพื่อช่วยนาง ไม่ใช่เพื่อเอาเปรียบ...”

แม่ม่ายหวังขัดจังหวะ “ใครจะเชื่อเจ้ากัน การจูบปากใครสักคนเพื่อช่วยเขาเป็นสิ่งที่ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน”