تسجيل الدخولمشاركة
11
تاريخ النشر:
2026-08-22 23:27:31“แต่พี่สาวคนที่สามบอกว่าไม่ว่าข้าจะทำอะไรผิด นางก็จะให้อภัยข้า” เสี่ยวเถียนไม่เชื่อในสิ่งที่ซูหรูอี้พูด
ซูหรูอี้พูดต่อไปอย่างน่าสงสารว่า “เสี่ยวเถียน เจ้าช่วยข้าได้ไหม ข้าขอร้อง” หัวใจของเสี่ยวเถียนอ่อนลง เธอสัญญากับซูหรูอี้ว่า “ตกลง ข้าจะทำตามที่ท่านบอก” ซูต้าเฉียงโค้งคำนับให้ผู้คนในลานบ้านแล้วพูดว่า “ข้าขอขอบคุณทุกคนที่ช่วยเหลือและห่วงใยลูกสาวของข้า วันนี้ข้าไม่สามารถต้อนรับพวกท่านได้ ดังนั้นข้าจะไปขอบคุณด้วยตนเองในวันอื่น เรื่องที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่ของบ้านเราเถอะ” เมื่อคนในลานบ้านได้ยินเขาพูดเช่นนั้น พวกเขาก็แยกย้ายกันไปทำธุระของตัวเอง เหลือเพียงฮั่วเหลียนเฉิงอยู่ที่ลานบ้าน ซูต้าเฉียงพูดกับเขาอย่างจริงจังว่า "วันนี้เจ้าอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นได้แล้ว" ฮั่วเหลียนเฉิงเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น หลังจากฟังแล้ว ซูต้าเฉียงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ตามคำพูดของฮั่วเหลียนเฉิง เรื่องวันนี้ไม่ง่ายอย่างนั้น ลูกสาวอีกสองคนของเขาจะต้องมีส่วนเกี่ยวข้องด้วย เขาพูดกับฮั่วเหลียนเฉิงว่า "ขอบคุณที่ช่วยเสี่ยวอิงไว้ แต่ข้าจะถามเสี่ยวอี้กับเสี่ยวเถียนเกี่ยวกับสิ่งที่เจ้าพูดต่อไป ส่วน
أحدث فصل
ทะลุเวลา มาเป็นภรรยาแสนชัง 130
ฤดูวสันต์ ฤดูกาลแห่งสรรพสิ่งที่ฟื้นคืนชีพ หิมะบนหลังคาเริ่มละลาย ต้นไม้เริ่มผลิใบอ่อน ในที่สุดคดีกบฏขององค์ชายรองก็มีบทสรุปผู้ที่มีส่วนร่วมสำคัญในคดีกบฏขององค์ชายรองล้วนถูกตัดสินประหารชีวิตด้วยการแล่เนื้อถลกหนัง ส่วนผู้ที่เหลือล้วนถูกเนรเทศไปยังชายแดน ทว่าด้วยความพยายามไกล่เกลี่ยช่วยเหลือของฮั่วเหลียนเฉิง ซูหรูอี้จึงรอดพ้นจากโทษประหารชีวิต และถูกตัดสินให้เพียงแค่เนรเทศไปชายแดนเหนือเท่านั้นข่าวนี้แพร่สะพัดกลับไปถึงเมืองหย่งโจว หลี่เหนียงเสียใจอย่างหนักจนถึงขั้นสลบไป ซูหรูอี้คือบุตรสาวที่นางรักและทะนุถนอมมากที่สุด เมื่อต้องมาตกระกำลำบากเช่นนี้ นางย่อมไม่อาจทำใจยอมรับได้ หัวใจของนางเจ็บปวดเจียนตาย นางหลงลืมคำเตือนของซูว่านอิงที่เคยกำชับให้เก็บตัวเงียบๆ ไปจนสิ้น นางไม่สนแม้กระทั่งเสียงห้ามปรามของบิดาซู หอบหิ้วเถียนเถียนเดินทางเข้าเมืองหลวงมาหาซูว่านอิง คุกเข่าร้องห่มร้องไห้น้ำตาอาบหน้าอยู่เบื้องหน้านาง“ว่านอิงเอ๋ย ซูหรูอี้เป็นพี่สาวแท้ๆ ของเจ้านะ ดินแดนทางเหนืออันแสนทุรกันดารนั่นมีหิมะตกตลอดทั้งปี ไม่ใช่ที่ที่คนจะอยู่ได้เลย พี่สาวของเจ้าไม่เคยต้องทนลำบากมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย นางจะไปทนรั
ทะลุเวลา มาเป็นภรรยาแสนชัง 129
แม่นางเตี๋ยอู่แห่งหอชุนอวี้ เห็นซือซือพรวดพราดเข้ามา ก็กวาดสายตามองไป๋เฉียนสลับกับซือซือพลางยิ้มอย่างรู้ทัน นางจงใจขยับกายเข้าไปเบียดชิดไป๋เฉียน แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงหยดย้อย “คุณชายยังคงนึกถึงข้าน้อยอยู่เสมอ ถึงขั้นสั่งให้คนยกของกินมาให้ถึงที่เชียว”ซือซือรู้สึกไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง นางกระแทกกล่องอาหารลงบนโต๊ะเสียงดังปัง พลางเอ่ยกระแทกแดกดัน “ใกล้จะเที่ยงแล้ว พี่เตี๋ยอู่รีบกลับไปเสียเถอะเจ้าค่ะ ประเดี๋ยวแดดร้อนเปรี้ยงขึ้นมา ผิวพรรณจะไหม้เกรียมเอาได้นะเจ้าคะ”บนตัวสตรีผู้นี้พกถุงหอมมากี่ใบกันเนี่ย ถึงได้ส่งกลิ่นฉุนกึกอบอวลไปทั่วทั้งห้องเช่นนี้เตี๋ยอู่ทำหูทวนลม แสร้งทำเป็นไม่เข้าใจความหมายแฝง นางกระตุกชายเสื้อของไป๋เฉียนพลางออดอ้อน “คุณชายเจ้าขา แม่หนูซือซือยังบอกเองเลยว่าแดดข้างนอกมันร้อนเปรี้ยง ท่านก็รั้งให้ข้าอยู่กินมื้อเย็นด้วยกันก่อนแล้วค่อยกลับเถิดนะเจ้าคะ ข้าจะได้อยู่พูดคุยเป็นเพื่อนแก้เบื่อให้ท่านไงเจ้าคะ”“ไม่อนุญาต”ไป๋เฉียนยังไม่ทันได้อ้าปากตอบ ซือซือก็ตวาดขัดขึ้นมาเสียเสียงดังลั่น ดวงตาของนางวาวโรจน์ไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความหึงหวง แทบอยากจะพุ่งเข้าไปจับคนทั้งสองแยกออกจากกันเดี๋
ทะลุเวลา มาเป็นภรรยาแสนชัง 128
ซือซือเดินตามหลังซูว่านอิงลงจากรถม้า พอเข้าไปในห้องด้านในและถอดหมวกคลุมหน้าออก ก็เผยให้เห็นรอยฟกช้ำดำเขียวบริเวณหางคิ้วและหางตา ซ้ำยังมีรอยข่วนสีแดงเป็นทางยาวหลายรอยบริเวณรอยต่อระหว่างลำคอกับปลายคางซูว่านอิงค้นหายาลดอาการบวมและสลายรอยฟกช้ำบนตู้ยาของซือซือที่เต็มไปด้วยขวดยาวางเรียงราย ปกติแล้วซือซือชอบหมกมุ่นอยู่กับการปรุงยาพวกนี้ ยาในตู้ล้วนเป็นยาที่นางลงมือปรุงเองตามตำราแพทย์ทั้งสิ้น“พี่สะใภ้ ตู้ชั้นที่สาม ขวดเล็กๆ สีแดงชาดขวดที่ห้าจากริมสุดนั่นแหละเจ้าค่ะ”เมื่อเปิดฝาออก กลิ่นสมุนไพรเข้มข้นก็โชยเตะจมูก ซูว่านอิงป้ายเนื้อยาออกมาเล็กน้อยแล้วค่อยๆ ทาลงบนบาดแผลของซือซือ“ซี๊ดดด”บริเวณที่บวมแดงมีรอยถลอกเล็กๆ พอสัมผัสโดนเนื้อยาที่เย็นเฉียบและแสบสัน ความเจ็บปวดก็แล่นจี๊ดขึ้นมาทันที“ทีตอนนี้ล่ะมารู้สึกเจ็บ แล้วตอนอยู่ที่สนามม้า ทำไมถึงได้ใจร้อนวู่วามปานนั้นเล่า”ซือซือกัดฟันข่มความเจ็บ พลางสบถด่าด้วยความเคียดแค้นไม่ได้รับความเป็นธรรม “พวกลูกผู้ดีเสเพลพวกนั้น อาศัยบารมีตระกูลตัวเองมาทำตัวกร่าง รังแกเกี้ยวพาราสีหญิงสาวชาวบ้าน แถมยังมาด่าว่าข้าแส่ไม่เข้าเรื่อง หาว่าข้าเป็นแค่หมอหญิงต่ำต้อยท
ทะลุเวลา มาเป็นภรรยาแสนชัง 127
ฮั่วเหลียนเฉิงผู้เปี่ยมไปด้วยความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีของบัณฑิต กลับยอมคุกเข่าให้นางเช่นนี้หรือ การที่นางคุกเข่าต่อหน้าเขาที่ศาลในวันนั้น เป็นเพียงอารมณ์ชั่ววูบด้วยความโกรธแค้น แต่นางไม่เคยคิดหวังจะให้เขาต้องมาคุกเข่าขอขมานางเช่นนี้เลยเขากุมมือของนางไว้แน่น สัมผัสอุ่นวาบถ่ายทอดถึงกัน นัยน์ตาสีดำขลับของเขาสะท้อนภาพของนางอย่างชัดเจน เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังและจริงใจ“เมื่อครั้งยังเยาว์วัย ข้าเคยรู้สึกดีกับพี่สาวของเจ้าจริง ทว่ามันก็เป็นเพียงความรู้สึกเลือนราง ไม่เคยล่วงเกินขอบเขตใดๆ เลย และตั้งแต่วันที่ข้าแต่งงานกับเจ้า ข้าก็ตัดใจจากนางได้อย่างเด็ดขาด ไม่เคยมีความรู้สึกอื่นใดหลงเหลืออยู่อีกเลย”พอพูดถึงตรงนี้ ใบหูของเขาก็เริ่มแดงระเรื่อ ก่อนจะลามไปถึงลำคอ “แต่หลังจากที่ได้ใช้ชีวิตร่วมกับเจ้า ข้าก็เริ่มใส่ใจเจ้า คอยจดจำคำพูด รอยยิ้ม และความรู้สึกของเจ้า โดยไม่รู้ตัว.. ข้าก็ตกหลุมรักเจ้าเข้าเสียแล้ว ข้าปรารถนาที่จะได้ชื่นชมความงดงามของโลกใบนี้ไปพร้อมกับเจ้า อยากจะเคียงคู่เจ้าไปจนตราบวาระสุดท้าย ทว่าเมื่อข้าต้องเข้าไปพัวพันกับศึกชิงบัลลังก์ อนาคตเบื้องหน้าช่างมืดมนและเต็มไปด้วยอันตราย ข้
ทะลุเวลา มาเป็นภรรยาแสนชัง 126
นี่เป็นครั้งแรกที่นางถูกจูบอย่างเร่าร้อนถึงเพียงนี้ ร่างกายของนางอ่อนระทวยไร้เรี่ยวแรง สองมือพยายามผลักไสแผงอกกว้างของเขาอย่างสุดกำลัง ทว่าก็ไร้ผล ด้วยความร้อนใจ นางจึงตัดสินใจกัดริมฝีปากของเขาอย่างแรง จนกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วโพรงปากในที่สุดฮั่วเหลียนเฉิงก็ยอมผละริมฝีปากออก เขาจ้องมองนางด้วยนัยน์ตาที่แดงก่ำราวกับสัตว์ป่า แววตาดุดันและบ้าคลั่งของเขาทำให้นางรู้สึกหวาดหวั่นจนตัวสั่นทว่าวินาทีต่อมา เขาก็ซุกหน้าลงซอกไซ้ริมฝีปากไปตามลำคอระหงของนาง ขบเม้มดูดดุนจนเกิดเป็นรอยรักสีแดงช้ำเป็นจ้ำๆ ซูว่านอิงพยายามดิ้นรนขัดขืนสุดชีวิต ทว่าก็ไม่อาจหลุดพ้นจากพันธนาการของเขาได้ สุดท้ายนางจึงต้องยอมแพ้ ปล่อยให้เขาซุกไซ้ดูดดึงผิวเนื้อของนางตามอำเภอใจ นางพยายามกลั้นเสียงครางกระเส่าที่น่าอับอายไว้สุดฤทธิ์ กัดริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด ภายในห้องจึงหลงเหลือเพียงเสียงสะอื้นไห้แผ่วเบา และเสียงหอบหายใจอันหนักหน่วงของคนทั้งสองสายลมหนาวพัดกระหน่ำอยู่ภายนอก หน้าต่างที่ปิดไม่สนิทดีนักส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดเป็นระยะ ฮั่วเหลียนเฉิงจัดแจงเสื้อผ้าบนร่างให้เข้าที่ ก่อนจะก้าวลงจากเตียงไปปิดหน้าต่างให้สนิท รอยแผลที่ริ
ทะลุเวลา มาเป็นภรรยาแสนชัง 125
“หืม หากข้าจำไม่ผิด คุณชายฮั่วกับซูว่านอิง.. หย่าขาดกันไปแล้วไม่ใช่หรือ”สิ้นคำพูดของซูเฉียน บรรยากาศภายในห้องโถงก็พลันเงียบกริบลงทันตา ฮั่วเหลียนเฉิงรีบหันไปมองปฏิกิริยาของซูว่านอิงด้วยความร้อนรน เมื่อเห็นว่านางยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย เขาก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก “หนังสือหย่าฉบับนั้นเป็นเพียงแผนการเฉพาะหน้าเพื่อรับมือกับสถานการณ์ในตอนนั้นเท่านั้น อีกอย่าง หนังสือหย่าก็ยังไม่ได้ถูกนำไปจดทะเบียนอย่างเป็นทางการที่ศาลว่าการ ดังนั้นมันจึงไม่มีผลทางกฎหมายใดๆ ทั้งสิ้น”ซูเฉียนยังคิดจะต่อปากต่อคำอีก ทว่าซูว่านอิงรู้ดีว่าเขาเพียงแค่ต้องการจะแก้แค้นแทนตนนางเท่านั้น แต่เมื่อเห็นว่าฮั่วเหลียนเฉิงกำลังจะระเบิดอารมณ์โกรธออกมา นางจึงแอบเตะขาซูเฉียนเบาๆ ใต้โต๊ะ เป็นเชิงปรามให้เขาหยุดพูดได้แล้วการกระทำเล็กๆ น้อยๆ ระหว่างคนทั้งสองไม่อาจเล็ดลอดสายตาของฮั่วเหลียนเฉิงไปได้ ยิ่งทำให้เขารู้สึกว่าความสัมพันธ์ของพวกเขานั้นช่างลึกซึ้งและแนบแน่นเกินกว่าที่เขาคิดไว้มากนัก เขาพยายามข่มเพลิงโทสะที่ลุกโชนอยู่ในใจ แล้วผุดลุกขึ้นเดินจากไปอย่างเงียบๆพอฮั่วเหลียนเฉิงลุกออกไป บรรยากาศในการสนทนาก็ดูจะผ่อนคลายและเป็นกันเ
قد تعجبك أيضًا
แต่งกับขุนนาง
หอมดังเดิม123.3K وجهات النظرท่านแม่เซียนหมอ: วันนี้เสด็จพ่อสำนึกผิดหรือยัง
หานซานรื่อ127.1K وجهات النظرชายาอัปลักษณ์ของท่านอ๋องรูปงาม
จันทร์ส่องแสง44.4K وجهات النظرลิขิตกาลบันดาลรัก
ดอกท้อในสายลม36.9K وجهات النظرพี่หญิงอย่าทอดทิ้งข้า
เทียนสื่อ249 وجهات النظرพลิกชะตาตัวประกอบสู่ยอดหญิงอันดับหนึ่ง
ซูมู่หราน251 وجهات النظرทะลุมิติมาเป็นเด็กยากจนสิบสองขวบ มีระบบกระเป๋าโกงธุรกิจ
Kanpiman125 وجهات النظرช่วยด้วย! ข้าพังเรือพระเอกนายเอกโดยไม่ตั้งใจ
ปกแดง200 وجهات النظر
