ตอนที่ 13. ฉันคือเจ้าของเธอ/3

ตอนที่ 13. ฉันคือเจ้าของเธอ/3

“ไม่... ไม่นะ...”

มัสลินสะอื้นฮักกับความปั่นป่วนในกายตัวเอง เธอละอายแต่ไม่อาจห้ามปรามแรงขับทางกายที่กำลังทำให้เธอคิดอะไรไม่ออก ความหวาดผวาค่อยเลือนหายไป พร้อมกับความควบคุมตัวเองหมดไป เธออ่อนระทวยสิ้นเรี่ยวแรงขัดขืน ได้แต่หลับตาจิกปลายเล็บขยำผ้าปูที่นอนจนยับย่น

“คนสวยของฉัน...”

กริชครางในคอ กระดกลิ้นรัวแรงขึ้น ปลายลิ้นแทรกลึกเข้าไปในโถน้ำผึ้ง เรียกเสียงกรีดร้องดังระงม น้ำหวานหลั่งรินออกมาจนชุ่มฉ่ำ มธุรสหวานล้ำนั้นทำให้คนดื่มกินเมามัว เขาเร่งจังหวะละเลงปลายลิ้นจนเธอกรีดร้องออกมา

“กรี๊ดดดด”

มัสลินรับรู้ทุกสัมผัสจากปลายลิ้นร้อนนั้นอย่างละอาย แต่ก็ห้ามร่างกายตัวเองไม่ให้ลู่ไหวไปกับการปลุกเร้าแสนเชี่ยวชาญของเขาได้ เธอพ่ายแพ้ให้แก่อารมณ์ดำกฤษณา ปล่อยให้ตัวเองล่องลอยไปสู่ดินแดนที่ไม่เคยรู้จัก โดยมีเขาเป็นผู้ส่งเธอไปจนสุดทาง แสงสีขาวแตกกระจาย ในท้องบิดมวน ร่างกายเกร็งสะท้านก่อนจะมีบางอย่างระเบิดพร่างออกมา ร่างงามเกร็งตัวแอ่นสะโพก ยกตัวลอยจากหมอนที่รองรับ เสียงลมหายใจหอบกระเส่า บ่งบอกว่าเขาส่งเธอไปแตะขอบฟ้าสำเร็จเป็นครั้งแรกในชีวิตสาว

กริชเงยหน้าขึ้นชื่นชมความสำเร็จ เขาเห็นใบหน้างามแดงจัด เธอหลับตาแน่น หอบหายใจแรง จนทรวงอกอวบงามสะท้อนขึ้นลง เป็นภาพชวนประทับใจ

“ยังมีอะไรที่ดีกว่านั้นรออยู่นะคนสวย”

คำพูดของเขาทำให้หญิงสาวลืมตาขึ้นมอง ก่อนจะเบิกตากว้างส่ายหน้าเมื่อร่างกำยำขยับลุกขึ้นนั่งคุกเข่า บางสิ่งบางอย่างที่ร้อนผ่าวราวกับแท่งเหล็กเผาไฟ จดจ่ออยู่ใกล้ความบอบบางของกายสาว

“ไม่ อย่านะ... อ๊ะ”

เสียงร้องห้ามไม่ได้ผล เมื่อกายแกร่งแทรกตัวผ่านเข้ามาในความนุ่มร้อนราวกับปลอกกำมะหยี่ แรงโอบรัดทำให้เขาหยุดนิ่งครู่หนึ่ง เพื่อให้เธอคลายความแข็งขืน โน้มตัวผ่อนร่างลงไปหา แล้วแตะริมฝีปากจุมพิตเรียวปากนุ่มที่กำลังจะกรีดร้อง บดเคล้าเล้าโลมเธอให้หายตื่นตระหนก มือเคล้าคลึงทรวงอกงามให้เธอหลงลืมตน ขณะที่มืออีกข้างนวดเฟ้นสะโพกหนั่นแน่นให้คลายความเกร็ง เขาพยายามใจเย็นค่อยๆ ปลอบประโลมเธอ กระตุ้นเธอให้คล้อยตาม เคลิ้มไหวไปกับสัมผัสนุ่มนวลทีละน้อย

สิ่งที่ผ่านเข้ามาสร้างความอึดอัด คับตึง และเจ็บแปลบ มัสลินเกร็งตัวอย่างหวาดผวาด้วยสิ่งนี้เคยทำให้เธอเจ็บปวดทรมานมาก่อน มันกำลังจะเกิดขึ้นอีกครั้งใช่ไหม หญิงสาวเกิดอาการต่อต้านขึ้นมา แต่สัมผัสจากริมฝีปากมอบจุมพิตอ่อนหวานทำให้เธอคลายความหวั่นหวาดลง มือหนาเคล้าคลึงทรวงนุ่มและสะโพกอย่างนุ่มนวล ผ่อนคลายความรู้สึกขัดขืนให้ผ่อนจางลง ก่อนจะกลายมาเป็นความรู้สึกเคลิ้มไหวไปกับสัมผัสกระตุ้นเร้านั้น

กริชไม่ผลีผลามทำให้เธอหวาดกลัวอีก เขาค่อยๆ ขยับกายช้าๆ ดันตัวเองเข้าไปลึกสุดความยาว แล้วถอดถอนออก ก่อนจะเคลื่อนกายตอกย้ำลงไป ราวกับตีตราประทับความเป็นเจ้าของเธอ สะโพกสอบเริ่มเพิ่มจังหวะการเคลื่อนไหว จากช้าเนิบนาบ จนเมื่อเห็นว่าเธอเริ่มตอบสนองเขาโดยการดีดเด้งรับทุกการขยับ ก็เพิ่มความเร็วและแรงขึ้น

หญิงสาวลมหายใจขาดเป็นห้วงด้วยความเสียวซ่านสุดใจ ร่างกายร้อนวาบไปทั้งตัว ความเจ็บปวดทรมานเลือนหายไปหมดเหลือเพียงความรู้สึกรัญจวนใจเข้ามาแทนที่ ร่างกายของเธอโยกโยนตอบรับทุกจังหวะของเขาราวกับเกิดมาเพื่อเป็นของเขา มือน้อยโอบรอบลำคอหนา ขยำผมตรงท้ายทอยของเขาไว้ เสียงครางดังอยู่ในคอ เมื่อเขาผละริมฝีปากออกเธอก็กรีดร้องออกมาอย่างลืมตัว

“กรี๊ดดด ฉันไม่ไหวแล้ว...”

“อีกนิดน่าคนสวย อดทนหน่อย”

กริชรับรู้ถึงการตอดรัดจากภายในกายสาว บ่งบอกว่าเธอกำลังจะแซงหน้าเขาไปแตะเส้นชัย จึงเร่งจังหวะห่มสะโพกโจนจ้วงเข้าหารัวแรงขึ้น ขยับสะโพกตอกตึงเข้าลึกแล้วถอนออกก่อนจะกระแทกหนักๆ เน้น ๆ การเคลื่อนไหวเข้าออกของเขาทุกจังหวะหนักหน่วง ส่งแรงอัดแทรกเสียดเข้าลึกและเร็ว เขาโจนจ้วงเข้าหาอย่างดุดันจนร่างงามโยกโยน หญิงสาวจิกเล็บขูดข่วนแผ่นหลังเขาจนเป็นรอยยาว เขากำลังจะทำให้เธอตกอยู่ในห้วงพิศวาสจนลืมตัว

ชายหนุ่มเร่งเร้าโยกขยับแรงถี่มากขึ้น ขณะที่เธอก็รัดรึงเขาแน่นหนึบ ก่อนที่เขาจะกระแทกกายหนักเป็นครั้งสุดท้าย กดตัวตนจมลึกไปจนสุดความยาว แล้วเกร็งตัวปลดปล่อยสายธารแห่งชีวิตให้เธอรับไว้จนหมดกาย ก่อนจะซบหน้าบนทรวงอกนุ่ม พร้อมๆ กับเสียงกรีดร้องของเธอดังขึ้นข้างหู หญิงสาวกอดรัดเขาไว้แน่นอย่างสุขสม

ทั้งสองนอนนิ่งในท่านั้นอยู่ครู่ใหญ่ หญิงสาวไม่ยอมลืมตาขึ้น มีเพียงน้ำตาไหลรินออกมาจากหางตา บ่งบอกความละอายและอดสู ที่ยอมให้เขารุกราน และยังร่วมมือกับเขาอย่างน่าอาย

“จำเอาไว้ว่าเธอเป็นของฉัน ของฉันคนเดียว...”

 เขากระซิบบอกเธอ ตอกย้ำความเป็นเจ้าของอย่างอิ่มเอมในรสรัก  มัสลินไม่ตอบรับได้แต่ปล่อยน้ำตาให้หลั่งรินแทนการต่อต้าน ร่างนุ่มถูกพลิกตัวให้เข้ามาอยู่ในอ้อมแขนแข็งแรง ริมฝีปากร้อนแตะบนหน้าผากมนคล้ายต้องการปลอบโยน ก่อนจะกอดรัดเธอไว้นอนนิ่งอยู่ในท่านั้น หญิงสาวสิ้นเรี่ยวแรงจะต้านทาน ความอ่อนล้าทั้งร่างกายและจิตใจ ทำให้เธอหลับลงไปในอ้อมกอดของคนที่เจ้าตัวเกลียดชัง

พรุ่งนี้จะเป็นเช่นไร พรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้น ทุกคนล้วนไม่อาจฝืนชะตากรรม...

///

เช้าวันใหม่อาจจะเป็นวันสดใสสำหรับใครหลายคน แต่เรือนไทยของคุณยายฝ้ายคำกลับเป็นเช้าที่เจ้าบ้านอยู่ในสภาพหัวใจเจียนแหลกสลาย กับข่าวร้ายที่แพรพรรณนำมาบอกตั้งแต่ตื่นนอน

“ยายมัสโดนจับไปเรียกค่าไถ่ค่ะคุณแม่”

แพรพรรณบีบน้ำตาไปปั้นเรื่องหลอกมารดาไป โดยมีสมเกียรติผู้เป็นสามีคอยเป็นลูกคู่อยู่ข้างๆ

“พวกโจรมันคงคิดว่า ยายมัสเป็นลูกหลานคนรวย มันเลยจับตัวไป พวกเราไม่กล้าแจ้งตำรวจกลัวมันทำร้ายยายมัส ได้แต่บินมาเพื่อหาทางหาเงินไปไถ่ตัวหลาน”

สมเกียรติแสดงท่าทางหนักใจได้เนียนพอๆ กับภรรยา คนฟังไม่มีน้ำตาไหลสักหยด แม้จะห่วงใยหลานสาวมากแค่ไหนก็ไม่ยอมหลั่งน้ำตาออกมาให้ใครเห็นง่ายๆ

“พวกมันติดต่อมาหรือยัง มันต้องการเรียกเงินเท่าไหร่”

 ท่านถามลูกสาวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ดวงตาฝ้าฟางแดงก่ำ หัวใจของคนแก่เหมือนถูกอะไรสักอย่างบีบเค้นอยู่

“แพรคิดว่าคงเรียกไม่น้อย อาจจะเป็นสิบๆ ล้าน ท่านเจ้าสัวท่านเล่าว่าเคยมีลูกสาวเศรษฐีแถวนั้นโดนจับตัวไป มันเรียกไปยี่สิบล้าน พอไม่มีเงินจ่ายให้มันครบ พวกโจรมันแยกร่างเหยื่อส่งมาเป็นชิ้นๆ มันโหดร้ายมากค่ะ”

แพรพรรณใส่สีตีไข่ให้ดูน่ากลัวกว่าความเป็นจริง พูดไปพลางสังเกตสีหน้าท่าทางของมารดาไปด้วย แววตาและท่าทางของคุณยายฝ้ายคำ บ่งบอกว่าท่านคงร้อนใจห่วงหลานรักมากมายนัก

“แล้วเจ้าสัวเขาไม่มีเส้นสายพอจะช่วยอะไรได้บ้างหรือ”

คุณยายฝ้ายคำยังพอมีความหวัง แต่แสงแห่งความหวังก็ดับวูบลงเมื่อสมเกียรติส่ายหน้า

“พวกโจรมันไม่ใช่คนพื้นที่ มันข้ามมาจากประเทศเพื่อนบ้าน มันขู่ว่าถ้าเราแจ้งความ มันจะฆ่ายายมัส เราไม่มีทางเลือกเลยครับ”

“โถ่ ยายมัสของยาย เวรกรรมแท้ๆ”

คุณยายครางในคออย่างปวดร้าว ก่อนมัสลินจะไปท่านรู้สึกสังหรณ์อะไรแปลกๆ แต่พยายามไม่คิดในแง่ร้าย อวยพรให้หลานปลอดภัย แต่ลางสังหรณ์นั้นกลับกลายเป็นจริง หลานสาวตกอยู่ในอันตรายเสียแล้ว

“ถ้ามันเรียกร้องเงินเป็นล้านๆ แพรไม่รู้จะเอาเงินที่ไหนไปไถ่ตัวยายมัส” แพรพรรณเริ่มหยอดทีละน้อย

คุณยายฝ้ายคำมองสบตาลูกสาว เห็นแววตาของอีกฝ่ายแล้วก็สะท้อนใจ ท่าทางฟูมฟายห่วงใยมัสลินไม่ได้ออกมาจากความจริงใจแม้แต่น้อย