ตอนที่ 5

 ตอนที่ 5

        ค่ำวันต่อมา ประตูห้องพักชั้นบนสุดภายในโรงแรมหรูของตระกูลแม็คแคลตันถูกเปิดออกด้วยมือของบอดี้การ์ดหนุ่มเจ้าของใบหน้าเรียบเฉย ไม่ต่างจากสีหน้าของผู้เป็นนายในเวลานี้ ซึ่งก็ทำเอาผู้ติดตามถึงกับเดาใจผู้เป็นนายไม่ออกเลยว่าจะจัดการอย่างไรกับเชลยสาวแสนสวย

        “ผู้หญิงคนนั้นเป็นไงบ้าง” เสียงทุ้มห้าวถามโดยไม่เจาะจงว่าถามใคร ทำเอาเหล่าบอดี้การ์ดสี่นายลอบมองตากันก่อนจะพากันมองมาที่จีโอ ที่มีหน้าที่คอยหาข้าวหาน้ำให้กับเชลยสาว ซึ่งเวลานี้เชลยสาวที่ว่าก็กำลังเอาหน้าแนบประตูฟังความเคลื่อนไหวสลับกับมองจานใส่อาหาร พร้อมความคิดบางอย่าง เมื่อเธอต้องหาวิธีออกไปจากห้องบ้าๆ ซะที

        “ดูเธอสบายดีครับเจ้านาย” จีโอเอ่ยตอบเสียงเรียบ ก่อนเหลือบตามองไปยังห้องขังเชลยสาว ที่ไม่รู้ว่าจะออกฤทธิ์ด้วยการเคาะประตูห้องอีกหรือไม่

        “ก็แน่ล่ะ ได้มาอยู่บนห้องพักหรูๆ โดยไม่เสียเงินสักบาท หล่อนก็ต้องสบายอยู่แล้ว” คนพูดบิดปากอย่างเย้ยหยัน ก่อนจะเดินไปทั้งตัวที่โซฟาเรียบหรู ยกเท้าทั้งสองพาดไปบนโต๊ะกระจก แล้วหันไปรับเครื่องดื่มจาก เลเนียร์ แม่บ้านวัยเกษียณ แต่ยังไม่เกษียณตัวเองเสียทีเพราะเป็นห่วงเจ้านาย หญิงชราจึงอยู่ดูแลเจ้านายหนุ่มต่อไปจนกว่าจะไม่มีแรง

        “ขอบคุณครับ ป้าเลเนียร์” ดื่มจนหมดแก้วก็หันไปขอบคุณพร้อมรอยยิ้มมีเสน่ห์ ก่อนจะสั่งให้เอสก้าไปส่งป้าเลเนียร์ที่บ้านพัก แต่ก่อนไปก็ได้บอกให้ป้าเลเนียร์หยุดพักผ่อน ไม่ต้องมาดูแลเขา

        “แล้วใครจะมาดูแลคุณเคลย์ริกของป้าคะ” แม่บ้านเลเนียร์ ยังนึกห่วง กลัวไม่มีใครดูแลเจ้านาย

        “ป้าเลเนียร์ไม่เป็นต้องห่วงครับ ผมมีคนมาดูแลแน่นอน” เคลย์ริก แม็คเคลตัน  นักธรุกิจหนุ่มเสน่ห์แรงและเป็นผู้ดูแลเดอะฟรอนเทียร์ คาสิโน โฮเทล  บอกแล้วยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ซึ่งรอยยิ้มนั่นก็ทำให้เลเนียร์เบาใจ เพราะเดาได้ว่าตอนนี้เจ้านายหนุ่มคงหาแม่บ้านคนใหม่มาได้แล้ว

        “แต่ถ้าคนใหม่ดูแลคุณเคลย์ริกของป้าไม่ดี คุณเคลย์ริกก็เรียกป้าได้ตลอดนะคะ”

        “ครับ” เจ้าของเสียงยิ้มกว้าง แล้วหันไปพยักหน้าให้กับเอสก้าพาป้าเลเนียร์ไปส่งบ้าน และคล้อยหลังป้าเลเนียร์ไปเล็กน้อย เคลย์ริกก็สั่งให้ลูกน้องแยกย้ายกันไปพัก โดยไม่ลืมสั่งให้ลูกน้องโทรตามคู่ขาให้ไปรอในห้องที่มีไว้สำหรับทำกิจกรรมบนเตียง

        ภายในห้องพักจึงเหลือเพียงหนุ่มหล่อทายาทคนโตของตระกูลแม็คแคลตันและเชลยสาว ที่เวลานี้เจ้าตัวก็กำลังพยายามจับการเคลื่อนไหวด้านนอก สลับกับมองไปที่จานข้าวซึ่งยังมีอาหารเหลืออยู่ครึ่งจานอย่างหมายมั่น

         ‘ทำไมมันเงียบแบบนี้ล่ะ หรือว่าพ่อหนุ่มร่างยักษ์กลับไปแล้ว เฮ้ย! แล้วจะทำไงดี อุตส่าห์วางแผนหนีเสียดิบเสียดี’ เพราะวันนี้เธอคิดว่าจะเอาจานใส่อาหารฟาดหนุ่มร่างยักษ์แบบจังๆ แล้วจากนั้นเธอก็จะเผ่นออกไป แต่ดูเหมือนแผนที่วางไว้คงล่มไม่เป็นท่าซะแล้ว

        ‘คนหน้าโหดนั่นก็หายหัวไปเลย’ มธุราเบ้ปากอย่างนึกชังหน้า เมื่อต้องมานึกถึงคนหน้าโหด ที่นึกอยากจะไปฉุดใครมาก็ฉุดโดยไม่เกรงกลัวกฎหมาย

        แก๊ก!

        ‘นั่นมันเสียงดังมาจากประตูนี่!’ มธุรารีบโดดลงจากเตียงไปคว้าเอาคว้าจานข้าวมาถือไว้ และตอนนี้ก็รอจังหวะให้มีคนเข้ามา

        เพล้ง!

        “บ้าฉิบ!” อาวุธในมือเล็กหล่นกระแทกพื้นแค่เสี้ยววินาทีเสียงสบถดังลั่น ที่ไม่ต้องมองหน้าก็เดาออกว่าเวลานี้เจ้าของเสียงสบถอยู่ในห้วงอารมณ์ไหน

ทว่าคนที่เอาภาชนะใส่อาหารฟาดใส่คนที่เปิดประตูเข้ามา ไม่ได้คิดจะสนใจอารมณ์ใครหน้าไหน เพราะหญิงสาวคิดเพียงอย่างเดียวว่าจะต้องรีบวิ่งผ่านคนตัวโตออกไปให้ได้ แต่กลับถูกคว้าตัวเอาไว้แล้วก็เหวี่ยงลงพื้น

        “อูยย...เจ็บชะมัดเลย” หญิงสาวร้องครางโอดโอยหลังถูกเหวี่ยง

        “นี่เธอทำบ้าอะไร!!” เสียงห้าวห้วนดังจนหูคนฟังแทบจะบอด ก่อนที่เจ้าตัวจะลนลานไปยืนอยู่ห่างๆ

        “คือ...คือ...” มธุราตอนนี้ปากคอสั่นไปหมด เพราะไม่คิดว่าวันนี้จะได้เจอคนหน้าโหด

        “คืออะไร” เคลย์ริกยกมือเท้าเอว ตาคมดุปราดมองไปยังร่างเล็กที่ซ่อนตัวอยู่ในผ้าม่านอย่างนึกขำ เพราะแค่ผ้าม่านมันไม่ได้ช่วยอะไรเธอได้เลยสักนิด แต่หล่อนก็ยังโง่เอาตัวเข้าไปซ่อน!

        “เลิกตะคอกฉันสักทีได้ไหม ไอ้…ไอ้บ้า หน้าโหด” เสียงหวานแต่ขุ่นจัดเอ่ยออกมา ตาก็จ้องไปยังคนหน้าโหดอย่างระแวดระวัง

        “เธอมีสิทธิ์อะไรมาสั่ง!” เคลย์ริกยังไม่เลิกตะคอก และคิดว่าเขาจะต้องจัดการผู้หญิงคนนี้ให้หลาบจำก่อนถึงจะไปล้างตัวเอากลิ่นอาหารออก เพราะถ้าเดินดุ่มๆ ออกไปตอนนี้เจ้าหล่อนคงจะยิ้มเยาะเขา

        “ก็แล้วคุณล่ะ มีสิทธิ์อะไรมาตะคอกใส่ฉัน” มธุราเชิดหน้าขึ้นอย่างอวดเก่ง ทั้งที่ใจนั่นกลัวแสนกลัว

        “ปากเก่งดีนี่” ปากหยักสวยราวกับผู้หญิงยกยิ้ม สาวเท้าเข้าไปใกล้ร่างเล็กที่ไม่มีแม้โอกาสหนี เมื่อเท้าใหญ่ก้าวไม่กี่ก้าวก็ถึงตัวคนปากเก่งเรียบร้อย

        “จะ…จะทำอะไรฉัน ไอ้หน้าโหด” ความกล้าและอวดเก่งเมื่อครู่ของเธอหายวับไปกับสายลมเมื่อคนตัวโตมายืนปล่อยรังสีอำมหิตอยู่ใกล้ๆ

        “ผู้หญิงปากเก่งแล้วก็แพศยาอย่างเธอ คิดว่าผู้ชายแมนทั้งแท่งอย่างฉันควรจัดการคนแบบเธอยังไงดีล่ะ” เป็นอีกครั้งที่คนหน้าโหดขยับปากยิ้มด้วยรอยยิ้มหยัน ที่ตอนนี้มธุรากำลังทั้งช็อกทั้งงงเป็นไก่ตาแตก เมื่ออยู่ดีๆ ก็โดนด่าว่าเป็นผู้หญิงแพศยาจากปากของผู้ชายที่เธอก็เพิ่งจะเคยเห็นหน้า!

        ‘เขามากล่าวหาเธอทำไม?’