ตอนที่ 6

 ตอนที่ 6

        “เสนอความคิดมาสิ อย่าเอาแต่เงียบ” น้ำเสียงยังเย้ยหยันและสายตาก็ดูแคลนจนคนถูกถามชาไปทั้งหน้า พลางคิดทบทวนว่าตั้งแต่เกิดมาไปทำเรื่องเสียหายอะไรไว้งั้นหรือ อยู่ดีๆ ถึงได้โดนตราหน้าว่าเป็นผู้หญิงแพศยา แต่มั่นใจล้านเปอร์เซ็นต์เลยว่าไม่เคยทำตัวอย่างที่เขากล่าวหา

        “ตอบ!”

        “ไอ้บ้า! ออกไปห่างๆ ฉันนะ”

        “ก็ตอบมาสิ” คนตัวโตคาดคั้นจะเอาคำตอบให้ได้

        “ฉันบอกให้ออกไปห่างๆ ฉัน ไอ้ผู้ชายปากสกปรก”

        “ผู้ชายปากสกปรกงั้นเหรอ” เคลย์ริกยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยจนแทบมองไม่เห็นแล้วพูดต่อ “แต่จะว่าไป คนปากสกปรกอย่างฉัน ก็เหมาะกับผู้หญิงแพศยาอย่างเธอดีเหมือนกัน เธอว่าจริงไหม”

        “ไอ้เลว” มธุรารู้สึกเจ็บจี๊ดอีกครั้งเมื่อถูกตอกย้ำว่าเป็นหญิงแพศยา ทั้งที่ตั้งแต่เกิดมาจนกระทั่งโตเป็นสาวสะพรั่ง เธอไม่เคยทำเรื่องที่จะสื่อไปในทางผู้หญิงแพศยาอย่างที่เขากล่าวหา

        “คนอย่างเคลย์ริก แม็คเคลตัน ไม่สะดุ้งสะเทือน เพราะคำว่าเลวหรอกยาหยี” ปากหยักแสยะยิ้มร้าย สีหน้าก็ยียวนจนน่าฟาดฝ่ามือใส่

        “ไอ้คนปากสุนัข” ด่าไปแล้วเธอก็ไม่แน่ใจนักหรอกว่าเขาจะเข้าใจความหมายหรือไม่ แต่สำหรับเคลย์ริก ตั้งแต่เขาคิดจะลงทัณฑ์ผู้หญิงแพศยา เขาก็เริ่มเรียนรู้ภาษาไทยมาจนพอเข้าใจ เลยเป็นเหตุให้ตอนนี้สันกรามบนหน้านูนขึ้นเป็นสัน

        “ถ้าเก่งจริง ก็ด่าอีกสิ” เคลย์ริกท้าให้ด่าประหนึ่งพวกโรคจิตที่ชอบฟังคำด่าที่เจ็บแสบ

        “ไอ้เถื่อน ไอ้โรคจิต ไอ้เส็งเคร็ง ไอ้เฮงซวย ไอ้คนทุเรศ    ไอ้คนน่ารังเกียจ ไอ้...โอ๊ย!” มธุราร้องเสียงหลงเมื่อต้นแขนถูกมือหนาบีบจนเธอรู้สึกเหมือนกระดูกจะหัก หน้าสวยบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บ แต่เธอก็ไม่ร้องขอความเห็นใจ ซึ่งนั่นทำให้เคลย์ริกรู้สึกหงุดหงิดใจเป็นที่สุด

        “อดทนเก่งงั้นเหรอ” เคลย์ริกเอ่ยเสียงลอดไรฟัน ลงแรงบีบแขนเรียวจนเส้นเลือดนูนปูด เพราะเขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าผู้หญิงแพศยาคนนี้จะทนได้นานแค่ไหน

        “โอ๊ะ!” มธุราน้ำตาร่วงอาบแก้ม แต่ถึงแม้จะเจ็บจนจะทนไม่ไหว เธอก็ยังไม่อ้าปากขอร้องให้เขาปล่อย

        “อวดดี!” เคลย์ริกตะคอกใส่เสียงเหี้ยม ใบหน้าดุดันน่ากลัว

        “ไอ้บ้า ไอ้เลว ฉันบอกแล้วไงว่าอย่ามาตะคอกใส่ฉัน” มธุรายกมือขึ้นมาทุบตีกายแกร่งแบบไม่เลือกที่ ขอเพียงได้ล้างแค้นที่เขาบีบแขนเธอจนแทบหัก

        ขณะที่เคลย์ริกก็ปล่อยให้สาวเจ้าตบตีไปได้ไม่กี่ครั้ง เขาก็ละมือจากต้นแขนมารวบสองมือเล็กเอาไว้ แล้วขยับกายเข้ามาชิดจนแผ่นอกที่อัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อบดเบียดกับอกอวบ ที่คงจะใหญ่โตน่าดู

ปากหยักร้ายกระตุกยิ้มนิดๆ เมื่อเจ้าของความนุ่มนิ่มเงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาขุ่นขวาง

        “เนื้อนมไข่ดีแบบนี้นี่เอง ผู้ชายถึงได้ชอบ” เคลย์ริกหลุบตามองอกอวบ มธุราหน้าเห่อร้อนเมื่อถูกจดจ้อง

        “ไอ้คนลามก โรคจิต เลิกมองฉันเดี๋ยวนี้นะ”

        “เคยชินแต่ให้ทำล่ะสิ” เขาขยับปากยิ้มอย่างดูแคลน

        “พูดบ้าอะไร” มธุราโต้กลับเสียงเขียว ขยับมือที่ถูกรวบไว้หยุกหยิกๆ แต่ก็ไม่หลุดจากพันธนาการเสียที จนเธอชักหงุดหงิดคนปากเสียไม่ได้

        “ฉันชอบจริงๆ ผู้หญิงปากเก่งอย่างเธอ แต่อย่างเธอ...คงไม่ได้เก่งแค่ปาก” เคลย์ริกหยุดพูดแล้วขยับตัวออกห่างเล็กน้อย แล้วใช้สายตามองสำรวจร่างเล็ก ประหนึ่งกำลังจ้องมองสินค้า อึดใจปากหยักก็เผยยิ้มที่คนเห็น เกลียดแสนเกลียด เพราะเธอไม่เข้าใจเลยว่าไปทำอะไรให้ผู้ชายคนนี้โกรธเคืองตอนไหน เขาถึงได้มากล่าวหา ว่าเธอเป็นผู้หญิงแพศยา แล้วยังมามองเธอ เหมือนเป็นสินค้าที่หาซื้อได้ด้วยเงิน

        “หยุดมองฉันด้วยสายตาแบบนี้ซะทีไอ้คนเฮงซวย แล้วก็พูดมาว่าฉันไปทำอะไรผิด หรือทำอะไรให้ไม่พอใจตอนไหน ทำไมจะต้องจับฉันมาขังไว้ด้วย”

        “ก่อนจะบอก เรามาเล่นอะไรสนุกๆ กันสักรอบสองรอบก่อนดีไหม”  แววตาเขาไม่ได้พูดเล่น แต่คิดจะทำจริง

        “ไม่!” มธุราปฏิเสธโดยไม่ต้องคิดทบทวนให้เปลืองรอยหยักในสมอง ขณะที่คนตัวโตก็กดยิ้มมุมปาก และยังคงใช้สายตาจดจ้องร่างเล็กไม่เลิก ความรู้สึกบางอย่างก็เริ่มก่อตัวขึ้น

        “แต่เรื่องสนุกที่ว่าเป็นงานที่เธอถนัดนะ” เคลย์ริกยังไม่เลิกชักชวน เพราะเวลานี้เขาอยากจะรู้จริงๆ ว่าริมฝีปากคู่นี้จะหวานแค่ไหน ทำไมผู้ชายถึงได้ชอบเธอนัก โดยเฉพาะผู้ชายที่เขารู้จัก ชอบถึงขนาดที่ว่ามีเท่าไหร่ก็ทุ่มให้ไม่อั้น

        “ฉันไม่สนเรื่องสนุกของคุณ”

        “แน่ใจ”

        “หยุดไร้สาระ แล้วบอกฉันมาว่าจับฉันมาทำไม หรือคิดว่าตัวเองใหญ่คับฟ้ามากหรือไง ถึงทำอะไรได้โดยไม่เกรงกลัวกฎหมาย” มธุรายกเอากฎหมายมากล่าวอ้าง เผื่อจะทำให้คนหน้าโหดสำนึกได้บ้างว่าประเทศนี่ยังมีกฎหมาย หาใช่บ้านป่าเมืองเถื่อน

        “คิดจะเอากฎหมายมาขู่งั้นเหรอ” เคลย์ริกเหยียดปากยิ้มเย้ยคนตัวเล็ก ที่คิดจะเอากฎหมายมาขู่คนอย่างเขา แล้วถ้าเขากลัวติดคุกติดตารางจริง คงไม่ไปดักฉุดเจ้าหล่อนมาไว้ที่นี่นานนับสัปดาห์

        “ใช่!” มธุราตอบกลับเสียงกระแทกกระทั้น พลางยกเข่าขึ้นหวังจะกระทุ้งใส่จุดยุทธศาสตร์ ทว่าอีกคนกลับรู้ทันหลบไปได้อย่างหวุดหวิด