บทที่ 46 อยู่ด้วยกันตลอดไป NC

ร่างกำยำของมาเฟียหนุ่มเดินเข้ามาในคฤหาสน์ด้วยใบหน้านิ่งเรียบแต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความหงุดหงิดและโกรธเคือง มือของลูเซียโน่ยังคงจับมือเล็กของอัญญาเอาไว้ตลอดทางจนกระทั่งมาถึงคฤหาสน์ แต่ชายหนุ่มไม่พูดอะไรออกมาเลยสักคำ หญิงสาวสังเกตเห็นมือของเขาที่มีรอยแตกเล็กน้อย แต่ก็คงไม่เท่ากับหน้าของซานโดร 

เมื่อเดินมาถึงห้องนอนแล้ว ลูเซียโน่ปล่อยมือหญิงสาวและเดินเข้าไปในห้องน้ำ อัญญาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะเดินตามเขาไปติดๆ 

“คุณ” หญิงสาวเอ่ยเรียกชายหนุ่ม แต่เขาก็ยังไม่ยอมหยุดเดิน ชายหนุ่มเดินเข้าไปในห้องน้ำ อัญญาจึงเดินเร็วๆ เพื่อให้ทันชายหนุ่ม ก่อนที่มือบางจะเอื้อมไปจับแขนเขาเอาไว้เพื่อให้เขาหยุดเดิน

“ลูเซียโน่” เธอเอ่ยเรียกชื่อชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาแต่แฝงไปด้วยความหนักแน่น 

ชายหนุ่มจึงค่อยๆ หันหน้ากลับมาหาหญิงสาวอย่างช้าๆ ลูเซียโน่ถอนหายใจออกเบาๆ ก่อนที่เขาจะเอ่ยขึ้นมา

“ทำไมถึงไม่บอกกันก่อนว่าจะออกไปข้างนอกแบบนั้น”

“ฉันขอโทษ” อัญญารับรู้ได้ว่าครั้งนี้มาเฟียหนุ่มโมโหจริงๆ

“เธอเป็นเมียฉันแล้ว เธอควรจะรู้ไว้นะว่างานที่ฉันทำมันอันตรายแค่ไหน แล้วมีคนจ้องจะเล่นงานพวกฉันเยอะแค่ไหน”

“ฉันก็ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย ฉันเอาตัวรอดได้”

“มันไม่เกี่ยวว่าเธอจะเอาตัวรอดได้หรือเปล่าเอเลน่า แต่มันแตะต้องตัวของเธอไง” ชายหนุ่มเอ่ยอย่างหงุดหงิด ภาพในตอนที่เขาเดินออกไปเจออัญญาที่กำลังถูกซานโดรจับแขนเอาไว้แน่น ทำให้เขาโมโหจนแทบควบคุมตัวเองไม่ได้

“ฉันขอโทษ ต่อไปนี้ฉันจะระวังตัวให้มากกว่านี้”

สิ้นเสียงหญิงสาว ลูเซียโน่ถอนหายใจออกแรงๆ เขาหลับตาลงเพื่อสงบสติอารมณ์ของตัวเอง

“ฉันเป็นห่วงเธอ เข้าใจฉันบ้างไหม”

“อือ เข้าใจแล้ว…ไปอาบน้ำกันเถอะ” อัญญาเปลี่ยนเรื่องเพราะไม่อยากให้ชายหนุ่มจมอยู่กับความรู้สึกนี้แล้ว หญิงสาวออกแรงดึงชายหนุ่มเข้าไปในห้องกระจกภายในห้องน้ำอย่างเชื่องช้า 

ลูเซียโน่ยอมเดินตามหญิงสาวไปแต่โดยดี ชายหญิงเดินเข้ามาในห้องกระจก แต่ดูเหมือนว่าเขาจะยังไม่สามารถปรับอารมณ์ของตัวเองได้ ใบหน้าหล่อเหลายังคงนิ่งเรียบราวกับเป็นคนละคนกับเวลาที่เขาเป็นปกติ ชายหนุ่มยืนนิ่งไม่ยอมขยับ หญิงสาวจึงขยับตัวมายืนหันหน้าให้เขา 

อัญญามองหน้าชายหนุ่มอยู่ชั่วครู่ จากนั้นมือบางค่อยๆ เลื่อนไปปลดกระดุมเสื้อของชายหนุ่มอย่างช้าๆ ถึงแม้ว่าใบหน้าของชายหนุ่มจะบึ้งตึงแต่เขาก็ยอมหญิงสาวถอดเสื้อผ้าของเขาออก เมื่อเธอปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเขาจนหมดทุกเม็ดแล้ว ไม่กี่วินาทีต่อมา เสื้อของชายหนุ่มก็หลุดออกจากไหล่แกร่ง และเผยให้เห็นท่อนบนเปลือยเปล่าที่มีกล้ามเนื้อแน่นไปทั้งตัว เรียวแขนแกร่งยังคงมีผ้าพันแผลสีขาวพันเอาไว้อยู่ บาดแผลของชายหนุ่มใกล้จะสมานกันจนสนิทแล้ว

“ยังไม่หายโกรธฉันอีกหรือไง” เสียงหวานเอ่ยถามขึ้น

“ฉันไม่ได้โกรธ แค่พอนึกถึงตอนที่มันจับตัวของเธอแล้วมันก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเอง” ชายหนุ่มตอบกลับอย่างตรงไปตรงมา

หญิงสาวขมเม้มริมฝีปากเข้าหากันอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่เธอจะตัดสินใจเลื่อนมือบางลงไปปลดตะขอและรูดซิปกางเกงของเขาลง หญิงสาวดึงรั้งกางเกงสแล็คเนื้อดีลงต่ำลงไปกองที่ข้อเท้าของชายหนุ่ม พร้อมกับร่างเล็กที่ย่อตัวนั่งคุกเข่าลงช้าๆ

“จะทำอะไรเอเลน่า” เสียงทุ้มเอ่ยถาม

หญิงสาวไม่รอช้า มือบางเลื่อนไปกอบกุมแท่งยาวใหญ่ที่ยังไม่แข็งตัวเต็มที่และชักรูดหนังหุ้มปลายหัวหยักลงอย่างช้าๆ ชายหนุ่มก้มหน้าลงเพื่อมองการกระทำของหญิงสาว 

จากนั้นไม่นาน อัญญาแลบลิ้นเล็กออกมาตวัดปาดเลียปลายหัวหยักแดงก่ำอย่างละเมียดละไม และเมื่อลิ้นเล็กสัมผัสกับตัวตนของชายหนุ่ม แก่นกายใหญ่ก็เริ่มขยายพองตัวขึ้นเรื่อยๆ

“อืออ” เสียงทุ้มครางต่ำในลำคอ มือแกร่งดันกำแพงห้องน้ำเอาไว้ เขาเริ่มเกร็งหน้าท้องแกร่งจนเส้นเลือดปูดโปนขึ้นอย่างชัดเจน

ลิ้นเล็กไล่เลียไปทั่วรอบหัวหยักมันเงา จากนั้นลิ้นร้อนกวาดเลียไปทั่วแท่งใหญ่ เธอขยับใบหน้าปรับองศาให้ถนัดในการดูดเลียแท่งลำลึงค์ใหญ่ ก่อนที่เธอจะอ้าปากกลืนกินแท่งยาวใหญ่เข้าไปในปากเล็กอย่างช้าๆ ภายในกายแกร่งร้อนระอุด้วยไฟราคะ 

“แสบจริงๆ เลยนะ…เอเลน่า…อาา” มือแกร่งข้างหนึ่งเคลื่อนมาใต้ลำคอระหงและขยำเรือนผมคนตัวเล็กที่นั่งคุกเข่าอยู่ตรงระหว่างขาของเขา เรียวปากเล็กรูดแก่นกายใหญ่เข้าออกปากของตัวเองอย่างช้าๆ และเร่งจังหวะขึ้นเรื่อยๆ ใบหน้าสวยคมขยับถี่รัวขึ้น มือหนาจึงกดเรือนผมคนตัวเล็กเพื่อให้แท่งรักเข้าไปในปากหญิงสาวจนเกือบจะสุดลำ

“อ๊อก! อ๊อก!” ความใหญ่โตมโหฬารของตัวตนชายหนุ่มทำให้หญิงสาวน้ำหูน้ำตาไหล เพราะภายในปากเล็กรู้สึกคับแน่นและอึดอัดไปหมด

“เอเลน่า…จะเสร็จแล้วว” เสียงทุ้มบอกกล่าวหญิงสาว เมื่อเขาเริ่มรู้สึกว่าตัวเองใกล้จะปลดปล่อยความต้องการออกไปเต็มที่แล้ว

เมื่อได้ยินดังนั้น หญิงสาวจึงขยับปากเล็กถี่รัวมากขึ้นกว่าเดิม เธอเน้นจังหวะเข้าออกอย่างรู้จังหวะของชายหนุ่ม

“อ๊อก! อ๊อก!” 

จากนั้นไม่นานสักเท่าไหร่ แท่งรักใหญ่ยาวกระตุกเกร็งอยู่สองสามครั้งติด ก่อนที่จะปลดปล่อยน้ำกามสีขาวข้นเข้าใส่อุ้งปากเล็กในเวลาต่อมา 

“อืออ…อาาา” ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นพร้อมกับหลับตาลงเพื่อซึมซับความรู้สึกเสียวสะท้านนี้เอาไว้ เสียงทุ้มครางกระเส่าในขณะที่เขากำลังปลดปล่อยน้ำรักใส่ปากหญิงสาว อัญญารีบกลืนกินน้ำเหนียวข้นลงคอไปทันที

ร่างกำยำหอบหายใจแรงอยู่ชั่วครู่ หญิงสาวค่อยๆ อ้าปากผละออกจากลำเอ็นใหญ่ เธอไม่ลืมที่จะดูดเลียซ้ำๆ อีกสองสามครั้งเพื่อทำความสะอาดให้ชายหนุ่ม

ลูเซียโน่จับไหล่แบบบางทั้งสองข้างให้ลุกขึ้นมา ดวงตาทั้งสองคู่จ้องมองกันด้วยสายตาหวานฉ่ำ นิ้วแกร่งขยับมาเช็ดคราบน้ำกามข้างริมฝีปากหญิงสาวออก ก่อนที่เขาจะประกบจูบลงบนเรียวปากเล็ก และแทรกลิ้นร้อนเข้าไปไล่ต้อนลิ้นเล็กอย่างหื่นกระหาย มือหนาเคลื่อนมาจับประคองใบหน้าหญิงสาว และเลื่อนมือต่ำลงไปบีบคอเธอเบาๆ 

ร่างกำยำดันหญิงสาวให้แผ่นหลังแบบบางติดกับกำแพงห้องน้ำ โดยที่ริมฝีปากของพวกเขายังคงจูบกันอยู่อย่างนัวเนีย มือแกร่งเลื่อนต่ำลงไปปลดตะขอกางเกงหญิงสาวและดึงรั้งลงต่ำ ริมฝีปากหนาละออกจากเรียวปากเล็กและพรมจูบไล่ลงมายังลำคอระหง ในขณะที่ชายหนุ่มกำลังถอดกางเกงหญิงสาวลงไปที่ข้อเท้าเล็ก เขาย่อตัวลงต่อไปคุกเข่าและจูบซับผิวเนื้อต้นขาเรียว หญิงสาวยกเท้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อให้เขาถอดกางเกงขายาวออกไปจากเรียวขาสวย 

ชายหนุ่มจัดการถอดกางเกงของหญิงสาวออกและโยนลงพื้นอย่างไม่ไยดี จากนั้นเขาสะบัดกางเกงที่กองอยู่ข้อเท้าของตัวเองออก ลูเซียโน่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง และเลื่อนมือไปถอดเสื้อของหญิงสาวออก ซึ่งเธอก็ยกแขนทั้งสองข้างขึ้นเพื่อให้ชายหนุ่มถอดเสื้อของเธอออกไปจากร่างผอมบางได้อย่างง่ายดาย

มือหนากำรอบแก่นกายใหญ่ของตัวเอง พร้อมกับเรียวขาแกร่งที่แทรกเข้าไประหว่างเรียวขาสวย ชายหนุ่มดันเรียวขาของเธอออกจากกัน ก่อนที่จะจับลำเอ็นใหญ่เสียบแทงเข้าไปในร่องสวาทและดันเข้าไปจนสุดลำเอ็นทันที

พรวดด!

“อือออ” เสียงหวานครางกระเส่าเบาๆ เมื่อถูกปลายหัวหยักชนเข้ากับมดลูกของเธอ วงแขนแกร่งกอดรัดร่างเล็กเอาไว้แน่น 

“เอเลน่า…” ชายหนุ่มเอ่ยเรียกหญิงสาวด้วยน้ำเสียงนุ่มลึกปนแหบพร่าเล็กน้อย อัญญาจึงเลื่อนสายตามาสบตากับนัยน์ตาคมกริบ เพื่อรอฟังว่าชายหนุ่มจะพูดอะไรต่อ

“อยู่ด้วยกันแบบนี้ตลอดไปเลยได้ไหม….แต่งงานกันนะ” เสียงทุ้มเอ่ยอย่างหนักแน่น ทั้งๆ ที่แก่นกายใหญ่ยังคงแช่คาร่องสวาทอยู่

“ขอแต่งงานกันแบบนี้ได้เหรอคุณ” ใบหน้าสวยคมขมวดคิ้วเอ่ยถาม

“ได้สิ เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยไปดูแหวนด้วยกันนะ” สิ้นเสียงลูเซียโน่ อัญญาเงียบไปเล็กน้อย ทำให้ชายหนุ่มเอ่ยถามย้ำขึ้นมาอีกครั้ง

“แต่งไหม” 

“ไม่แต่งได้ไหมล่ะ” อัญญาเอ่ยทีเล่นทีจริง ใบหน้าหล่อเข้มจึงยกยิ้มมุมปากขึ้นมาอย่างเจ้าเล่ห์ และรอยยิ้มของเขานี่แหละ ที่ทำให้อัญญารู้สึกสบายใจขึ้นมา เพราะมันหมายความว่าเขาหายโกรธเธอแล้ว

“ฉันรักเธอนะ” เสียงทุ้มบอกรักหญิงสาวอย่างไม่อาย

“ฉันก็รักคุณเหมือนกัน” เป็นครั้งแรกที่อัญญาบอกรักชายหนุ่ม มันทำให้หัวใจแกร่งรู้สึกกระชุ่มกระชวยขึ้นมาได้ทันที

ลูเซียโน่รู้สึกมีความสุขในใจอย่างบอกไม่ถูก แต่เพียงแค่ชั่วครู่ ใบหน้าของเขาก็แปรเปลี่ยนกลับไปเป็นคนหื่นเหมือนเดิม เอวหนาดึงท่อนเอ็นออกมาจนเกือบหลุดและตอกอัดกลับเข้าไปอย่างรุนแรงอีกครั้ง

“อ๊ะ! คุณ!” มือบางตีลงบนไหล่แกร่งจนเกิดเสียงดังเพียะ!

“เสียวเหรอ?” ชายหนุ่มเลิกคิ้วเอ่ยถาม

“จุก” หญิงสาวหลบสายตาที่ร้อนแรงของชายหนุ่มพลางตอบกลับ มาเฟียหนุ่มยกยิ้มอย่างชอบใจ

“ฉันรักเธอที่สุดเลย” พูดจบ ลูเซียโน่จูบลงบนเรียวปากเล็กอีกครั้ง ในขณะเดียวกัน เอวหนาเริ่มขยับเข้าออกกลีบเนื้อสีกุหลาบอย่างหื่นกระหาย เขารัวเอวหนาใส่ไม่ยั้งจนร่างเล็กครางกระเส่าดังลั่นไปทั้งห้องน้ำ ก่อนจะตามมาด้วยเสียงครวญครางของชายหนุ่มที่เสร็จสมในเวลาต่อมา…