ฉันจะดูแลหอย 3.1

"แล้วชุดที่ฉันใส่นี่ของใคร?" 

"ผมซื้อไว้ให้น้องสาว มีหลายชุดคุณใส่ไปก่อนแล้วกัน แต่ไม่มีชุดชั้นในให้นะ ส่วนตัวเก่าของคุณผมทิ้งลงทะเลไปแล้ว"

"นี่คุณ ทิ้งชุดชั้นในฉัน..."

ทั้งโกรธและอายจนอยากจะร้องไห้ นี่เธอต้องอยู่ในบ้านนี้ทั้งที่ไม่มีชุดชั้นในใส่งั้นหรือ

"คุณพาฉันมาทำไม ฉันบอกว่าไม่เอาเงินแล้วไง  โรสเพื่อนฉันล่ะ?! " 

สีหน้าตระหนกเมื่อจำได้ว่าโรสเมาหนักอยู่ที่ผับ 

"ไม่ต้องห่วง เพื่อนคุณปลอดภัย น้องชายผมที่เป็นเจ้าของที่นั่นดูแลอยู่ ส่วนคุณต้องอยู่กับผมที่นี่แล้วผมจะให้เงินคุณตามจำนวนที่บอก"

"ฉันพูดหลายครั้งแล้วว่าไม่รับ ปล่อยฉันไปเถอะนะ"

"ไม่รับหรือ? เงินที่จะเอาไปคืนบรรดาเหยื่อที่ถูกคุณต้มตุ๋น คนทุกข์ยากที่กำลังเสียใจเพราะเสียทรัพย์ เพราะคำหลอกล่อของคุณ ขายของเก่งในช่องทีวี แล้วยังเกลี้ยกล่อมหลอกเงินคนเก่ง สมคบกับนายวิโรจน์มาหลอกเอาเงินพ่ออีก คุณทำได้ยังไง! " 

อารมณ์เขาเปลี่ยนเมื่อพูดถึงเมธี น้ำเสียงของเขาแทบเป็นเสียงตะคอก และความเกรี้ยวกราดทั้งทางกายวาจาและแววตานั้นพุ่งเข้าใส่ราวกับจะขย้ำ บุษรินทร์เริ่มกลัวผู้ชายคนนี้เสียแล้ว แต่ยังพยายามอธิบาย

"เรื่องเหยื่อแชร์ออนไลน์ ฉันไม่ได้ทำนะคะมีคนแฮกเฟซบุ๊กฉัน ส่วนเรื่องสมคบกับคุณวิโรจน์ไม่เป็นความจริง ฉันพยายามอยู่ห่างจากเขามาตลอด"

"เหรอ แล้วก่อนมาหาผมคุณพบกับเขาทำไม? "

"เขาบอกฉันว่าคุณเมธีต้องการให้เงินฉัน และอาริตาเป็นผู้หญิงของเขา อีกอย่างก็ในเมื่อคุณวิโรจน์เป็นเพื่อนรักกับคุณเมธีทำไมฉันจะพบกับเขาไม่ได้"

"ฮึ เพื่อนรักเหรอ คุณรู้ไหมว่าพ่อผมหลับในรถที่สตาร์ทเครื่องไว้ กระจกปิดสนิททั้งคันทำให้ได้รับควันพิษจากท่อไอเสียจนตาย ฟังดูเหมือนคนหลับปกติ แต่พ่อถูกวางยากล่อมประสาท และคนที่น่าสงสัยที่สุดคือไอ้วิโรจน์"

แววตาเขาแข็งกร้าว ในขณะเดียวกันมันเจือไปด้วยความเจ็บปวด จนบุษรินทร์เองก็รู้สึกตามไปด้วยเพราะเธอก็รู้จักกับเมธีดี ชายหนุ่มยังคงมองที่ดวงตาของเธอ ระบายความเจ็บปวดให้ได้รู้

"ที่ผ่านมาถึงพ่อจะงานยุ่งแค่ไหน แต่ท่านก็ให้เวลาและเอาใจใส่ผมกับน้อง ตามที่ตกลงไว้กับแม่ เพราะไม่อย่างนั้นแม่จะมารับเบลล่าไป เราสามพ่อลูกสนิทกันมาก จนวัยรุ่นเราถึงเริ่มอยากมีความเป็นส่วนตัว มันเป็นช่วงเวลาที่ท่านจะหาความสุข 

เราสองพี่น้องไม่เคยคิดห้าม จะมีผู้หญิงสักกี่คนก็ไม่เคยก้าวก่าย  พ่อจากไปกะทันหันเราช็อกมาก หลักฐานในที่เกิดเหตุไม่มีอะไรผิดปกติ เพราะงั้นผมต้องการตัวคนที่รู้เห็น ซึ่งคนคนนั้นคือผู้หญิงชื่ออาริตา แต่นายวิโรจน์ส่งคุณมาป่วนอ้างตัวเป็นเมียพ่อ"

"ไม่ ฉันมาเองไม่เกี่ยวกับเขาค่ะ" 

เธอปฏิเสธเสียงแข็ง และค่อนข้างสั่นเครือเล็กน้อย เพราะสะเทือนใจไปกับเรื่องราวที่ได้รับรู้

"เกี่ยวหรือไม่ สิ่งที่จะยืนยันได้คือหลักฐาน ไม่ใช่คำพูดของคุณ คุณต้องอยู่ที่นี่กับผม จนกว่าจะพิสูจน์ได้ว่าคุณไม่เกี่ยวข้อง หรือจนกว่าผมจะหาตัวอาริตาเจอ"

"คุณมาร์ก ทำแบบนี้ไม่ได้นะ ฉันยังต้องจัดการเรื่องแชร์ออนไลน์ ถ้าตำรวจออกหมายจับจะทำยังไง"

"ผมจะเคลียร์ทั้งเรื่องเงินและคดีให้เอง แลกกับคุณต้องอยู่เกาะนี้ นี่คือคำสั่ง" 

น้ำเสียงเฉียบขาดของคนมีอำนาจเหนือ บุษรินทร์ได้แต่อึ้ง ในตอนนี้ไม่มีทางเลยที่จะหนีจากเกาะได้ คงต้องยอมจำนนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

"ฉันต้องใช้ชีวิตอยู่กลางน้ำตลอดเลยเหรอ? "

"ไม่ใช่ คุณต้องไปอยู่บ้านพักคนงานที่ฟาร์มหอยมุก "

"อะไรนะ! " 

ทำงานที่ฟาร์มหอยมุก แล้วยังอยู่บ้านพักคนงานอีก กว่าจะชุบตัวจนสวยผิวขาวเนียนนุ่มได้แบบนี้ ต้องขัดผิว กินอาหารเสริมมาตั้งเท่าไหร่ เขาจะให้เธอไปเป็นคนงานฟาร์มอย่างนั้นหรือ คนตัวเล็กทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ กลับทำให้เมธาวีได้ใจที่จะข่มขวัญเธอมากขึ้น

"ผมจะช่วยในเรื่องคดีความ แต่คุณต้องทำงานในฟาร์มมุกสามเดือน มีอีกทางเลือกที่ง่ายกว่านั้นคือ ทำงานที่นี่บนเตียงสักเดือน หรือจนกว่าผมจะเบื่อ"

"ฉันจะทำงานที่ฟาร์มมุกค่ะ"  

เธอเลือกโดยไม่คิด ถึงงานมันจะเหนื่อยจะหนักก็คงดีกว่ายอมทอดกายให้ผู้ชายที่ไม่เห็นค่าใช้สนองความใคร่ แม้เมธาวีจะหล่อบาดใจ และหุ่นแซ่บน่าลูบคลำก็เหอะ  ชายหนุ่มทำเป็นถอนหายใจ แต่ก็แอบยิ้มเพราะดูจากสภาพอ้อนแอ้นแบบนี้หรือจะทนตากแดดตากลมได้

"ไม่คิดก่อนเหรอ ระหว่างดูแลผมกับดูแลหอยมันสบายต่างกันมากนะ"

"ต่อให้ลำบากฉันก็เลือกดูแลหอยค่ะ" เธอเชิดหน้าอย่างถือดี แม้จะไม่รู้ว่างานในฟาร์มมุกต้องทำยังไง

"งั้นก็ตามใจ เปลี่ยนใจได้ทุกเมื่อนะ" ใบหน้าเชิดตวัดหันมาที่ชายหนุ่ม ที่เมธาวีไม่ใส่เสื้ออวดแผงอกอวดกล้ามท้อง แบบนี้จงใจยั่วกันชัดๆ ยิ่งทำเป็นกลัวมากเท่าไหร่เขายิ่งจะได้ใจ

"พูดแบบนี้อยากได้ฉันเหรอ เอะ! คงไม่หรอกเพราะฉันเป็นผู้หญิงของพ่อคุณ"

เอาสิถ้าชอบยั่วมากนัก เธอก็จะยั่วกลับ บุษรินทร์เป็นฝ่ายเดินลอยหน้าลอยตาเข้าใกล้ จนเขาเห็นหน้าอกตั้งเต้าแสนสวย เธอไม่ได้ใส่ยกทรวงแต่มันเข้าทรงเต่งตึง จนมาร์กน้อยของเขาเริ่มแข็งตัวจากโคนไปสู่ปลายราวกับลูกโป่งไส้เป็ดถูกสูบลม แค่ขยายตัวเหมือนนะ แต่มันไม่กลวงและอ่อนนิ่มเช่นนั้น

'ยั่วยวนเก่งแบบนี้สินะ ถึงได้ทำเอาชายแก่หลงหัวปักหัวปำ' ตาหวานยิ้มปากแหลมเผยอท้าทาย มันเขี้ยวนักอยากจับกดซะเดี๋ยวนี้ ยิ่งมองต่ำลงไปที่เอวคอด ง่ามขาตรงนั้นไร้ซึ่งกางเกงชั้นใน มันกลับยิ่งทำให้เขาปวดร้าวไปทั้งลำและไม่อยากทนอีกต่อไปแล้ว

"ผมไม่แปลกใจเลยที่พ่อกับนายวิโรจน์หลงคุณ ขี้ยั่วแบบนี้ เอาสิไปที่เตียงอ้าขาให้ผม รับประกันได้ว่าถึงใจกว่าที่คุณเคยผ่านมาแน่นอน" ทันทีที่สิ้นประโยค วงแขนเกร่งก็โอบใต้สะโพกยกเธอลอยเหนือพื้นเดินลิ่วไปที่เตียง

"คุณมาร์ก! ไม่นะ ฉันจะทำงานที่ฟาร์มไง"

"ผมไม่ให้เลือกแล้ว! คุณอยากมายั่วทำไม"

ร่างเล็กถูกเหวี่ยงลงบนเตียงสปริงและเด้งขึ้นปะทะคนที่ทาบตัวตามลงมา บุษรินทร์ยกฝ่ามือดันใบหน้าเขาไว้

"ยะ อย่านะ! อย่างน้อยก็เห็นแก่พ่อคุณ ฉันเป็นผู้หญิงที่ท่านรัก และฉันยังรักท่าน คุณคิดดูสิถ้าวิญญาณท่านยังวนเวียนอยู่ตรงนี้แล้วเห็นว่าคุณจะทำอะไรฉันท่านจะเสียใจแค่ไหน"

เธอพูดรัวเร็วหาคำหว่านล้อมเพื่อหยุดเขา แต่ดูจะไม่ได้ผลเมื่อสองแขนถูกรวบขึ้นไปไว้เหนือศีรษะ และเขาใช้อุ้งมือใหญ่เพียงข้างเดียวกำข้อมือน้อยเอาไว้ ใบหน้าสากไปด้วยเคราจางๆ ก้มลงมาจนหน้าผากชิดกัน

"อย่า! ปล่อยฉัน ข่มขืนผู้หญิงผิดกฎหมายนะคุณ"

"หึๆ ผู้หญิงอย่างคุณเนี่ยนะ มาลองดูว่าผมต้องใช้กำลังบังคับไหม" เขาใช้มืออีกข้างจับล็อกปลายคางแหลม แล้วโฉบลงจูบที่ริมฝีปากบาง

"อืม..." บุษรินทร์ตาเบิกโพลงเพราะตกใจสุดขีด ปากหนาบดขยี้เน้นหนักห้ามเสียงครางประท้วง สาบานได้ว่าเธอพยายามดิ้นรนอยู่ แต่ตัวเหมือนไม่ขยับเขยื้อน ถูกลิ้นหนาจู่โจมเข้าไปในโพรงปากเลาะเล็มไล่ต้อนให้ลิ้นน้อยตวัดรับ เขาดูดดึงงับริมฝีกปากเล็กอย่างเร่าร้อน