ฉันจะดูแลหอย 3.2

'นิ่มและหอมหวานเหลือเกิน'

เมธาวีพร่ำเพียงในใจ รู้สึกแปลกนิดๆ ทำไมเหมือนเธอไม่เคยจูบ หญิงสาวไม่รู้ต้องตอบสนองอย่างไร ทำแค่ยอมเปิดปากให้เขานำพา พยายามกลั้นหายใจได้ไม่ถึงนาทีก็สูดดมกลิ่นของเขาเข้าไปในปอด พลันใจก็เต้นรัว เส้นประสาททั้งตัวรับรู้ถึงสัมผัสวาบหวิวแปลกๆ นี่แค่จูบนะ 

ข้อมือของเธอถูกปล่อยให้เป็นอิสระ แต่ทว่ากลับไร้เรี่ยวแรงที่จะใช้ผลักไส เมื่อปากร้อนไล่ลงมาที่ซอกคอ ดีจัง รู้สึกหวิวและเพลิดเพลินอย่างบอกไม่ถูก สองมือน้อยก็โอบกอดศีรษะเขา แทรกนิ้วขยำเส้นผมสั้น

"อา..." เสียงครางหวามทำให้เมธาวีหัวเราะในลำคอ พอใจกับท่าทีตอบสนอง นึกไว้แล้วว่าผู้หญิงมากประสบการณ์อย่างบุษรินทร์ ก็แค่ขัดขืนพอเป็นพิธีเท่านั้นแหละ เขาจะทำให้เธอครางยิ่งกว่านี้อีก มือหนารั้งคอเสื้อเธอลงต่ำคว้าเต้างามเข้าปากทำหญิงสาวสะดุ้งเฮือก!

"อื้อ! ไม่! อะ ขอร้อง ไม่ อา..."

เขาตั้งหน้าตั้งตาดูดสลับทั้งสองข้าง ยอดถันหดแข็งเป็นไต สัมผัสได้ถึงขนลุกซู่ เธอหวีดร้องห้ามอย่างกับไม่เคยถูกดูดมาก่อน เม็ดชมพูระเรื่อเด้งสู้ลิ้น ที่เลียหมุนวนสลับกับขบเบาๆ 

"ฉันเป็นของคุณเมธีนะได้โปรดหยุดฮือๆ ฉันเลือกทำงานที่ฟาร์มไง! "

'โอย...ไม่ไหว'

ร่างเล็กดิ้นพล่านสุดกำลัง บัวตูมคู่สวยถูกขยำดูดเลีย เพียงเปล่งเสียงครางหวามออกมาก็ทำให้รู้สึกคลายความอัดอั้นทั้งหมด นิ้วน้อยทั้งสิบละจากเส้นผมสีน้ำตาลเข้ม มาลูบไล้และจิกเบาๆ ที่แผ่นหลังหนา เธอกำลังสมยอมอย่างที่เขาปรามาสเอาไว้ แม้คราแรกจะถูกบังคับ จะปล่อยให้มันเกิดขึ้นจริงหรือ เขาจะยิ่งดูถูกเอาไหม อะไรจะสามารถหยุดเขา นิ้วอวบๆ เริ่มรุกรานส่วนความเป็นหญิงด้วยการลูบคลำ

"หยุดค่ะ ปล่อยฉัน! " เสียงร้องห้ามฟังดูเหมือนคนกำลังจะร้องไห้ แสดงเก่งเหลือเกิน

"ได้โปรดหยุดเถอะ ฉันยังรักคุณเมธีอยู่"

น้ำตาอุ่นๆ หยาดผ่านหางตาทั้งสอง ไม่ใช่เพราะรักเมธีอยู่อย่างที่เอ่ยอ้าง หากแต่กำลังหวาดกลัว

'เธอยังรักพ่อ' เมธาวีชะงักแม้อารมณ์ของอวัยวะความเป็นชายจะยังไม่ย่อส่วนลง แต่คงไม่ถูกต้องที่จะทำกับผู้หญิงของบิดา กายกำยำยกสูงปลดปล่อยน้ำหนักตัวที่กดทับเธอเมื่อครู่ 

สองหนุ่มสาวค่อยๆ ปรับลมหายใจเข้าออกให้เป็นปกติ รู้สึกหัวเสียที่เห็นบุษรินทร์ร้องไห้ ไม่อยากยอมรับว่าเธอเป็นคนดี และยังรักและภักดีต่อพ่อ ชายหนุ่มพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ 

"ทำเป็นไม่เคยไปได้"

"ถึงฉันจะเคยผ่านมาเป็นร้อยคุณก็ไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้กับฉัน"

"ก็ได้ผมจะพาคุณไปที่ฟาร์มมุก ไปดูแลหอยอย่างที่คุณต้องการ" 

น้ำเสียงข่มขู่ราวกับจะพูดว่า 'งานหนักนะไหวเหรอ' แต่หญิงสาวหาได้หวาดหวั่น เมธาวีเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าหยิบผ้าเช็ดตัวออกมา คว้าเสื้อและกางเกงลายมัดย้อมโยนให้เธอ

"อาบน้ำก่อน ส่วนตัวเล็กตัวน้อยของคุณอยู่ที่ราวตากผ้า ผมซักและบิดแรงอยู่ น่าจะเกือบแห้งพอใส่ได้แล้ว" 

เขาบุ้ยไปอีกด้านของวิลล่า ชุดชั้นในสีดำของเธอตากอยู่ที่ราวกลางแสงแดดเวลาแปดโมงเช้า

"ซัก! " หญิงสาวอายจนหน้าแดงจัด เขาไม่ได้โยนลงทะเลแต่ซักชุดชั้นในให้เธอ

"ใช่สิ ใครจะบ้าโยนลงทะเล พะยูนก็กินเข้าไปติดลำไส้ตายพอดี รีบอาบน้ำซะ ผมให้เวลาคุณแค่สิบนาทีเท่านั้น"

บุษรินทร์พยักหน้าแล้วรีบเดินไปส่องหาห้องน้ำ อยู่ไม่ห่างจากราวตากผ้า ภายในกว้างขวางพื้นผิวขาวสะอาด มีทั้งฝักบัวและอ่างจากุซซี่อย่างหรู แต่เธอมีเวลาน้อยที่จะอาบน้ำ ทันทีที่เปลื้องผ้าแล้วมองตัวเองผ่านกระจก ร่องรอยแดงจ้ำกลางลำคอปรากฏชัด หญิงสาวจิ๊ปากเพราะโกรธตัวเองที่พอใจให้เขาทำอย่างนั้น เอื้อมมือเปิดฝักบัวปัดป่ายขัดทำความสะอาดเนื้อตัว ล้างกลิ่นของเขาที่ติดในตัวให้หมดจด

เรือยนต์จากฝั่งเข้ามารับเธอและเขาไปที่ฟาร์มหอยมุกอีกด้านหนึ่งของเกาะ ตลอดทางบุษรินทร์เอาแต่หลบสายตาเมธาวี และแก้มร้อนทุกครั้งที่คิดถึงสิ่งที่เขาทำกับตัวเองก่อนหน้านี้ เขาปล้นจูบแรกจากเธอ แล้วก็ไม่ใช่แค่จูบเพียงสัมผัสธรรมดา ทั้งดูดดื่มและบดขยี้จนตอนนี้ยังรู้สึกปวดริมฝีปาก รวมถึงหน้าอกทั้งสองข้าง วินาทีที่ริมฝีปากชื้นจุ๊บเข้าที่ยอดถันของเธอมันซ่านสะเทือนไปทั้งตัว อาการแบบนี้นี่เองที่ใครเขาว่าเสียวและทำเอาเธอคิดถึงความรู้สึกนั้นตลอดทางแบบนี้

เมธาวีพาหญิงสาวมาที่แพเลี้ยงหอยมุก ไม้ถูกพยุงด้วยลูกบวบกาดก่ายเป็นตารางเหนือผิวน้ำทะเล มีแผ่นไม้พาดเป็นทางเดิน แพเช่นนี้มีหลายช่วง ไม่มีหลังคากำบังแดดฝน แต่ถูกแบ่งกั้นด้วยเรือนพักหลายหลัง 

กว้างใหญ่ขนาดคาดเดาไม่ได้ว่ามีหอยกี่ตัว บุษรินทร์สนใจตรงคอฟฟี่ช็อปและร้านอาหารกลางแพ ก่อนเป็นพริตตี้เอ็มซี เธอก็เคยทำงานเสิร์ฟในร้านสุกี้ หรือร้านไก่ชื่อดังมาก่อน ถ้าต้องมาเสิร์ฟอาหารหรือกาแฟละก็ทำได้สบายมาก หญิงสาวใช้จังหวะที่เมธาวีคุยกับผู้จัดการฟาร์มเข้าไปภายในร้านกาแฟ 

"รับอะไรดีครับ? " พนักงานหนุ่มหล่อวัยแรกรุ่นน่าจะอายุเพิ่งสิบแปดสิบเก้าเอ่ยถาม

"ฉันไม่ได้พกเงินหรอกนะคะ"

"สั่งได้เลยครับผม" หนุ่มน้อยยิ้มอย่างสุภาพ ด้วยรู้ว่าเธอมากับนายหัวมาร์ก 

"เขาจะว่าอะไรหรือเปล่า เอ่อ เอาคาปูชิโน่ร้อนแก้วค่ะ"

เธอพึมพำเบาๆ ก่อนตัดสินใจสั่งกาแฟ บุษรินทร์นั่งรอที่โต๊ะจนกาแฟหอมกรุ่นถูกนำมาเสิร์ฟ พร้อมขนมปังกรอบที่เธอไม่ได้สั่ง

"ขอบใจจ้ะ" จิบกาแฟให้สบายใจก่อนจะได้รวบรวมสติรับมือกับผู้ชายใจร้าย