ทุกอย่างของพ่อคือของผม 4.1

ห้องน้ำรวมต้องต่อคิวอาบน้ำ และต้องใช้น้ำจืดอย่างประหยัด ทำให้รู้สึกว่าไม่ค่อยสะอาดนัก แต่บุษรินทร์ก็ปรับตัวได้ ส่วนที่กลัวคือการนอนต่างที่คนเดียว โชคดีที่ป๋องแป้งมาอยู่เป็นเพื่อนในคืนนี้ และยังเอาปลาหมึกแห้งมาให้เธอกินแทนกับข้าวรสจัดจ้านของปั้นหยา

"ขอบคุณพี่แป้งนะคะ บุษไม่กินอาหารรสจัด" ปลาหมึกเองก็เค็มเกินไป แต่ดีกว่าผัดสตอกุ้งรสเผ็ด

"ปกติผัดสตอกุ้งมันไม่เผ็ดขนาดนี้ พี่ว่าป้าแกคงทำพริกหกใส่"

"เราทำเองได้หรือเปล่า" "ทำเองได้แต่ที่คนงานไม่ค่อยทำเพราะเหนื่อยกับงานในฟาร์มแล้ว" 

"ถ้าป้ายังทำอาหารรสจัดสุดติ่งแบบนี้ บุษขอไข่เจียวดีกว่า" 

บอกแล้วก็คลึงตามข้อมือให้คลายปวด

"ปวดมากไหม โห มือแตกเลยนะบุษ"

"ไม่อยากเชื่อเนอะทำไม่กี่ชั่วโมงก็มือพองเลยซี้ดส์ แสบ"

"เดี๋ยวพี่เอาน้ำอุ่นกับพาราให้" ป๋องแป้งเดินไปที่ห้องครัวติดไฟต้มน้ำ ครู่ใหญ่ก็กลับมาพร้อมกับถังน้ำอุ่นหลอดยานวดที่แบนเรียบแทบไม่เหลือ และยากินแก้ปวด บุษรินทร์ได้ผ่อนคลายมากขึ้นจากการจุ่มมือลึกจนถึงข้อ จากนั้นค่อยนวดคลึงข้อมือเบาๆ

"พี่แป้งไม่ใช่คนที่นี่เหรอคะ? " 

เธอเอ่ยถามระหว่างเตรียมตัวนอน

"ไม่หรอกพี่เป็นคนแม่ฮ่องสอนตามสามีมาทำงานที่นี่"

"แล้วสามีพี่ล่ะคะ" "เขาทิ้งไปมีคนใหม่แล้วล่ะ" ป๋องแป้งตอบด้วยสีหน้าไร้อาการเจ็บช้ำ

"บุษขอโทษที่ถามนะคะ"

"พี่เล่าได้ จะได้ไม่ถามกันทีละคำถาม หรือไปฟังจากปากคนอื่น เมื่อสามปีก่อนพี่กับสามีทำงานในฟาร์ม มีวันหนึ่งพี่ไปเดินเล่นชายหาด แล้วโดนลูกเรือประมงต่างด้าวฉุดลงเรือ นายหัวมาร์กมาเห็นเข้าก็เลยออกเรือตามไปช่วย กว่าจะตามได้ก็ผ่านไปสองวัน หลังจากขึ้นฝั่ง สามีพี่ก็รังเกียจและไปมีคนอื่น นายหัวไม่ชอบให้เกิดเรื่องชู้สาวในหมู่คนงาน ก็เลยให้เลือก ถ้าเขาเลือกพี่ก็จะให้ทำงานต่อได้ แต่ถ้าเลือกชู้ก็ออก และเขาเลือกไป"

ในน้ำเสียงเศร้าที่บอกเล่าความขมขื่น แต่ป๋องแป้งจะมีดวงตาเป็นประกายเมื่อพูดถึงนายหัว อีตามาร์กที่ช่วยป๋องแป้งคือคนเดียวกันกับที่ลักพาตัวเธอมาจริงหรือเปล่า

"มิน่าบุษเห็นพี่แป้งมองเขาแบบ...เอ่อ..."

"พี่ยอมรับว่ารักนายหัว" 'ตรงมากแม่' บุษรินทร์คิดในใจ 

"แต่ผู้หญิงอย่างพี่ไม่บังอาจหวังหรอก แค่คิดก็ผิดแล้ว อีกอย่างเขาก็มีคุณเอวาแล้ว" 

"ผู้หญิงที่มาหาเขาใช่ไหมคะ? " ถ้าเป็นสาวหัวหยิกนั่นก็ไม่เห็นจะสวยสักเท่าไหร่ ป๋องแป้งยังดูดีกว่า

"ไม่ใช่ คนนั้นชื่อสาลี่หลานป้าปั้นหยา สาลี่เป็นแค่คนดูแลนายหัวเท่านั้นเอง ว่าแต่บุษล่ะเป็นอะไรกับนายหัวมาร์ก? "

ไม่อยากเชื่อเลยว่า แววตาที่ป๋องแป้งมองเธอมันมีความอิจฉาในนั้น คงเพราะเมธาวีเป็นคนพาเธอมา และคอยตอแย นี่ถ้ารู้ว่าเขาเสนอให้เธอขึ้นเตียงด้วย ป๋องแป้งจะยังมาดูแลหายาให้กินแบบนี้ไหม แววตาบุษรินทร์ระริก เธอคงบอกว่าเป็นใครไปเสียไม่ได้นอกจาก

"บุษเป็นผู้หญิงของคุณเมธีค่ะ"

"นายหัวเมธีเหรอ?! " ท่าทางป๋องแป้งตกใจมากถึงกับหันขวับมาที่เธอ เป็นผู้หญิงของเมธีแล้วมีอะไรอย่างงั้นหรือ

"ค่ะ" "ทุกคนที่นี่โกรธแค้นผู้หญิงที่ทำให้นายหัวเมธีถูกลวงฆ่า เธอเป็นนางนกต่อที่หลอกนายหัวเมธีหรือเปล่า?"  ป๋องแป้งสีหน้าเครียด และพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง

" ฉันเป็นผู้หญิงของคุณเมธี แต่ไม่ได้เป็นคนหลอกเขานะคะ" 

กว่าจะอธิบายก็เรียบเรียงแทบแย่ ดีที่บอกป๋องแป้งก่อน ไม่อย่างนั้นเธอคงเอาชีวิตไม่รอด ทุกคนที่นี่รักเมธี และพร้อมทำร้ายคนที่มีส่วนทำให้นายหัวใหญ่เสียชีวิต ปัญหาขัดแย้งเรื่องซื้อที่ดิน ผลประโยชน์และเม็ดเงินมหาศาลนี่เองเป็นฉนวนที่เชื่อได้ว่าเพื่อนจะฆ่าเพื่อนได้

บุษรินทร์เริ่มเข้าใจที่เมธาวีจับเธอมา เขาคงคิดว่าเธอเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ต้องอธิบายให้เขาฟัง และขอให้เขาปล่อยเธอกลับก่อนที่ผิวพรรณจะดำจนฟื้นฟูไม่ได้ และงานของเธอจะเสียหายคืนแรกกับการนอนแปลกที่ และอาการปวดข้อมือทำให้นอนไม่ค่อยหลับ แต่ต้องตื่นมาทำงานพร้อมกินมื้อเช้าที่แสนรสชาติจัดจ้าน คั่วกลิ้งหมูพริกยกสวน ไม่รู้ว่าป้าปั้นหยาจะอะไรกับเธอนักหนา ใส่พริกจนอาหารเสียรสชาติ 

แล้วยังมาคอยพูดประชดประชันทำนองว่าแค่นี้กินไม่ได้ก็กินข้าวกับกะปิ แบบนี้ยอมได้ที่ไหนล่ะ บุษรินทร์ไม่กินข้าวเช้า แต่มื้อเที่ยงเลี่ยงไม่ได้เพราะไม่อย่างนั้นก็จะไม่มีแรงทำงาน  

ผลคือท้องเสียจนอ่อนแรงและต้องไปนอนพักในร่ม ถ้านายหัวมาร์กมาเจอเธอสภาพนี้ยังจะชวนขึ้นเตียงไหม แต่คงสาแก่ใจเขาละสิ ตกกลางดึกฝ่ามือพุพองจากการกำด้ามพร้าปวดมากจนกำมือไม่ได้ จะแช่น้ำอุ่นโดนน้ำก็เจ็บแสบเหลือเกิน เธอร้องไห้เพราะเจ็บมือไม่รู้จะวางท่าไหน หลับๆ ตื่นๆ ทั้งคืน

"ไหวไหมบุษ? " 

"ไม่ไหวค่ะพี่แป้ง กินยาแก้ปวดก็ไม่หาย"

น้ำเสียงอ่อนล้าอย่างน่าสงสาร บุษรินทร์ลุกนั่งทำไมถึงได้เจ็บแบบนี้ก็ไม่รู้ มือข้างจับมีดหนักสุดพุพอง ป๋องแป้งบอกว่าตอนทำงานใหม่ๆ ไม่เคยเป็นขนาดนี้ ทำไมเธอถึงได้ดูบอบบางกว่าชาวบ้านเขานักนะ

"พักไปก่อนพี่จะเจียวไข่ให้ ตอนนี้ร้านขายยายังไม่เปิด เย็นนี้พี่จะเลิกงานเร็วพาไปซื้อยานะ" 

"บุษไม่มีเงินเลยนะคะ" 

พูดทั้งน้ำตาคลอ เงินมีแต่ถูกโจรลักพาตัวเอาไปเก็บไว้ ยิ่งเจ็บตัวเพราะทำงานยิ่งโกรธเขา

"ไม่เป็นไร พี่ออกให้ก่อนเดี๋ยวเงินเดือนออกก็ค่อยเอามาคืน"

ได้ยินคำว่าเงินเดือนน้ำตายิ่งจะพานไหล มีเงินเดือนที่ไหนกัน เธอต้องพูดกับเมธาวีอีกครั้ง 

คนใจดำเอามาทิ้งไว้ให้ทำงานแล้วก็หายไปไม่มาดูดำดูดีเลย ให้คนงานเอาชุดทำงานมาให้เธอเพิ่ม แค่ไม่กี่ชุดเอง ชุดชั้นในก็ไม่มีให้ จนป๋องแป้งต้องออกไปซื้อมาให้สองชุดไว้ผลัดกัน อยากกลับกรุงเทพฯ คิดถึงน้ายุพาตอนนี้เป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้  อีกอย่างโรสคงเป็นห่วงและตามหาเธอ คนที่นี่ใช้มือถือกันไหม ว่าแต่เบอร์ยัยโรสเบอร์อะไร เมมในเครื่องแล้วก็ไม่จำเลย