ฉันจะดูแลหอย 3.4

ป๋องแป้งขี่มอเตอร์ไซค์พาบุษรินทร์ไปที่ห้องพักที่อยู่ห่างจากนี้ประมาณหนึ่งกิโลเมตร ห้องพักสี่เหลี่ยมขนาดกว้างคูณยาวสามเมตร มีหน้าต่างเหล็กดัดบานเกล็ดเล็กๆ พอระบายอากาศ ภายในทาสีครีมและมีร่องรอยการอยู่อาศัยมาก่อน

"คนงานเก่ามีลูกเล็กห้องเลยมีรอยขีดเขียนบ้างนะคะคุณ..."

"เรียกฉันบุษก็ได้ค่ะ ฉันอายุยี่สิบเจ็ดปี คุณน่าจะอายุมากกว่าไหมคะ"

"ค่ะ ฉันชื่อแป้งนะคะ แก่กว่าคุณบุษสามปี"

"ไม่ต้องคุณก็ได้ค่ะพี่" 

"ค่ะ อ้อคืนนี้เดี๋ยวพี่จะเอาหมอนกับผ้าห่มมาให้ยืมนะคะ ไม่รู้ว่านายหัวจะซื้อมาให้หรือเปล่า แต่ตอนนี้เราแต่งตัวไปทำงานกันเถอะค่ะ" 

บุษรินทร์ใส่ชุดกางเกงวอร์มเสื้อยืดคอกลมแขนยาวและได้หมวกกันแดด มีผ้าปกปิดใบหน้ามิดชิดเห็นแต่ดวงตากลมสวย ถ้าไม่มีปีกหมวกคงเหมือนกำลังคลุมฮิญาบแบบชาวมุสลิม หวังว่าคงช่วยปกป้องแสงยูวีได้ดี ถ้าหน้าไหม้เธอคงกลับไปรีวิวครีมออร่าไม่ได้แน่ 

"เห็นแค่ตายังสวยมากเลยนะคะ" 

คำเอ่ยชมของป๋องแป้งเรียกรอยยิ้มที่ดวงตา บ่งบอกชัดว่าริมฝีปากที่ถูกผ้าปิดไว้คงฉีกยิ้มกว้าง แต่น่าสงสารสวยขนาดนี้ต้องมาทำงานฟาร์มหอยนะสิ ไม่กี่นาทีต่อมาบุษรินทร์ซ้อนท้ายรถกลับมาที่ฟาร์ม

"นี่อุปกรณ์ทำความสะอาดหอยเหรอคะ?! " ไม้กระดานกับอีโต้ ไม่ใช่ฝอยขัดหรือ?  

"ใช่ค่ะน้องบุษต้องใช้ไม้พาดลงไป แล้วก็ขึ้นไปนั่งบนแผ่นไม้ ดึงเชือกที่ผูกหอยขึ้นมาแล้วใช้อีโต้สับเลาะเอาเพรียงออกให้หมดเพราะถ้าไม่เอาออกมันจะเจาะกินหอยจนตาย สาหร่ายบางตัวก็เป็นอันตรายกับหอย แล้วก็ยังมีหอยอื่นๆ ที่มาเกาะด้วย เอาออกให้หมด แต่ต้องระวังอย่าสับเข้าเปลือกหอยนะ เดี๋ยวหอยจะตายเอา" 

ป๋องแป้งสาธิตการทำความสะอาดหอยที่ไม่ใช่ล้างขัดด้วยน้ำยา แต่ต้องออกแรงพอสมควรในการให้มีดสับเพรียง

"ไม่ได้แกะเชือกลากขึ้นไปทำในร่มเหรอ?! "

"ไม่ใช่ ต้องถือกระดานพาดแล้วทำไปเรื่อยๆ "

พระเจ้าตอนนี้สิบเอ็ดโมงเช้าแดดเปรี้ยงขนาดนี้ ครีมกันแดดก็ไม่มีทาด้วย มากกว่ากลัวงานหนักก็คือกลัวแดดจัดนี่แหละ ครั้นจะไม่ทำเขาคนนั้นก็ยังไม่ไปไหนอีก เหมือนอยู่รอดูการเริ่มงานของเธอ ให้เขาเห็นว่าเธอไม่สู้ไม่ได้เด็ดขาด

ในแต่ละครั้งที่ใช้อีโต้สับเลาะเพรียงจากเปลือกหอย บุษรินทร์เกร็งไปหมดกลัวว่าจะสับเอานิ้วตัวเองเข้าให้ เธอหยุดสังเกตเทคนิคจากป๋องแป้ง นอกจากคอยระวังคมมีดแล้ว แสงแดดจัดยังทำให้เหงื่อไหลย้อย ร้อนระอุไปทั้งตัว ทำงานไปสลับกับปาดเหงื่อ แต่ก็ไม่ปริปากบ่น ยิ่งมองหน้านายหัวใจร้ายที่คอยมองเธอด้วยรอยยิ้มสะใจ ยิ่งต้องสู้เอาชนะเขาให้ได้

'ฉันทำได้หรอกน่า' เธอขยับปากพูดแบบไร้เสียงพร้อมตีสีหน้ากวน ทำได้สักชั่วโมงพักเหนื่อยหลายครั้ง แต่ไม่ย่อท้อในที่สุดก็เริ่มทำเร็วขึ้น ถ้าเมธาวียังไม่ไปบุษรินทร์ก็จะมองไปที่เขาเป็นระยะ

การปรากฏมาของหญิงผมหยิกยาวรูปร่างผอมเพรียว ในชุดเดรสเสื้อกล้ามลายดอก ทำเอาแรงงานสาวมือใหม่ชะงัก ผู้หญิงคนนั้นโผเข้ากอดทำท่าทางฉอเลาะแล้วหอมแก้มชายหนุ่ม เขาพูดอะไรสักอย่างขณะมองมาที่เธอ แล้วเดินนำผู้หญิงคนนั้นลงเรือไปด้วยกัน แบบนี้คงหนีไม่พ้นพาไปทำอะไรอย่างว่ากันแน่

'หื่นกามชะมัด เราเกือบเสร็จแล้วไหมล่ะ' คิดแล้วก็ใจหายเขาเกือบจะปล้ำเธอแล้ว ไม่สิเธอต่างหากที่อ่อนระทวยไปกับเขา บูุษรินทร์แก้มร้อนวูบ แต่พอหันหน้าไปทางป๋องแป้งเธอต้องสะดุดกับแววตาหมองเศร้า มองตามหลังเมธาวีราวกับคนอกหัก คงเป็นอีกคนที่หลงเสน่ห์นายหัวเมธาวีสินะ คิดแล้วก็ถอนหายใจ

จากช่วงสายจนห้าโมงเย็นจึงเก็บล้างเครื่องมือ ฝ่ามือขวาข้างที่จับมีดพองแล้วเจ็บแสบแต่ไม่มากนักแต่ข้อมือทั้งสองข้างเจ็บมากกว่า ข้างถือมีดก็ขยับมาก ข้างจับหอยก็กระเทือนตอนที่คมมีดกระทบ เธอได้แต่กุมข้อมือเอาไว้

"เจ็บมือเหรอ? " 

"ค่ะพี่แป้ง"  ฝ่ามืออันอ่อนนุ่ม เป็นแผลพุพองสามจุด แน่นอนว่าถ้าใช้งานอีกมันต้องแตก และเจ็บแสบมาก

"เดี๋ยวไปบ้านแช่น้ำอุ่นแล้วก็กินพาราคงดีขึ้น" 

ระหว่างทั้งสองกำลังไปที่รถเครื่อง เธอเพิ่งเห็นว่าเมธาวีกลับมาอีก แต่ผู้หญิงที่เดินตามไปไม่มาด้วย พอเขาเดินเข้าหาป๋องแป้งก็ปลีกออกห่างอย่างรู้ตัว

"คุณทำความสะอาดหอยได้กี่แพ" 

เขาถามด้วยน้ำเสียงเข้มอย่างคนหาเรื่อง เหมือนหงุดหงิดใจมาลงที่เธอ คนฟังจึงหน้าบึ้งใส่ก่อนตอบ

"ฉันเพิ่งหัดทำยังไม่เร็วหรอก" 

ตอบอ้อมแอ้ม เพราะรู้ตัวว่าทำช้าได้น้อยกว่าครึ่งของครึ่งที่ป๋องแป้งทำได้

"ผมถามว่าได้กี่แพ ไม่ได้ถามว่าทำเร็วหรือช้า" เมธาวีขึ้นเสียงเล็กน้อย

"ไม่ถึงแพหรอกได้...ห้าสิบกว่าตัว" ตอบโดยไม่สนใจมองหน้าคนพาล ไปกับผู้หญิงมาแล้วยังมาหาเรื่องอีก

"ทั้งวันเลยนะ" / "ไม่ทั้งวัน ฉันเริ่มทำก็เกือบเที่ยงแล้ว"

"มันก็หลายชั่วโมงอยู่ ดูเหมือนว่าคุณจะถนัดเรื่องบนเตียงมากว่า" ยิ้มชั่วร้ายแบบนี้เดาได้เลยว่าเขาคงคิดว่าเธอไม่มีน้ำอดน้ำทน

"ฉันยอมลำบากแต่ไม่มีทางเปลี่ยนใจ"

"ผู้หญิงเห็นแก่เงินอย่างคุณน่ะหรือ? " น้ำเสียงชายหนุ่มมีคำดูถูกในนั้น นั่นทำให้บุษรินทร์ไม่ยอม

"ฉันเหรอเห็นแก่เงิน ฉันยอมเหนื่อยตากแดดร้อนก็ร้อนผิวเสียหมดแล้วเห็นไหม" 

หญิงสาวถลกแขนเสื้อ ผิวขาวอันบอบบางของเธอเปลี่ยนเป็นคล้ำแดดภายในวันเดียว สีตัดกันกับช่วงแขนตั้งแต่ข้อมือขึ้นไป เล่นเอาเมธาวีหลุดขำริมฝีปากกระตุกยิ้ม แต่คำร้ายๆ ที่เตรียมต่อว่าเธอยังต้องจัดไปให้ครบถ้วน ตราบใดที่ยังไม่ยอมรับว่าสวมรอยเป็นเมียพ่อ

"แต่คุณก็ยอมพ่อ และคุณมาหาผมเพราะจะเอาเงินพ่อ"

"ฉันขี้เกียจเถียงกับคุณแล้ว" เธออมแก้มป่องโกรธที่เขาขำ และกำลังเครียดที่หลังมือไหม้แดด

"ก็ดี ทำงานให้สนุกล่ะ แล้วอย่าคิดหนีเชียวนะ ทุกตารางนิ้วชายฝั่งที่นี่เป็นที่สัมปทานของผม โชคดีก็ถูกคนงานผมจับกลับมา แต่โชคร้ายก็ถูกจับขึ้นเรือประมง ผมคงไม่ต้องอธิบายนะว่าบนนั้นจะเกิดอะไรขึ้น"

พูดทิ้งท้ายแล้วเดินไปที่เรือ ตั้งใจจะมารับเธอไปที่วิลล่า คิดว่าจะเข็ดและไม่อยากทำงานที่ฟาร์มมุก แต่ผิดคาด ก็ลองดูว่าจะทนได้นานแค่ไหน