ทุกอย่างของพ่อคือของผม 4.2

หลังกินข้าวกินยาแก้ปวด บุษรินทร์นั่งๆ นอนๆ ไม่ออกไปไหน เพราะป๋องแป้งกำชับแกมขู่ว่า ระวังถูกจับลงเรือไปไม่มีใครช่วยนะ และเธอก็เชื่อขังตัวเองจนบ่ายสามโมงป๋องกลับมาพาไปร้านขายยา ระหว่างยืนรอซื้อยาเภสัชหญิงร่างเล็ก เหมือนเพิ่งเรียนจบใหม่ กำลังแนะนำนักท่องเที่ยวต่างชาติ ทั้งสองไม่เห็นเลยว่ามีใครคนหนึ่งมองอยู่นานแล้ว

"รับยาอะไรครับ" 

น้ำเสียงสุภาพของหนุ่มหน้าตาดีรูปร่างสูงใหญ่ในชุดกาวน์แขนสั้น เดินมาที่เคาน์เตอร์ ชายหนุ่มยิ้มสดใสจนเห็นเขี้ยวเสน่ห์ เขาจ้องที่บุษรินทร์อย่างสนใจ

"น้องหมอธนา นึกว่าไม่อยู่ซะแล้ว"

"ครับ วันนี้รับยาแบบเดิมไหมครับพี่แป้ง? " หนุ่มหล่อถามป๋องแป้งแล้วปรายตาหวานมาที่บุษรินทร์อีกครั้ง

"เปล่าค่ะ พี่พาน้องมาซื้อยาน่ะ บุษบอกอาการหมอธนาสิจ๊ะ"

"บุษหรือครับ เป็นอะไรมาครับ? "

เภสัชกรหนุ่มหล่อพูดจาหวานหู ดูเป็นคนเรียบร้อยเหมือนนายเอกในนิยายวาย แต่จากที่แสดงออกว่าสนใจบุษรินทร์ก็คงดูได้ว่าเขาแค่เป็นผู้ชายสุภาพ หลังจัดยาให้ครบแล้ว ยังเอาผ้าพันเคล็ดมาพันข้อมือทั้งสองข้างให้หญิงสาวอีก เล่นเอาเธอแก้มแดงเพราะเขินสายตาเจ้าเสน่ห์

"พันไว้ประมาณนี้นะครับไม่แน่นเกินไป ไม่หลวมเกินไป ตอนนอนต้องเอาออกด้วยนะครับ"

"ค่ะ ขอบคุณหมอธนานะคะ"

"ผมเป็นเภสัชครับ แต่พี่แป้งชอบเรียกหมอ อ้อ..ผมเห็นว่าคุณบุษมองครีมกันแดด จะรับด้วยไหมครับ" ด้วยแขนเรียวที่สัมผัสรับรู้ว่าหญิงสาวดูแลผิวเป็นอย่างดี และตอนนี้มันกำลังดำแดดแบ่งแขนกับข้อมือเป็นคนละเฉดสี เธอจ้องครีมกันแดดSPF100+ ไม่วางตา แต่พอเสนอให้กลับทำหน้าจ๋อย

"ฉันเพิ่งมาทำงานไม่กี่วันเงินเดือนยังไม่ออกเลย ค่ายาก็รบกวนพี่แป้งแล้ว ครีมขวดเป็นพันแน่ะ เอาไว้ก่อนดีกว่า"

ต้องแก้ตัวไปอย่างนั้นก่อน รอให้ได้กระเป๋าคืนมาก่อนจะเหมาสักสามขวด

"ทำงานอะไรหรือครับถึงได้มือแตกขนาดนี้? "

"ทำความสะอาดหอยมุกที่ฟาร์มกับพี่แป้งค่ะ" 

ผู้หญิงบอบบางผิวสวยขนาดนี้ทำงานที่ฟาร์มมุก มันดูไม่ปกติเท่าไหร่ เกี่ยวอะไรกับเมธีหรือเปล่า ธนาแค่สงสัยแต่ไม่ถามอะไรมาก เขาคิดราคาลดให้บุษรินทร์เกือบสี่สิบเปอร์เซ็นต์ 

"เสน่ห์แรงนะ พี่ไม่เห็นว่าน้องหมอธนาจะชอบใคร"

 ป๋องแป้งล้อระหว่างเดินออกจากร้าน

"แหมพี่แป้งก็ พูดอย่างกับมาดูน้องเขาทุกวัน"

"ไม่ทุกวันหรอกแต่ก็รู้จักกันดี เพราะพี่เป็นคนไปซื้อยาสามัญประจำบ้านมาไว้ที่บ้านพักน่ะ อีกอย่างน้องหมอก็ไม่ใช่ใครอื่น เป็นน้องชายของคุณเอวาแฟนนายหัวมาร์กนี่เอง"

น้องชายแฟนนายมาร์ก แค่นี้ก็ดับฝันแล้วล่ะ ถ้าออกไปจากเกาะนี้ได้คงไม่ข้องเกี่ยวกับใครที่นี่อีกแล้ว ลงจากรถเครื่องยังไม่ทันได้ก้าวเท้า ก็ต้องผงะเมื่อสายตาปะทะเข้าเขา 

"ใครให้คุณพาบุษรินทร์ออกจากที่พัก ถ้าเกิดถูกฉุดไปจะทำยังไง? ”  น้ำเสียงดุดัน ทำเอาป๋องแป้งตัวสั่นเสียงสั่นอย่างน่าสงสาร 

"แป้ง...ขอโทษค่ะแป้งไม่รู้ว่านายหัวห้าม บุษเขาเจ็บมือมากเลยพาไปร้านขายยาเท่านั้นเองค่ะ" 

"คุณกลับห้องไป" "ค่ะ"

น้ำเสียงเย็นเยียบอย่างระงับความโกรธ เขาไม่มองหน้าหญิงที่ตัวเองสั่งให้ไปด้วยซ้ำ ป๋องแป้งรับคำแล้วเดินคอตกเข้าห้องไป บุษรินทร์โกรธแทนที่คนช่วยเหลือตัวเองโดนดุ แล้วดูเอาเถอะว่าผู้ชายที่ป๋องแป้งรักเทิดทูน ใจดำขนาดไหน แต่ก็รู้ดีว่าการต่อกรกับเมธาวีไม่มีประโยชน์

"บอกแล้วว่างานแบบนี้ไม่เหมาะกับคุณ ไปที่วิลล่ากับผม" 

เขาออกคำสั่งระหว่างเดินเข้าหาบุษรินทร์

"ไม่ไปหรอก วันนี้ฉันไม่ไหว แต่เดี๋ยวกินยาพักผ่อนพรุ่งนี้ก็จะไปตามงานปกติค่ะ"

"ทำงานไม่ไหว แต่เสนอหน้าไปอ่อยธนาถึงร้านขายยาได้" 

เขารู้เรื่องเธอถูกแกล้งจนท้องเสีย เจ็บมือจนทำงานไม่ได้ อุตส่าห์เป็นห่วงแล่นเรือมาจะพาไปหาหมอสักหน่อย แต่ป๋องแป้งพาเธอไปซื้อยาก่อน เธอมียากินก็ดี แต่ที่โมโหคือคนงานที่ย่องตามไปดูถ่ายภาพตอนที่ธนาพันข้อมือให้บุษรินทร์มาให้ดู

"รู้ได้ไงว่าฉันอ่อย อ้อ...อย่าบอกนะว่าแอบตามไปดู ไม่ใช่สิ ให้ลูกน้องตามไปดู"

"อย่ามายอกย้อน ดูสารรูปเหอะ ไปกับผม! " กระชากข้อมือเธอคงเจ็บเมธาวีย่อลงอุ้มคนตัวเล็กพาดบ่า ไม่สนเสียงโวยวาย

"ไม่ไปอย่านะ! ปล่อยฉัน! " 

ชายหนุ่มเดินมาที่รถวางเธอลงที่เบาะไม่แรงนัก เห็นได้ชัดถึงอาการเจ็บข้อมือจนใช้ค้ำยันอะไรไม่ไหว แต่เขาทำไม่สนใจ ขับรถออกไปจากตรงนั้น ป๋องแป้งเงี่ยหูฟังที่ทั้งสองพูดกันจากในห้องของเธอ แล้วก็เปิดประตูมองตามหลังรถ ผู้หญิงของนายหัวเมธี น่ากลัวว่าจะเปลี่ยนมือมาเป็นของลูกชายต่อ 

"คุณพาฉันมาที่วิลล่ากลางน้ำอีกทำไม? " บุษรินทร์ถามเสียงกระฟัดกระเฟียด หลังจากคนขับเรือหันหัวกลับเข้าฝั่ง 

"ก็เห็นอยู่ว่าคุณทำงานไม่ได้ เดี๋ยวก็ป่วยนอนพักเวลางาน แล้ววันนี้เป็นอะไร ไปทำงานไม่ได้" ชายหนุ่มบอกเหตุผล ระหว่างที่เดินไปเปิดเครื่องปรับอากาศ 

"ก็ฉันไม่เคยกินอาหารรสจัด เลยท้องเสีย แล้วที่หยุดงานน่ะ ฉันเจ็บข้อมือมาก เจ็บจนแทบจะใส่เสื้อผ้าไม่ไหว"

พูดแล้วน้ำตารื้นขึ้นมาต่อหน้าต่อตาเขา การเจ็บข้อมือเป็นอุปสรรคโดยเฉพาะตอนใส่บราเซียร์ หลังใส่ตะขอใต้ราวนมแล้วต้องหมุนรอบตัวดึงสายขึ้นหัวไหล่ทีละข้าง อันนี้ไม่เท่าไหร่ ตอนถอดก็ไม่ต่างกัน เพราะไม่ใช่แค่ข้อมือฝ่ามืออันนุ่มนิ่มตอนนี้พุพองแตกและเจ็บแสบมากด้วย เมธาวีอยากจะสงสารหญิงสาวแต่ทว่าเธออวดดีเอง

"ก็สมควรแล้ว คุณคิดเอาแต่ว่าอะไรมันจะง่ายไปหมด คนจะทำงานหนักได้มันต้องมีน้ำอดน้ำทนกว่านี้ อย่างคุณถ้าจะทำอะไรหนักๆ ได้ ผมว่าบนเตียงดีกว่า" เขาเดินเข้าหาจ้องเธอด้วยสีหน้าคุกคาม แววตาหื่นกามเป็นที่สุด

"อะ อะไรของคุณเนี่ย วกมาที่เตียงเฉยเลย" ถึงเธอจะหน้าตึงเข้าใส่ แต่หนุ่มหล่อยังยกยิ้มก้าวเท้าเข้าหาจนจะถึงตัว บุษรินทร์วิ่งเข้าไปในห้องนอนคว้าประตูจะกดล็อก กลัวจนลืมไปชั่วขณะว่าเจ็บมืออยู่ แค่เขาคว้าลูกปิดเธอก็ต้องปล่อย

"โอ๊ย! " มันเจ็บมากจนน้ำตาเล็ด 

"ฉะ ฉันเป็นผู้หญิงของพ่อคุณนะ"