เกาะสวาท 8.2

เป็นเช้าวันใหม่ ชายหนุ่มปวดเมื่อยแต่รู้สึกตัวเบาชอบกล ธนาบิดขี้เกียจสุดแรง ปั๊ก! โครม!

“โอ๊ย! อะไรเนี่ย?!” 

ชายหนุ่มลุกพรวดขึ้นนั่ง สลัดมือไปมาเพราะบิดแรงแล้วกำมือฟาดลงที่พื้น ส่วนเสียงโครมที่ปลายเท้ามีพัดลมล้มลงกองกับพื้น ใบพัดและหน้ากากกระจาย และหยุดหมุนไป

“ที่ไหนวะ”

ชายหนุ่มงงเป็นไก่ตาแตก เขาพบว่าสวมแค่กางเกงในตัวเดียวนอนบนฟูกแบนๆ ห่มผ้าห่มดูเก่า ในห้องคับแคบ พื้นปูเสื่อน้ำมันลายพื้นไม้สีน้ำตาล ในห้องไม่มีใครเลย มองสำรวจเห็นโทรศัพท์มือถือราคาหลายหมื่น กับนาฬิกาของขวัญวันเกิดจากแม่ค่อยโล่งใจหน่อย

ธนาคิดทบทวน ไม่รู้ตัวว่ามาที่นี่ได้ยังไง แต่รู้สึกได้ว่าเขาได้นอนกับหญิงสาวคนหนึ่ง ไม่ใช่ความฝัน ร่างกายเขามันฟ้อง มีรอยจ้ำแดงบนหน้าอกหลายจุด 

“ไม่ใช่หรอกน่า”

บ่นพึมพำคนเดียว หันไปตามเสียงเปิดประตูเบาๆ และป๋องแป้งแทรกตัวเข้ามา เธอตกใจที่เห็นเขาตื่น ส่วนชายหนุ่มดึงผ้าห่มคลุมช่วงล่างเอาไว้

“อ้าว ‘น้องหมอ’ ตื่นแล้วหรือคะ”

 “น้องหมอจ๋า” น้ำเสียงพี่ป๋องแป้งช่างคล้ายที่ได้ยินเมื่อคืน ธนาส่ายหน้าเบาๆ เพราะไม่อยากคิดถึงมัน เขาเพ่งมองไปที่ป๋องแป้ง เธอทำหน้านิ่งดูไม่มีอะไรผิดปกติ แต่เขาถามเธอด้วยน้ำเสียงเครียด

“ใครพาผมมาที่นี่ แล้วนี่ห้องใครหรือครับ ใครแก้ผ้าผม? ”

ป๋องแป้งยิ้มหวานเขาเคยเห็นเธอยิ้มแบบนี้มาหลายครั้งแต่ครั้งนี้ต่างออกไป หรือเพราะเขาสังเกตเธอมากขึ้น

 “น้องหมอหลับไป พี่กับเดชาไม่รู้ว่าบ้านเราอยู่ไหน เลยพามาไว้ที่ห้องบุษก่อน ที่เปลือยนี่เพราะเธออ้วกเลอะเทอะ พี่เลยต้องเอาเสื้อผ้าไปซักให้ มันยังไม่แห้งพี่เลยใส่ถุงให้ ใส่ชุดเดชาก่อนนะคะ” เธอยื่นเสื้อผ้าให้ ก่อนเดินไปจับพัดลมตั้งขึ้น หลุดขนาดนี้ต้องเอาไปซ่อมที่ร้านแน่เลย

 “แล้วเมื่อคืนพี่บุษอยู่ไหนครับ? ” ถามหลังใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยชายหนุ่มเอาแต่คิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้

“เมื่อคืนบุษไม่ได้กลับมาจ้ะ นายหัวพากลับวิลล่าด้วย”

ธนารู้สึกราวกับว่าสายฟ้าฟาดกลางศีรษะ มึนชาไปทั้งตัว

“ผู้หญิงคนเมื่อคืนไม่ใช่พี่บุษ!”

‘เขารู้ตัวเหรอ’ ป๋องแป้งหน้าถอดสี หัวใจของเธอเต้นแรง ราวกับจะทะลุออกจากหน้าอก และพยายามควบคุมท่าทางเอาไว้อย่างถึงที่สุด

“เมื่อคืนหลังเช็ดตัวให้น้องหมอพี่ก็ออกไป”

“ไม่จริง! อย่ามาโกหก ทำไมผมจะจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น”

ธนาใช้น้ำเสียงแทบจะตวาด สายตาเขาที่มองหญิงสาวทั้งโกรธและตำหนิ ถึงภาพจะเลือนราง แต่จำได้ว่าทำอะไรลงไป ปิองแป้งตกใจ ละอายใจเหลือเกิน และไม่อยากให้เขาเกลียดเธอ

“ก็เธอเมาไม่ได้สติแล้วมาปล้ำพี่ พี่เองพยายามขัดขืนแล้ว ถึงจะเมาก็เถอะใครจะไปสู้แรงเธอไหว...แต่พี่ไม่เอาเรื่องอะไร ให้มันจบและเป็นความลับแค่เราสองคน”

เธอใส่ร้ายเขา เป็นการกระทำที่น่าละอาย แต่ตอนนี้อายที่จะยอมรับว่าตัวเองอารมณ์เปลี่ยวมากกว่า

“ฮะ! ผมปล้ำเหรอ งั้นรอยจูบตามเนื้อตัวผมนี่อะไร?! ”

“เอ่อ มันเกิดขึ้นหลังครั้งแรก ครั้งต่อๆ มาพี่เต็มใจ ขอร้องเถอะนะช่วยลืมไปได้ไหม?” อ้อนวอนโดยหลบสายตาเขา ชีวิตที่ผ่านมาเผชิญความอับอายมาหลายครั้ง นี่ก็เป็นอีกหนที่ป๋องแป้งอยากแทรกแผ่นดินหนี เธอไม่ได้ดื่มด้วยซ้ำแต่หน้ามืดไปเพราะความโดดเดี่ยว ธนานิ่งไปอย่างใช้ความคิด ‘ให้ลืม’ ให้เป็น ‘ความลับ’ ทั้งที่เขาเป็นฝ่ายผิดงั้นหรือ? เขามั่นใจว่าตัวเองไม่ใช่คนหื่นกามที่เอาแต่คิดถึงเรื่องอย่างว่า เคยเมาและไปค้างบ้านเพื่อน จำได้ว่าคืนนั้นหลับเป็นตาย ทั้งที่กอดเพื่อนหญิงทั้งคืน แต่ไม่เคยทำอะไรเกินเลย

“ผมว่าผมไม่มีทางปล้ำพี่ก่อนแน่!” 

“พี่แป้งน้องเขาแต่งตัวเสร็จยัง ผมจะไปส่ง?!” เดชาเดินเข้ามาในห้องแล้วหน้าเสียเมื่อเห็นสภาพธนา และได้ยินที่ชายหนุ่มพูด แม้ทั้งสองปรับสีหน้าไม่ให้มีพิรุธ แต่กลบไม่มิด

“ใส่เสื้อผ้าเสร็จแล้วไปกลับเลยไหมครับผมจะไปส่ง” เดชาตั้งท่ารีบออกไป

 “ไม่ต้องไปส่งผมกลับเองได้” 

บอกแล้วลุกเดินพรวดออกไป ปกติน้องชายของเอวาจะยิ้มสดใสและทำตัวน่ารัก ครั้นมองที่ป๋องแป้งก็ดูเลิ่กลั่กแปลกๆ เสียงหวีดร้องน่าขนลุกท่ามกลางสายฝนเมื่อคืนคงเป็นคู่นี้สินะ เดชาอมยิ้มน้อยๆ เขินแทนทั้งคู่ นั่นทำให้ธนายิ่งโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

“ขอบคุณสักนิดก็ไม่มีเล้ย!” เดชาบ่นตามหลัง หันไปทางป๋องแป้งแต่ไม่ได้รับความสนใจ สีหน้าตึงและน้ำเสียงแข็งกระด้างของธนาเป็นความผิดปกติ ที่เดชารู้สึกได้

บนผืนทรายขาวสะอาด ชายหญิงนอนกอดกันหลับสนิทห่างน้ำทะเลหลายสิบเมตร เพราะเป็นช่วงน้ำลง เมื่อคืนนี้ทันทีที่เรือคว่ำครอบตัวเมธาวีจับเรือแน่นกอดบุษรินทร์และดำน้ำให้จมดิ่งลงไปก่อน เพราะถ้าลอยตัวขึ้นไวจะเสี่ยงถูกยิง เลวร้ายกว่านั้น มันอาจจะระเบิดเรือก็ได้ 

กลั้นหายใจเพียงนาทีเศษหญิงสาวก็ดูจะไม่ไหว เขาจูบเธอเพื่อแบ่งออกซิเจนให้กันและกันยื้อเวลาเท่าที่จะทำได้ ก่อนปล่อยให้เสื้อชูชีพพาลอยตัวขึ้นและบังคับเธอไปใต้เรือที่ลอยเหนือน้ำ ส่วนเว้าของเรือทำให้ทั้งคู่ได้หายใจหายคอ คลื่นจากเรือคนร้ายซัดเรือที่ลอยคว่ำเหนือผิวน้ำให้โคลงไป เขาพาเธอมุดอีกครั้ง รอคลื่นสงบจึงพาเธอปีนขึ้นท้องเรืออย่างทุลักทุเล

บุษรินทร์กลัวจนร้องไห้และเขาปลอบโยนเธอ ผูกสายเสื้อชูชีพติดกันไว้ ไม่ให้แยกจากกัน เพียงไม่ถึงชั่วโมงฝนก็กระหน่ำคลื่นลมแรงซัดเรือจนทั้งคู่ตกลงน้ำ ไม่อาจคว้าเรือไว้ได้ เพราะฝนกระหน่ำบดบังการมองเห็น คลื่นสูงกลางทะเลโยกโยนเธอกับเขาให้ลอยไปอย่างไร้ทิศทาง คราที่ทุกอย่างสงบก็ทำได้เพียงถนอมเรี่ยวแรงเอาไว้เพราะไม่รู้ว่าจะต้องลอยคอนานแค่ไหน ท่ามกลางความมืดเธอกับเขาถูกคลื่นซัดขึ้นฝั่งหลังลอยคอเกือบห้าชั่วโมง เมธาวีพาหญิงสาวขึ้นจากน้ำบนหาดทรายแคบๆ และมีต้นไม้รกทึบดำทะมึนอยู่ไม่ไกล มั่นใจว่าปลอดภัยจากน้ำจึงนอนพักเอาแรง

“บุษรินทร์ คุณ! คุณเป็นอะไรไหม?!” เขาเขย่าปลุกคนตัวเล็ก แนบหูเข้าที่อกข้างซ้ายหัวใจเธอยังเต้นปกติ

 “อืม คุณมาร์ก” บุษรินทร์หรี่ตาขึ้นทีละน้อย พบว่าแสงแดดสว่างจ้ามาก รอยยิ้มโล่งใจของเขา แทนความรู้สึกเธอเช่นกัน

"ขอบคุณพระเจ้าที่คุณไม่เป็นอะไร” วงแขนแกร่งโอบกอดหญิงสาวเอาไว้ราวกับหวงแหนเท่าชีวิต เหตุการณ์นี้ทำให้ได้รู้ว่าเขาห่วงบุษรินทร์ ยิ่งกว่าชีวิตของตัวเอง ดีใจที่เขาและเธอรอดชีวิต

“ฉันดีใจที่คุณไม่เป็นอะไรเหมือนกัน” เธอพูดอู้อี้ในอ้อมกอดแสนอบอุ่น ซึมซับความห่วงใยซึ่งกัน 

"คุณเจ็บตรงไหนไหม? " เขาดันเธอออกห่าง มองสำรวจตามเนื้อตัว 

"ไม่ค่ะ คุณละคะเป็นอะไรหรือเปล่า? "  

"ไม่เป็นอะไรเลย" ตอบแล้วจับประคองที่แก้มของเธอ รอยยิ้มโล่งใจ และท่าทางห่วงใยทั้งหมด เป็นสิ่งที่ไม่คาดคิดว่าจะได้เห็น เขากำลังทำให้เธอหวั่นไหวที่สุด 

“ที่นี่ที่ไหนหรือคะคุณมาร์ก? ” ชายหนุ่มมองไปรอบๆ  มีขยะสารพัดถูกคลื่นชัดขึ้นฝั่งที่นี่ หาดทรายแคบเนื้อที่ไม่ถึงสิบไร่ติดกับเขาสูงชัน ต้นมะพร้าวสูงหลายต้นโน้มเอนเข้าหาทะเล 

"น่าจะเป็นอีกด้านของเกาะหมู่บ้านประมง ฝั่งนี้ชายหาดแคบหน้ามรสุมคลื่นลมแรงก็เลยไม่มีคนอาศัย เราอยู่ที่นี่ไปก่อน วันนี้อาจจะมีชาวประมงออกเรือมา"

“มีโอกาสจริงๆ ใช่ไหมคะ” เธอถามรบเร้าด้วยทีท่ากังวลใจ

“มันก็คาดเดาไม่ได้นะ เดี่ยวเราขึ้นไปบนนั้นก่อนเถอะ”