เกาะสวาท 8.3

เมธาวีเดินนำขึ้นไปใต้ร่มไม้ชายขอบป่า ทางขึ้นเป็นโขดหิน ทำให้เขาแยกสีได้ว่าน้ำทะเลขึ้นสูงสุดที่จุดไหน แน่นอนว่าใต้ร่มหูกวางใบดกหนามีร่มเงาที่เหมาะแก่การพัก และเป็นจุดปลอดภัยจากระดับน้ำ นายหัวหนุ่มเดินขึ้นไปหักกิ่งไม้มาปูแทนเสื่อ ท่าทางบุษรินทร์ดูอิดโรยจนน่าเป็นห่วง

“คุณนั่งพักก่อนนะ” “แล้วคุณจะไปไหนคะ? ” 

“ไปเก็บขยะ ดูว่ามีอะไรพอใช้ได้บ้าง” 

ตอบพลางถอดเสื้อชูชีพของตัวเองวางให้เธอหนุน ถอดเสื้อกับกางเกงเปียกพาดตากไว้บนโขดหิน เหลือเพียงบ็อกเซอร์ตัวเดียวเดินลงไปที่ชายหาดเก็บขยะที่ถูกซัดขึ้นฝั่ง ซากอวนเก่า กระสอบปุ๋ยขวดแก้ว แม้แต่สมุดหนังสือ เศษไม้ที่น่าจะเป็นชิ้นส่วนเรือแตก บุษรินทร์มองดูเขาเดินกลับไปกลับมาพร้อมหิ้วของเต็มไม้เต็มมือ แต่เธอรู้สึกมึนศีรษะ เมื่อคืนทั้งแช่น้ำทั้งตากฝน คนอ่อนแอและป่วยง่ายอย่างเธอไม่น่ารอด 

เพล้ง! เสียงทุบแก้วดังขึ้นหลายครั้งทำหญิงสาวสะดุ้งตื่น เห็นว่าเหนือตัวเธอมีกระสอบปุ๋ยที่ถูกผูกยึดอย่างแน่นหนา เป็นหลังคาบังแดดให้อีก หันไปตามเสียงแตก เห็นเมธาวีกำลังใช้ก้อนหินทุบขวดแก้วสองขวดจนเหลือแต่ก้นขวด เป็นลักษณะมีทั้งด้านนูนและอีกด้านเว้า 

“คุณมาร์กทำอะไรคะ” เธอลุกขึ้นมาในสภาพงัวเงีย รู้สึกว่ามีอะไรหนักอึ้งอยู่บนหัว และยังครั่นเนื้อครั่นตัวมาก

“ขอโทษทีนะที่ทำคุณตื่น ผมกำลังจะจุดไฟก่อนที่แสงอาทิตย์จะอ่อนน่ะ” 

เขาหันมาบอกพร้อมกับฉีกกระดาษออกมาหนึ่งใบวางไว้บนโขดหิน ก่อนจะเอาก้นขวดด้านเว้ามาประกบกัน แสงแดดสาดจากดวงอาทิตย์โดยตรงส่องผ่านก้นขวดนูนทั้งสองด้านเกิดจุดรวมแสงเล็กลงที่แผ่นกระดาษ เพียงไม่ถึงสองนาทีก็มีควันไฟ ชายหนุ่มยังคงถือแก้วให้แสงจี้ลงจุดเดิม พลางใช้อีกมือควานจับหญ้าแห้งที่เตรียมมาวางทับลงที่กลุ่มควัน เขาวางแก้วลงแล้วก้มลงเป่าจนไฟลุกโชน บุษรินทร์ตื่นตาตื่นใจกับการจุดไฟของชายหนุ่ม ถ้าเธออยู่คนเดียวคงได้ใช้ก้อนหินเคาะกันจนปวดมือแน่ๆ 

“สุดยอดไปเลยค่ะคุณมาร์ก แค่กๆ ” เอ่ยชมเขาแล้วก็ไออย่างอ่อนเพลีย

“คุณเป็นอะไรหรือเปล่า” เขาถามขณะที่จับฟืนสุมไฟให้ลุกโชน

“ฉันปวดหัวแล้วก็เพลียๆ คงเพราะโดนฝน และแช่น้ำนานเกินไปค่ะ” 

เธอเอนตัวลงนอนอีกครั้ง ด้วยท่วงท่าอิดโรย ทำให้ชายหนุ่มเป็นห่วง พอมั่นใจว่าไฟติดแล้วจึงเดินเข้าไปจับมือเธอรู้สึกถึงไอร้อนรุม เมื่ออังหลังมือที่หน้าผากตรงจุดนี้ร้อนยิ่งกว่า

“คุณใส่เสื้อเปียกนะสิ” 

เขาน้ำเสียงตึงแสดงออกซึ่งความเครียด เพราะที่นี่ไม่มียาลดไข้และไม่มีน้ำจืด ตั้งใจจะปีนเอาลูกมะพร้าวให้ดื่ม ก็กลัวจะทำให้ไข้ขึ้น ก่อนอื่นต้องเปลี่ยนชุดให้หญิงสาว เสื้อของเขาน่าจะแห้งพอให้เธอใส่ก่อนได้ 

“ดะ เดี๋ยวค่ะ คุณจะทำอะไร” มือน้อยคว้าจับชายเสื้อตัวเองเอาไว้ ไม่ให้ถูกเขาถลก

“เปลี่ยนเสื้อให้คุณไง เดี๋ยวเอาเสื้อผมมาใส่ให้” เขายังคงจับเลิกขึ้น

“ฉันถอดเองค่ะ! ” เธอขัดขืน

“นี่คุณ ผมจะถอดให้ ทั้งเสื้อทั้งกางเกง ลืมหรือเปล่าว่าผมเห็นมาแล้วทั้งหมด” 

“ได้ แต่บอกไว้ก่อนนะว่าฉันไม่สบายจริงๆ และทำอย่าง เอ่อ ทำอย่างว่ากับคุณไม่ไหว” 

แววตาเธอวูบไหวเมื่อเขายิ้มสบตาขณะกำลังพูด

“คุณคิดไปถึงไหนแล้วเนี่ย ผมยังไม่มีอารมณ์หรอกน่า” 

เมธาวียกมือขึ้นบิดปลายคางหญิงสาวด้วยมันเขี้ยว ที่บอกว่าใกล้เธอแล้วคิดแต่เรื่องนั้นเป็นความจริง แต่ในตอนนี้กำลังติดเกาะ และเธอป่วยใครจะรังแกได้ลง 

เมื่อคนตัวเล็กยอมให้ถอดเขาก็จัดการอย่างช้าๆ รู้ว่าเธอเขินอายเพราะเป็นตอนกลางวันแสกๆ ในที่โล่งแจ้ง รูปร่างของบุษรินทร์ขาวผ่อง ตอนนี้แดงซ่านไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะพิษไข้หรือว่าเขินเขากันแน่

“รีบๆ สิคะ ฉันโป๊อยู่นะ” เธอดุเขาเบาๆ ขณะกอดอก และไขว้ขาปกปิดส่วนสงวน   

“ฮึ” “ยังมาขำฉันอีกนะคะ!” “ไม่ขำ แต่คุณน่ารักดี” เขายิ้มเหมือนพอใจที่ได้แกล้งให้เธอเปลือย แล้วจึงลุกขึ้นไปหยิบเสื้อเชิ้ตของตัวเองมาสวมให้ ผู้หญิงในชุดเสื้อเชิ้ตผู้ชาย เป็นอะไรที่เซ็กซี่มาก โดยเฉพาะคนสวยน่ารักอย่างบุษรินทร์

“หิวไหม? ” “ก็ หิวค่ะ” ตอนนี้ปาเข้าไปบ่ายสองโมงกว่าแล้ว เขาและเธอยังไม่ได้กินแม้แต่น้ำ เมธาวีพยายามมองหาน้ำขังจากฝนที่ตกเมื่อคืนตามโขดหิน แต่ดูเหมือนมันจะแห้งเหือดไปหมด 

“คุณไม่สบายอยู่ จะกินน้ำมะพร้าวได้ไหมนะ”

“ถ้าอากู๋ไม่โกหก ฉันเคยอ่านมาว่าน้ำมะพร้าวจะช่วยลดไข้ได้นะคะ” “อากู๋คือใครเหรอ? ” 

“กูเกิ้ลไงคะ” “งั้นคุณนอนพักเดี๋ยวผมจะปีน...” 

พูดพลางกวาดสายตามองมะพร้าวแต่ละต้นสูงๆ ทั้งนั้น และเขาไม่เคยปีนอีกด้วย แต่ถ้ามันจะช่วยลดไข้ให้บุษรินทร์ก็คงต้องพยายามจนได้ 

“อย่าเลยค่ะ มันสูงน่ากลัว” 

“กลัวอะไรคุณไม่ปีนสักหน่อย”

“ฉันกลัวคุณตกลงมาเจ็บ”  

“ห่วงเหรอ” 

“ก็ห่วงสิ ถ้าคุณเจ็บใครจะช่วยฉันออกจากเกาะนี้เล่า” 

เขาคิดอะไรกันถึงยิ้มกรุ้มกริ่ม ต่อให้เป็นแค่คนรู้จักเธอก็ห่วงเพราะต้นมะพร้าวออกจะสูง และมันไม่มีกิ่งก้านให้เกาะ มีแต่ลิงเท่านั้นแหละที่จะเชี่ยวชาญในการปีน ยิ่งคิดก็ยิ่งหมั่นไส้คนมั่นหน้านัก เอาแต่จ้องมองจับพิรุธจนเธอต้องหลบสายตา

“ต้นที่เอนลงทะเลนั่นน่าจะปีนได้” 

เขาเดินไปยังต้นมะพร้าวต้นนั้น มันเอนลงทะเลทำมุมสี่สิบห้าองศา ต้นนี้มีลูกดกและขนาดกำลังกิน ถึงจะไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อน แต่เพื่อบุษรินทร์จะได้กินบรรเทาความหิว และอาจช่วยลดไข้เธอได้ เขาไต่จากโคนปีนยากมากต้องใช้มือเกาะ และกางนิ้วเท้าจิก ไม่อยากเชื่อว่าจะสิบนาทีแล้วเขายังปีนขึ้นไปไม่ถึงไหน

ทั้งที่เขาแข็งแรงแต่การปีนต้นไม้น่าจะไม่ถนัด นิ้วมือนิ้วเท้าเจ็บแสบแต่ก็พอทนไหว มีปัญหาแต่น้ำหนักตัวของเขาเหวี่ยงมาให้ปีนในท่าโหนทำให้ต้องกอดลำต้นแน่นเจ็บแสบไปในทุกส่วนที่เสียดสีต้นมะพร้าว ในที่สุดมือก็เริ่มล้าและอ่อนแรงมากขึ้น

“เฮ้ย! ” ตุ้บ! เขานอนแผ่กลางชายหาดแผ่นหลังเจ็บเพียงเล็กน้อยไม่ถึงขั้นร้องโอดโอยออกมา เพราะทรายรองรับเอาไว้ ชายหนุ่มแหงนขึ้นมองลูกมะพร้าวอย่างไม่ยอมแพ้ แสงแดดยังจ้าอยู่และส่องลงมากระทบตาเขาเต็มๆ จึงหลับตาลงไป ก่อนที่จะขยับตัวลุกได้ยินเสียงเรียกของบุษรินทร์ เธอกำลังวิ่งเข้ามาหาเขา

“คุณมาร์ก! เจ็บหรือเปล่าคะ? ”

น้ำเสียงเธอตกใจและเป็นห่วง แอบลุ้นไปกับเขาตลอดคิดว่าไม่รอดแน่เพราะเขาเคลื่อนไหวช้ามาก คนตัวโตนอนหลับตานิ่งๆ ไม่ตอบรับ

“คุณมาร์ก หัวกระแทกหรือเปล่า ลืมตาสิคะ! ” 

บุษรินทร์เขย่าตัวเขาเรียกซ้ำๆ แต่ไม่มีการตอบสนอง เธอโอบประคองศีรษะเขาขึ้นมาไว้บนตัก ลูบสำรวจตามเส้นผมว่ามีรอยแตกไหม ก่อนวางลงไว้ที่เดิมเมื่อไม่เห็นความผิดปกติ เป็นไปได้ยังไงไม่ได้ตกจากที่สูงมากเลย คะเนดูน่าจะประมาณสามเมตรเศษเท่านั้นเอง แล้วทำไมเขานิ่งไปแบบนี้