เขย่าหัวใจ 7.4

เขากระชากเธอเข้าหาจับประคองใบหน้าสวย แล้วจูบบดขยี้กับริมฝีปากบางโดยไม่ปล่อยให้หญิงสาวตั้งตัว มันเขี้ยวที่เธอยั่วยวนวิลเลียมประชด เอาคืนที่บอกไม่ใส่ใจว่าเขาคือคนแรก ไม่มีทางแบ่งเธอกับใคร และไม่ต้องการให้ใครได้เธอ ถ้าเงินมันสำคัญนัก อาจเสนออีกสักห้าล้านให้อยู่ต่อไปเรื่อยๆ

บุษรินทร์ตอบรับสัมผัสดุดันอย่างเต็มใจ เมธาวีเขย่าหัวใจเธอด้วยจูบเร่าร้อน ในหัวไม่มีคำห้ามปรามสักคำทั้งที่คราแรกกลัวคนจะมาเห็น ตอนนี้ไม่ได้ยินแม้แต่เสียงคลื่นซัดหาดทราย หรือลมที่กำลังกระพือกระโปรงเธอดังพับๆ ทิ้งน้ำหนักตัวลงสู่อ้อมแขนแกร่งของเขา ชายหนุ่มถอนริมฝีปากอย่างเสียดาย 

“ไปที่เรือกัน” “ฉันจะเอาข้าวต้มให้คุณวิลเลียม”

“ไม่ต้องสนใจ วิลเลียมผมจัดการเอง” เขาลากหญิงสาวไปที่ท่าเรือ จูงมือลงเรือสปีทโบ๊ทหรูที่ปกติมีไว้บริการนักท่องเที่ยว หยิบชูชีพสวมให้เธอ ก่อนสวมให้ตัวเองด้วย

“นั่งดีๆ นะ เรือมันเร็ว” “คุณจะพาฉันไปไหนคะ? ” 

“กลับบ้านพักนั่นแหละ”

บุษรินทร์นั่งบนเบาะนิ่ม มองด้านหลังของกัปตันกิตติมศักดิ์สตาร์ทเครื่อง เขาสง่างามแผ่นหลังกว้างและแข็งแรง เรือแล่นออกทะเล ในช่วงเวลาที่ท้องทะเลสงบ แต่ยอมรับว่าพอเป็นเวลากลางคืนเห็นทะเลสีดำแล้ว ช่างน่ากลัวเหลือเกิน ไฟส่องสว่างของเรือเห็นเพียงเบื้องหน้าไม่กี่เมตรเอง

“ทำไมไกลเหมือนไม่ใช่ทางกลับบ้าน!” 

บุษรินทร์เดินเข้าไปถามเขาอย่างระมัดระวัง ต้องใช้เสียงดังแข่งเสียงเรือเสียงคลื่นที่เกิดจากเรือ

“ตากลมกันสักแป๊บก่อนสิ บ้านไม่ไปไหนหรอก” 

เขาหันมายิ้ม บุษรินทร์กวาดสายตาไปรอบๆ มองไม่เห็นฝั่ง รู้สึกถึงความเคว้งคว้างกลางทะเลท่ามกลางความมืด กลัวแต่ไม่กล้าบอกชายหนุ่ม เธอกลับมานั่งที่เบาะเรือตามเดิม เมธาวีดับเครื่องยนต์ แสงไฟในเรือทำให้หญิงสาวเห็นรอยเขายิ้มชัดเจน

“คุณจะ...ทำอะไรคะ? ” 

น้ำเสียงเจือไปด้วยอาการขวยเขิน อยู่กลางน้ำที่บ้านพักเขาก็จัดหนัก พาเธอมานั่งเรือหรูแบบนี้ก็คงไม่วายทำอย่างว่า ชายหนุ่มถอดชูชีพออกแล้วมานั่งเบียดเธอ

“เวลาอยู่กับคุณ ผมคิดอะไรไม่ออกนอกจาก...” 

ใบหน้าคมซบลงที่ซอกคอสูดดมกลิ่นหอมละมุนชวนหลงใหล ล้วงมือเข้าทางหัวกางเกง สะกิดเรียกความเปียกชื้นกลางความสาว

“คุณมาร์ก” เขาไม่ตอบกลับคำเรียกแต่ปลุกปั่นเธอด้วยจูบ ปลดชูชีพของเธอแล้วเลิกเสื้อเหนือเต้าแล้วซุกใบหน้าเคราครึ้มเข้ากับความนุ่มหยุ่น กายเล็กตอบสนองอย่างปรารถนาเช่นเดียวกัน ในเวลาอันไม่ควรใส่ใจต่อสิ่งอื่น เมธาวีได้ยินเสียงเครื่องยนต์สปีดโบ๊ทใกล้เข้ามา จนรู้สึกได้ว่าเรือลำนั้นกำลังตามเขา ไม่ใช่ลูกน้องเพราะไม่มีใครรู้ว่าเขาออกมาที่นี่ เขาหยุดไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ลุกขึ้นจัดเสื้อหญิงสาวให้เข้าที่ คว้าชูชีพมาสวมให้หญิงสาวก่อนสวมให้กับตัวเอง

“เกาะเรือแน่นๆ ” “มีอะไรหรือคะ?!” เธอถามอย่างตระหนก

“เรือลำนั้นเข้าใกล้เราเกินไป เขาอาจเห็นว่าเราดับเครื่องคิดว่าเรือมีปัญหา เราจะกลับเข้าฝั่ง คุณจับแน่นๆ เข้าใจไหม”

บอกไปอย่างนั้นทั้งที่ใจคิดในแง่ร้าย บุษรินทร์พยักหน้ารับและทำตาม ทำไมเขาย้ำจับแน่นๆ เสียจนทำให้เธอกลัว เรือออกตัวช้าๆ และค่อยๆ เร็วขึ้น ทว่าเรืออีกลำที่ตามมากลับตามมาประชิดมากกว่าเดิม

“หมอบให้ต่ำที่สุด!” เมธาวีเร่งเรือเร็วขึ้นอีก

ปัง! ปัง! “กรี๊ด!!! บุษรินทร์กรีดร้องเธอนอนราบลงกับท้องเรือ เสียงปืนดังหลายนัดและตามมาด้วยเสียงเหล็กกระทบแสดงว่ายิงถูกเรือ เธอแหงนมองไปที่เมธาวีเป็นห่วงเขาจับใจ 

“คุณมาร์ก!” ชายหนุ่มไม่หันตามเสียงเรียก เขาเร่งความเร็วเพื่อกลับเข้าฝั่ง คนร้ายพยายามยิงเข้าที่ถังน้ำมันแต่ไม่โดน หวังว่าจะไม่ใช่กระสุนเจาะเกราะหรอกนะ เพราะอันตรายถึงขั้นเรือระเบิดได้ ถ้าเขาเพียงคนเดียวคงไม่เป็นกังวลขนาดนี้บุษรินทร์จะต้องปลอดภัย เมธาวีตั้งสติในการเพ่งไปข้างหน้า บังคับเรือขับโค้งหาทิศทางกลับเข้าฝั่ง เสียงปืนรัวเข้าใส่นับจำนวนไม่ได้ ชายหนุ่มรู้สึกได้ว่าเรือเคลื่อนตัวช้า บุษรินทร์สะดุ้งเพราะน้ำทะเลเอ่อจากท้องเรือ เธอลุกนั่งอย่างทำอะไรไม่ถูก

“จับเรือไว้!”

เมธาวีตะโกนลั่นเหวี่ยงเรือเข้าชนด้านข้างของเรือคนร้ายทำให้เรือของเขาพลิกคว่ำทั้งสองจมดิ่งลงทะเล ในขณะที่เรือยังลอยลำในท่าคว่ำ มือปืนร่างใหญ่แสยะยิ้มพอใจผลงาน ทะเลลึกขนาดนี้คงไม่มีใครรอด อยากอยู่ชมผลงานตัวเองนะ แต่บนฟ้ามืดดำมองไม่เห็นแสงดาวขนาดนี้ อีกไม่ช้าคงมีฝนตกกลางทะเล ขนาดเรือที่ใช้ไม่ปลอดภัยถ้าต้องเผชิญคลื่นลมแรง

        “กลับเข้าฝั่งเลย กูจะรายงานนาย” 

กลางทะเลมีแต่คลื่นลมไม่มีคลื่นสัญญาณโทรศัพท์ เสร็จงานควรได้รายงานนายให้รู้เพื่อรับรางวัลตามค่าจ้าง หลังรอติดตามความเคลื่อนไหวของเมธาวีมาสักพักแล้วไม่เห็นมีใครโผล่ขึ้นจากน้ำ