เขย่าหัวใจ 7.3

หญิงสาวยิ้มหวานให้หนุ่มต่างชาติพลางก้าวเท้าเข้าหา วิลเลียมคว้าข้อมือเธอมากุมไว้ฉุดเบาๆ ให้ตามไปหาที่เงียบๆ คุยกันริมชายหาด ธนาทำได้เพียงนิ่งมองทั้งคู่เดินห่างออกไป 

เพียงแค่สนใจในตัวบุษรินทร์ และคิดว่าจะมีหวังได้สานสัมพันธ์ แม้ใครจะบอกว่าเธอไม่เหมาะกับเขา ข้อตำหนิต่างๆ นานาไม่ใช่สิ่งที่ชายหนุ่มสนใจ ขอเพียงได้เรียนรู้กันอีกสักนิดและตัดสินเองว่าจะเป็นยังไงต่อไป แต่ในตอนนี้ได้แต่เดินหน้างอกลับไปหาพี่สาว 

 “อะไรกันธนาโดนแย่งสาวเหรอ? ”

เอวาทักน้องชาย เธอไม่เห็นด้วยที่เขาจะคบผู้หญิงคนนั้นอย่างที่เบลล่าบอก บุษรินทร์เคยเป็นผู้หญิงเมธีมาก่อน ไม่ได้รังเกียจแต่กลัวน้องชายจะถูกหลอกมากกว่า

“พี่บุษคงทำตามคำสั่งของพี่มาร์กมากกว่า”

“จนป่านนี้นายยังเชื่อที่เธอบอกว่าเป็นหนี้พี่มาร์กอีกเหรอ” 

เบลล่าพูดอย่างอ่อนใจ เธอกับเอวาพูดกันทุกเรื่องปรึกษากันเพราะไม่ไว้ใจบุษรินทร์กับพี่ชาย แต่ยกเว้นเรื่องที่เบลล่าเจอทั้งสองอยู่ด้วยกันวันนี้ ดูวิลเลียมเองก็ออกจะพอใจหญิงสาวด้วยนะ ถ้าเธอทำตัวเป็นเห็บกระโดดเกาะไปที่เพื่อนพี่ชายก็ดีเลย จะได้จบโดยที่เอวาไม่ต้องมานั่งไม่สบายใจ

บุษรินทร์แกล้งพาวิลเลียมเดินห่างจากจุดที่ทุกคนอยู่ไปคุยกันสองต่อสองอย่างจงใจให้ทุกคนคิดลึก จะได้ไม่มองว่าเธอคิดจะเกาะเมธาวี หนุ่มอารมณ์ดีอย่างวิลเลียมทำให้คู่สนทนายิ้มหัวเราะได้ ทว่าแววตาอันแสนเจ็บปวดของเขามันเด่นชัด

“คุณเหมือนพยายามทำตัวร่าเริง พูดจาติดตลกลามกหน่อยๆ ด้วย แต่ฉันรู้สึกว่าคุณกำลังเศร้า”

“ผมนึกว่าจะตบตาคุณได้ซะอีก งั้นก็คงต้องบอกว่า แววตาคุณเหมือนผมไม่มีผิด คุณกำลังอกหักหรือเปล่า? ”

“คุณก็น่าจะรู้ว่าคนรักฉันเพิ่งเสียชีวิต”

“อ้อเรื่องนั้น ใช่สิ ผมเสียใจด้วยจริงๆ เขาเป็นคนดี และมักจะตาถึงเรื่องผู้หญิง แต่ละคนสวยๆ ทั้งนั้น” บุษรินทร์ยิ้มฝืดๆ วิลเลียมหันไปทางเพื่อนรักก็ได้เห็นเมธาวีลอบมองเป็นระยะ

“ถ้าเราเดาใจได้จากแววตา คุณบอกผมหน่อยสิ ว่าตอนนี้นายมาร์กกำลังคิดอะไร?” บุษรินทร์หันไปเพียงแวบเดียว ก็หันกลับไม่อยากสบสายตาเขา

“เขาก็ชอบทำหน้าบึ้งแบบนี้ล่ะค่ะ”

“ให้ผมเดาไหม มาร์กกำลังคิดว่า ถ้าผมแตะต้องคุณเมื่อไหร่มันจะเอาขวานจามหน้าผม” 

หนุ่มต่างชาติพูดคุยออกท่าทางตลกทำให้เธออดขำไม่ได้ สองคนหัวเราะต่อกระซิกกัน เมธาวีผู้ถูกกล่าวถึงแสดงอาการไม่พอใจจริงๆ คุยกันไม่กี่นาทีเขาก็ทำให้เธอไว้ใจ ยอมให้ชายหนุ่มจับไม้จับมือ ก็เพราะเขาบอกว่าจะทำให้เมธาวีแสดงความรู้สึกที่แท้จริงออกมา การยั่วยวนนี้ได้ผล มีคนขี้หวงหนึ่งอัตรา เมธาวีเดินไปร่วมโต๊ะกับน้องสาว ทำเป็นไม่มองไปที่บุษรินทร์แต่แอบปลายหางตาดูเรื่อยๆ 

“ฉันง่วงแล้วเอวา ธนาเรากลับกันเถอะ”

เบลล่าปิดปากหาวเพราะคืนก่อนก็นอนไม่เต็มที่ วันนี้ยังมารู้เรื่องพี่ชายกับบุษรินทร์อีก ถ้าผู้หญิงคนนั้นหันไปหาวิลเลียมก็คงดี พี่ชายจะได้หลุดพ้นเงื้อมมือของผู้หญิงหน้าด้านคนนี้

“ผมยังไม่กลับนะ ให้พี่มาร์กไปส่งไหมล่ะ” 

“พี่ต้องอยู่จนกว่าจะส่งวิลเลียม ให้คนงานไปส่งนะ”

เมธาวีทำหน้าขรึมแล้วลุกขอตัวเข้าห้องน้ำ 

“แหมนายธนา จะอยู่คอยหวงผู้หญิงคนนั้นหรือไง ฉันว่านายคงหมดหวังแหงแก๋ เพราะนางคงชอบไซซ์ต่างชาติมากกว่า”

“เบลล่า! ดูพูดเข้า ไม่น่ารักเลย” เอวาหันมาดุ

“ก็มันจริงนี่เอวา ดูสิ ระริกระรี้จับมือถือแขนทั้งที่เพิ่งรู้จักกัน” นั่นแหละที่เบลล่าหวัง ลากกันเข้าห้องไปเลยจะได้ไม่ต้องมายุ่งกับเมธาวีอีก คิดไปยิ้มร้ายไป ทำเอาธนาหมั่นไส้ ตอนนี้เหล้าเข้าปากใจยิ่งร้อนอยู่ด้วย 

“เบลล่ารู้เหรอว่าฝรั่งไซซ์ไหน แสดงว่ามีแฟนแล้วสิ” 

“ธนาไม่เอา ยังไงเบลล่าก็เป็นผู้หญิงนะ”

“แล้วใครเริ่มก่อนล่ะ!” 

“ฉันแตะต้องแม่บุษของนายไม่ได้เลยหรือไง” 

“อย่าทะเลาะกันเลยน่า ธนาพี่ว่าเธอเมาแล้วไม่น่าจะขับรถไหว กลับไปกับพี่เถอะ” เอวายังพยายามหยุดทั้งคู่

“นานๆ ทีได้ดื่มขออีกหน่อยเดี๋ยวผมให้คนงานของพี่มาร์กขับรถไปส่งก็ได้” 

เบลล่ากับเอวากลับออกไปในระหว่างเมธาวีเข้าห้องน้ำ ธนารู้สึกได้ว่าเขาดูไม่สนใจของพี่สาวตัวเองเท่าที่ควร แต่แอบลอบมองไปที่บุษรินทร์เรื่อยๆ เรื่องที่เธอเป็นหนี้เขามันมากแค่ไหนกัน และชดใช้ยังไงกันแน่ 

วิลเลียมอารมณ์ดีพูดคุยถูกคอกับสาวไทยคนนี้มาก ไม่แปลกใจเลยที่เพื่อนกับหนุ่มธนาจะชอบเธอ

“คุณวิลเลียมอยากกินอะไรเพิ่มไหมคะ? ” 

“ไม่ดีกว่าผมเกรงใจคุณ” 

“ไม่เป็นไรเลยฉันยินดี เอาข้าวต้มปลาดีไหมคะ เดี๋ยวฉันไปทำให้แป๊บเดียว เพราะเขามีน้ำซุปแล้ว”

“งั้น ก็ได้ครับ” 

ถ้าได้ซดน้ำซุปร้อนๆ ก็น่าจะดีขึ้น วิลเลียมตอบรับทั้งที่อยากคุยกับบุษรินทร์มากกว่า หญิงสาวละตัวเข้าครัวไปทำข้าวต้ม แต่ไม่ทันจะถึงห้องครัวก็มีคนยืนขวาง 

“มากับผม” เมธาวีกระซิบออกคำสั่งแล้วเดินนำไปที่ชายหาดห่างสายตาผู้คน

“ระหว่างนี้ผมไม่คิดจะแบ่งคุณกับใคร” 

“ใครถาม ใครสนใจว่าคุณจะคิดหรือจะทำอะไรไม่ทราบ ” 

เธอกระแทกเสียงใส่

“ถ้าผมให้ทำคุณก็จะทำเหรอ” เธอไม่ใส่ใจเขา และจะเดินผ่านไปแต่ถูกจับต้นแขนเอาไว้

"วิลเลียมบอกว่าคุณสวย ผมก็แค่ให้เขามาแนะนำตัวเท่านั้นเอง ตอนนี้คุณเป็นของผมคนเดียวเท่านั้น" 

บุษรินทร์ทำหน้าสงสัยจ้องสบนัยน์ตาชายหนุ่ม เขาคงพูดออกมาเพราะเมาแค่นั้นเอง

“เขาหล่อมาก คุยสนุก อยู่ด้วยแล้วสบายใจดีออก ถ้าเราจบสัญญากันเมื่อไหร่ ฉันจะติดต่อเขาเป็นรายต่อไป” เธอเปลี่ยนสีหน้ายิ้มยั่วขณะเอ่ยถึงวิลเลียม

“บุษรินทร์! อย่ายั่วโมโหผม” 

มือหนาบีบต้นแขนหญิงสาวระบายอารมณ์โกรธ ก่อนคลายนิ้วเพราะเห็นว่าเธอนิ่วหน้า จากนั้นจึงค่อยๆ เบียดกายเข้าหา

“ผมเป็นคนแรกของคุณนะ คุณจะทำมันกับคนอื่นได้จริงๆ เหรอ? ” 

“ทำไมฉันจะต้องใส่ใจว่าคุณเป็นคนแรก หรือคนที่เท่าไหร่ เพราะในที่สุดเราก็ต้องแยกย้าย และฉันจะมูฟออนไม่มีทางยึดติดกับคุณแน่นอน อืม...”