บทที่ 3

ทุกคนบริเวณรอบต่างตกใจ

คุณหนูท่านหนึ่งกล่าวอย่างประหลาดใจว่า “ม้าพ่วงสิบแปดตัวเลยหรือ? นะ......นี่ไม่ใช่จวนอ๋องหรือที่มีขบวนเกี้ยวเช่นนี้ได้?”

คนบังคับรถม้าอธิบาย “ไม่ผิดหรอก ข้าเป็นคนของจวนจิ้นอ๋อง จิ้นอ๋องมีคำสั่ง ให้ใช้ขบวนเกี้ยวส่วนตัวมารับคุณหนูรองซูไปที่จวนองค์หญิง!”

คำพูดนี้ทำให้ทุกคนแตกตื่นฮือฮามาก

“ว่าไงนะ จิ้นอ๋องอย่างนั้นหรือ หมายถึงท่านอ๋องผู้ทรงอำนาจตัวจริงในราชสำนัก ผู้อยู่ตำแหน่งสูงสุด น่าเกรงขามที่สุด แต่กลับไม่เคยปรากฏตัวต่อหน้าสาธารณะชนท่านนั้นนะหรือ?”

“แต่เขาไม่เคยเข้าใกล้สตรีเลยมิใช่หรือ? เหตุใดถึงใช้ขบวนเสด็จส่วนตัวมารับคุณหนูรองซูล่ะ?”

“อำนาจสวรรค์ยากคาดเดา ไม่แน่คุณหนูรองซูท่านนี้อาจเป็นคนที่จิ้นอ๋องโปรดปรานแล้วก็ได้”

เสียงซุบซิบวิจารณ์ดังไม่ขาดหู

ซูฉางเล่อชะงักงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะจมอยู่กับความดีใจอย่างสุดขีด

ได้เป็นที่โปรดปรานของจิ้นอ๋อง นั่นเท่ากับได้พึ่งพาผู้มีอำนาจเชียวนะ!

นางหน้าแดงขึ้นทันที “ไม่รู้ว่าจิ้นอ๋องอยู่หรือไม่ ข้าน้อยอยากขอบคุณท่านอ๋องด้วยตัวเองสักครั้ง”

คนบังคับรถม้ายกมือคำนับพลางยิ้มอย่างมีนัยลึกซึ้ง “คุณหนูรองไม่ต้องร้อนใจไปขอรับ ไม่ว่าช้าหรือเร็วย่อมมีโอกาสนี้อยู่แล้ว”

ซูฉางเล่อเหมือนชนะศึกรบ ความลำพองใจฉายชัดในแววตาอย่างไม่อาจปิดบังได้

“พี่หญิงใหญ่ ท่านยังอยากจะแย่งชิงกับข้าอีกหรือไม่?”

ครู่ถัดมานางก็แสร้งทำท่าทางไร้เดียงสา “เอ๊ะ ข้าเกือบลืมไปเลย จิ้นอ๋องส่งขบวนเกี้ยวม้าพ่วงสิบแปดตัวมารับข้า ขบวนเกี้ยวเช่นนี้ทั้งชีวิตของพี่หญิงก็ไม่มีทางแย่งชิงมาได้ อย่างไรเสีย อีกไม่นานพี่หญิงก็ต้องแต่งงานกับขันทีแล้ว ท่านว่าจริงหรือไม่เจ้าคะ?”

สีหน้าซูจือจือพลันเปลี่ยนไปมาก จ้องเขม็งไปที่เหยียนจี๋สือ ทว่าตอนนี้ใจทั้งใจและสายตาของเขามีแต่ซูฉางเล่อ จะเหลือพื้นที่ใดมองนางได้อีกเล่า

ต่อมาทุกอย่างราวกับเป็นนิทานเรื่องเล่าก็มิปาน

ซูฉางเล่อก้าวเท้าขึ้นเกี้ยวอันหรูหราของจิ้นอ๋องท่ามกลางสายตาความอิจฉาของทุกคน

เหล่าบรรดาคุณหนูต่างพากันอิจฉาตาร้อน

ซูจือจืออดไม่ได้ กล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา “ตรงนี้เป็นเส้นทางรถม้าของครอบครัวขุนนาง จิ้นอ๋องทำเช่นนี้ เกรงจะไม่เหมาะสม!”

คนบังคับรถม้าหันมองไปที่เหยียนจี๋สือตามสัญชาตญาณ เห็นเหยียนจี๋สือเชิดคางขึ้นเล็กน้อย เขาจึงกล่าวว่า

“คุณหนูใหญ่ซู ต้องขออภัยจริง ๆ ขอรับ จิ้นอ๋องของพวกเราประสงค์แค่มารับคุณหนูรองซูให้ทันเวลา ส่วนจะเหมาะสมหรือไม่นั้น ไม่ได้อยู่ในขอบเขตที่ท่านอ๋องพิจารณาเลย!”

ซูจือจือหลับตาลง กำมือแน่นปลายนิ้วกดลึกเข้าไปในฝ่ามือ

เหยียนจี๋สือ ข้าคิดว่าความผูกพันธ์อย่างลึกซึ้งตลอดสามปีที่ผ่านมาของเจ้ากับข้า อย่างน้อยน่าจะยังมีความรู้สึกอยู่บ้าง

ตอนนี้ดูท่า ข้าคิดผิดไปแล้ว

ท่านช่างดียิ่งนัก พวกเจ้าช่างดียิ่งนัก!

นางทิ้งเทียบเชิญทันที งานเลี้ยงอะไรนั่นนางไม่ไปแล้ว

ทางด้านองค์หญิงหลังจากจบงานเลี้ยง รู้ว่าซูจือจืออารมณ์ไม่ดีจึงส่งเทียบพิเศษไป

“จือจือ ทางด้านข้ามีคนต่างแดนมาคนนึง เชี่ยวชาญการร่ายรำระบำงูโดยเฉพาะ อยากเชิญเจ้ามาชมด้วยกัน เจ้าก็ถือซะว่าเป็นการผ่อนคลายจิตใจก็แล้วกันนะ”

ทางด้านซูจือจือเพิ่งจะตอบรับเทียบเชิญ ด้านซูฉางเล่อก็เบียดขึ้นบนรถม้านางอีก

“พี่หญิงใหญ่ ระบำงูอันใดหรือเจ้าคะ ท่านพาข้าไปเปิดหูเปิดตาด้วยเถอะเจ้าค่ะ!”

ซูจือจือคิดจะไล่นางให้ไสหัวลงไป แต่เหยียนจี๋สือกลับพาซูฉางเล่อขึ้นรถม้าโดยไม่พูดอันใดสักคำ

ระหว่างทางซูฉางเล่อเอาแต่พูดเจื้อยแจ้วเรื่องของจิ้นอ๋องไม่หยุด

“พี่ใหญ่เหยียน ท่านว่าข้ากับจิ้นอ๋องที่ไม่ได้รู้จักมักคุ้นกันมาก่อน เหตุใดเขาถึงดีกับข้าปานนี้เจ้าคะ?”

สายตาของเหยียนจี๋สืออ่อนโยนดุจดั่งสายน้ำ “ง่ายมาก เพราะเขามีใจให้เจ้าอย่างไรล่ะ”

มีใจให้อย่างนั้นหรือ?

ซูฉางเล่อหน้าแดงขึ้นมาทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจพลางกล่าว

“พี่ใหญ่เหยียน ท่านอย่าหลอกข้าเลยเจ้าค่ะ ข้าเป็นแค่บุตรสาวของอนุ จะมีวาสนาเช่นนั้นได้อย่างไรเจ้าคะ?”

เหยียนจี๋สือมองนางด้วยสายตาเร่าร้อน แววตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยนและความรักที่ล้นเอ่อ

“บุตรสาวอนุแล้วอย่างไร คุณหนูรองเป็นคนจิตใจดี ควรค่ากับสิ่งที่ดีที่สุดทุกอย่าง”

“จริงหรือเจ้าคะ?”

ซูฉางเล่อยกมือทาบอกพลางกล่าว “เช่นนั้นพี่ใหญ่เหยียนก็ชอบข้าที่เป็นเช่นนี้ด้วยหรือไม่เจ้าคะ?”

เหยียนจี๋สือชะงักงันไปครู่หนึ่ง กำลังจะเอ่ยปากพูด

ซูจือจือก็กล่าวด้วยสีหน้าเย็นชาว่า “ซูฉางเล่อ หากเจ้าชอบเหยียนจี๋สือจริง ๆ ก็เอาเขาไปเลยเถอะ จะได้ไม่ต้องมาเป็นเสนียดตาข้า!”

ซูฉางเล่อตาแดงก่ำขึ้นมาทันที กล่าวอย่างน้อยเนื้อต่ำใจว่า “พี่หญิง ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น......”

ซูจือจือเค้นเสียงเย็นชาออกไปคำหนึ่ง ขี้เกียจมองนางเล่นละครตบตา

แต่ในจังหวะที่เอียงตัวไปทางด้านหนึ่ง นางเห็นเหยียนจี๋สือมองมาที่ตนเอง สายตาที่รังเกียจนั้นไม่ปิดบังเลยแม้แต่น้อย

หัวใจของนางราวถูกทิ่มแทงก็มิปาน ได้แต่หัวเราะเยาะตัวเอง

ช่างเถอะ

ช่างเถอะ