บทที่ 4

องค์หญิงกับซูจือจือเป็นสหายสนิทกัน เห็นนางอารมณ์ไม่ดี จึงเรียกเหล่านางรำมาเพิ่มความสนุกสนาน

ซูจือจือมองการร่ายระบำตรงหน้า ทว่าไม่อาจปกปิดความกลัดกลุ้มภายในใจได้เลย

นางเงยหน้ากระดกสุรากลั่นไหที่สามลงไป ของเหลวที่เผ็ดร้อนแสบคอ ทำให้นางสำลักจนดวงตาแดงก่ำ

ซูจือจือผลักนางระบำบนแท่นการแสดงออกไปอย่างแรง ก่อนไปเปลี่ยนชุดระบำ แล้วเข้าไปด้านหลังฉากกั้น

ครู่ถัดมา ทุกคนเห็นเพียงเงาร่างอรชรบอบบางร่างหนึ่ง ร่ายรำขึ้นอย่างช้า ๆ ไปตามทำนองบทเพลงที่บรรเลง แขนเสื้อกว้างพริ้วไหวดั่งเมฆสีเรืองรองโปรยปราย เครื่องประดับมุกบนศีรษะส่งเสียงกรุ้งกริ๊ง สายลมยามรัตติกาลพัดโชย กลีบบุปผานับไม่ถ้วนปลิวเฉียดปอยผมข้างแก้มของนาง ก่อนจะร่วงลงมาบนเอวอันบอบบาง.....

เสียงอุทานเพราะความงดงามอันน่าทึ่งดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

แต่ซูจือจือเหลือบตามองไปทางเหยียนจี๋สือ กลับเห็นสายตาของเขามองซูฉางเล่ออยู่ตลอด

ซูฉางเล่อไม่รู้ว่าโน้มไปกระซิบอันใดข้างหูเหยียนจี๋สือ ชายผู้เย็นชาดุจดั่งน้ำแข็งมาโดยตลอดผู้นั้น กลับใบหูแดงขึ้นอย่างหาได้ยาก

ซูจือจือนิ่งอึ้งไป จู่ ๆ ก็รู้สึกหมดอารมณ์สุด ๆ

นางโยนชุดระบำทิ้งอย่างไม่ลังเล ย่างเท้าก้าวลงแท่นการแสดงทันที

ในขณะเดียวกันนั้นเอง บรรดาผู้มีอำนาจผู้สูงศักดิ์ทั้งหลายพากันกรูเข้ามาราวกับแมลงวันก็มิปาน

“แม่นางก็คือซูจือจือสตรีงามอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวงกระมัง พอจะให้เกียรติดื่มกับข้าสักจอกได้หรือไม่?”

“ได้ยินมานานแล้วว่าการร่ายรำของแม่นางเป็นที่น่าทึ่งไปทั่วทั้งเมือง วันนี้ได้เห็น ถึงได้รู้ว่าฟังร้อยครั้งไม่เท่าเห็นด้วยตาครั้งเดียวหมายความเช่นไร!”

“แม่นางออกเรือนหรือยัง ไม่ทราบว่าให้โอกาสข้าน้อยสักครั้งได้หรือไม่?”

บรรดาคุณชายในเมืองหลวงเหล่านี้ เห็นได้ชัดว่าถูกความงามของซูจือจือทำให้ทึ่ง มาขวางนางที่หลังฉากกั้น

เห็นนางมึนเมาเล็กน้อยจึงคิดจะลวนลามนาง

ซูจือจือรีบตะโกนขึ้น “เหยียนจี๋สือ!”

เขาที่เอาแต่อยู่ข้างกายซูฉางเล่อตลอดเพิ่งจะสังเกตเห็นสถานการณ์ที่ยากลำบากของซูจือจือ แหวกทุกคนออกด้วยสีหน้าเย็นชา รูปร่างสูงสง่าของเขาทั้งยังอยู่ในตำแหน่งสูงมานาน เพียงกดสายตาและคิ้วลงก็ทำให้คนรู้สึกกดดันอย่างรุนแรง

เหล่าคุณชายที่อยู่บริเวณรอบต่างพากันถอยไป

“เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าตัวเองเป็นชายบำเรอของใคร?” น้ำเสียงของซูจือจือเย็นชา ดึงผ้าโปร่งบางตรงอกของตัวเองออกเล็กน้อย

สายตาของเหยียนจี๋สือถูกดึงดูดโดยไม่รู้ตัว แต่ไม่นานนักก็ผินสายตาหนี “ขออภัยด้วยคุณหนูใหญ่ เมื่อครู่ข้าไม่ทันได้สังเกต”

“อย่างนั้นหรือ?”

ซูจือจืออาศัยความเมาขยับเข้าไปใกล้ ยกมือดั่งหยกเชยคางของเขา

“เช่นนั้น ท่านกำลังสังเกตผู้ใดอยู่ล่ะ?”

ระยะห่างระหว่างทั้งสองใกล้ชิดจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ลมหายใจของซูจือจือแผ่วหวานดั่งกลิ่นกล้วยไม้ ทำให้ในหัวของเหยียนจี๋สือนึกถึงท่าทีเย้ายวนของนางยามอยู่บนเตียงโดยไม่รู้ตัว

อึก~

ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลงเล็กน้อย ก่อนจะก้มหลบสายตา

“คุณหนูใหญ่ ท่านเมาแล้ว”

ซูจือจือกลับยิ้มขึ้น “ข้าไม่ได้เมา ข้ามีสติชัดเจนกว่าครั้งไหน ๆ……อย่าได้ใจร้อนไปเลย หลังข้าแต่งงานออกเรือนไป ข้าทำให้ท่านสมความปรารถนาแน่”

แต่ประโยคครึ่งหลังของนาง ก็ถูกกลบหายไปด้วยเสียงอุทานตกใจของทุกคน

ชายร่างสูงโปร่งสวมอาภรณ์แบบต่างแดนผู้หนึ่งแบกกรงเหล็กขนาดใหญ่กรงหนึ่งเดินขึ้นมา เขายิ้มอย่างลึกลับ ก่อนจะดึงผ้าแพรไหมสีแดงด้านบนออก

“พระเจ้า นี่มันงูหนิ่!” คุณหนูท่านหนึ่งอุทานขึ้น

ซูจือจือมองไปในกรงเหล็กนั้น ปรากฏว่าเห็นงูยักษ์ตัวหนึ่ง กำลังแลบลิ้นขู่ฟ่อใส่ผู้คน

นางขมวดคิ้วเล็กน้อย แม้เห็นงูยักษ์นี้แล้วจะขนลุกอยู่บ้าง แต่ถึงอย่างไรก็เป็นความตั้งใจดีขององค์หญิง

ทว่าความอันตรายก็เกิดขึ้นภายในชั่วพริบตา

คิดไม่ถึงเลยว่างูยักษ์ตัวนั้นจะพุ่งออกมาในขณะที่ชาวต่างแดนผู้นั้นเปิดกรงเหล็ก!

เสียงกรีดร้องดังขึ้นระงม

“เหยียนจี๋สือ!”

ในยามคับขัน ซูจือจือหลุดปากเรียกชื่อนี้ออกมา

ทว่า ในยามนี้ เหยียนจี๋สือพุ่งไปที่ซูฉางเล่ออย่างไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย ใช้ร่างของตัวเองปกป้องซูฉางเล่อให้ปลอดภัยราวกับเป็นสัญชาตญาณก็มิปาน

เขากลับลืมไปแล้วว่าคนที่อยู่ใกล้งูยักษ์มากที่สุดคือซูจือจือ

ซูจือจือคิดไม่ถึงเลยว่างูยักษ์พุ่งตัวรวดเร็วถึงเพียงนี้ ปากที่อ้ากว้างราวกับอ่างโลหิตนั้นอยู่ใกล้แค่เอื้อม กลิ่นคาวอันเหม็นโฉ่จากปากงูพุ่งมาอย่างฉับพลัน

“อ๊า……”

นางส่งเสียงกรีดร้องขึ้น

ครู่ถัดมา ซูจือจือถึงขั้นรู้สึกได้ว่างูยักษ์กัดทะลุไหล่ของนาง เสียงฉีกขาดของเลือดเนื้อดังขึ้นอย่างน่าสะพรึง

นางล้มทรุดลงกับพื้น มองงูยักษ์ที่พุ่งลำตัวมาถึงชายกระโปรง อ้าปากกว้างหมายจะกลืนกินนางในคราเดียว!

ฟึ่บ!

คมธนูดอกหนึ่งพุ่งตัดผ่านอากาศ งูยักษ์แหงนหัวขึ้นกะทันหัน การโจมตีซูจือจือก็ชะงักลงทันที

ก่อนซูจือจือจะหมดสติไป ภาพสุดท้ายที่เห็นคือดวงตาคู่นั้นของเหยียนจี๋สือในขณะที่ยกคันธนูปกป้องซูฉางเล่อ

ทุกอย่างผ่านไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ปลายจมูกของซูจือจืออบอวลไปด้วยกลิ่นยาที่ขมจัด นางเผลอลุกพรวดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว กลับพบว่าไหล่ของตนเองเจ็บแปลบราวกับถูกเข็มทิ่มแทง

นางเจ็บปวดจนขมวดคิ้วแน่น ทว่าครู่ถัดมาความเจ็บปวดภายในใจก็กดทับความเจ็บปวดทางกายไปจนหมด

ซูฉางเล่อที่น้ำตานองหน้าโผซบอบเหยียนจี๋สือ

“พี่ใหญ่เหยียน ท่านเป็นคนของพี่หญิงใหญ่แท้ ๆ เหตุใดถึงช่วยข้าล่ะเจ้าคะ พี่หญิงใหญ่ฟื้นขึ้นมาต้องลงโทษท่านเป็นแน่......”

บ่านางสั่นเล็กน้อย ขนตาที่ยังเปียกจากคราบน้ำตาแดงระเรื่อ ท่าทางน่าสงสารยิ่งนัก

เหยียนจี๋สือสัมผัสได้ถึงความรู้สึกของหญิงสาวในอ้อมกอด ราวกับกำลังมองสิ่งของอันล้ำค่าที่หาได้ยากยิ่ง เอ่ยคำมั่นสัญญาว่า

“คุณหนูรองไม่จำเป็นต้องโทษตัวเอง ต่อให้ย้อนเวลากลับไปเป็นหมื่นพันครั้ง ข้าก็ยังเลือกทำเช่นเดิม”

“เพราะเหตุใดเจ้าคะ?” ซูฉางเล่อเงยหน้าขึ้นมา น้ำตาเอ่อคลอเบ้า

ดวงตาดำขลับของเหยียนจี๋สือลุ่มลึก เขาจ้องตานางพลางกล่าว “เพราะว่าข้ามีใจ......”