บทที่ 7

จากนั้นคนผู้นี้ก็หยิบใบรายการของขวัญแผ่ออกมายาวเหยียด

“แจกันหยกลายครามกิ่งเถามงคลหนึ่งคู่ จานทองลายเมฆนกกระเรียนมงคลหนึ่งคู่ ที่นาดีชานเมืองหลวงหนึ่งพันหมู่ ร้านค้าเกลือสิบแห่ง โรงทอผ้าไหมสิบแห่ง......”

ทันทีที่วาจานี้ลั่นออกไป ทุกคนต่างตกตะลึงพรึงเพริดขึ้น

“พระเจ้าช่วย จิ้นอ๋องช่างทุ่มไม่อั้นจริง ๆ !”

“ไม่กี่วันก่อนได้ยินมาว่าจิ้นอ๋องถึงขั้นส่งขบวนเกี้ยวส่วนตัวไปรับซูฉางเล่อด้วยนะ ครานี้ยังส่งของขวัญมากมายมาให้เช่นนี้อีก ดูท่าเขามีใจให้คุณหนูรองเข้าแล้วจริง ๆ !”

“คุณหนูรองสูงส่งภายในชั่วพริบตาแล้ว!”

ทุกคนพากันกระซิบกระซาบกันทันที แต่สิ่งที่พวกเขาสงสัยยิ่งกว่านั้นคือ

เห็น ๆ กันอยู่ว่าคุณหนูใหญ่สกุลซูมีความงามเลื่องชื่อกว่า ทั้งยังเป็นบุตรสาวที่เกิดจากภรรยาเอก เหตุใดจิ้นอ๋องถึงได้ต้องตาคุณหนูรองล่ะ

ซูจือจือรับรู้ได้ถึงสายตาเวทนาของทุกคน ขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะหันหลังเดินจากไป

ซูฉางเล่อกลับก้าวเข้ามาคว้าข้อมือนางไว้ ยิ้มพลางกล่าว “พี่หญิงใหญ่ เหตุใดถึงรีบร้อนกลับล่ะเจ้าคะ?”

“ปล่อย” ซูจือจือจ้องนางอย่างเย็นชา

ซูฉางเล่อฉวยโอกาสในมุมที่ทุกคนมองไม่เห็น เผยรอยยิ้มประหลาดออกมา “ซูจือจือ อีกไม่นานเจ้าก็ต้องแต่งงานกับอินเฉิงอวี้ขันทีนั่นแล้ว ส่วนข้า ไม่นานก็จะได้ไต่ขึ้นสู่ที่สูง”

“ชะตากรรมมันช่างคล้ายกันมากใช่หรือไม่ เจ้ากับแม่ของเจ้า ล้วนถูกกำหนดให้เป็นหินรองเท้าให้พวกข้าสองแม่ลูกเหยียบ”

ครู่ถัดมา ซูจือจือยังไม่ทันตั้งตัว ซูฉางเล่อก็เทสุราทั้งจอกรดใส่ศีรษะตัวเอง

“อ๊า!”

ซูฉางเล่อส่งเสียงกรีดร้องดังขึ้น น้ำตาพลันไหลรินลงมา เหยียนจี๋สือที่อยู่ข้าง ๆ เห็นเข้าพอดี

“คุณหนูรอง เป็นอันใดหรือไม่?”

“ข้า......ข้าไม่เป็นไร อย่าตำหนิพี่หญิงใหญ่เลยเจ้าค่ะ ข้าไม่ดีเอง ทำให้นางอารมณ์เสีย......” นางร้องไห้หลั่งน้ำตาราวกับดอกสาลี่ที่เปียกชุ่มก็มิปาน

สายตาของเหยียนจี๋สือพลันแหลมคมดั่งมีด แฝงด้วยความโกรธที่เก็บกดจ้องไปยังซูจือจือ

“คุณหนูใหญ่!”

ซูจือจือมองไปที่ซูฉางเล่อที่กำลังร้องสะอื้น และมองทุกคนที่อยู่รอบ ๆ กำลังมองนางด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความตำหนิ

ซูฉางเล่อนะซูฉางเล่อ เจ้าแสดงละครตบตาเก่งปานนี้ เหตุใดถึงไม่ไปแสดงงิ้วซะเลยล่ะ

แต่หากนางไม่ร่วมมือด้วย ก็พลาดละครดี ๆ นี้ไปหน่ะสิ

ทันใดนั้นนางหยิบจอกสุราก้าวเดินไปข้างหน้า สาดหน้าใส่หน้านางอย่างแรงต่อหน้าต่อตาของทุกคน

ซูจือจือปาจอกสุราแตกบนเท้าของซูฉางเล่อ กล่าวเน้นย้ำกับเหยียนจี๋สือว่า

“ดูซะ นี่ต่างหากที่ข้าสาด”

นางหันหลังก้าวเท้าเดินจากไป

นางเพิ่งเดินมาถึงสวนเล็ก ๆ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังตามมาจากด้านหลัง

ซูจือจือไม่ได้หันไปมองแต่อย่างใด แค่กล่าวอย่างประชดประชัน

“ทำไม อยากทำให้ข้าสลบแล้วแก้แค้นแทนคุณหนูรองซูของเจ้าอีกหรือ?”

ฝีเท้าของเหยียนจี๋สือชะงักลง

ซูจือจือรู้เรื่องพวกนี้ได้อย่างไร

เป็นไปไม่ได้ คนที่เขาส่งไปล้วนเป็นคนหน้าใหม่ทั้งนั้น

เขานิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนจะเอ่ยปากกล่าวว่า “ซูจือจือ เจ้ามีทุกอย่างแล้ว เหตุใดต้องทำให้คุณหนูรองลำบากใจด้วย?”

“ข้าทำให้นางลำบากใจอย่างนั้นหรือ?”

ซูจือจือราวกับได้ยินเรื่องตลกขบขันก็มิปาน หัวเราะจนตัวงอ แต่หัวเราะไปหัวเราะมาน้ำตาของนางก็ไหลออกมา

“พอสองแม่ลูกคู่นั้นเข้ามาในจวนสกุลซู ก็ทำให้แม่ของข้าต้องแขวนคอตาย หลายปีที่ผ่านมานี้ แม้นางจะเป็นลูกนอกสมรส แต่กลับได้รับความรักทั้งหมดของท่านพ่อ แค่นางเอ่ยความปรารถนาออกมาคำเดียว ท่านพ่อก็ยกทุกอย่างของข้าให้นางแล้ว เรือนของข้า บ่าวรับใช้ของข้า ตอนนี้แม้แต่คนที่ข้ารัก......”

นางมองเหยียนจี๋สือด้วยดวงตาที่พร่ามัว

แม้แต่คนที่นางรักที่สุด ก็ยังถูกซูฉางเล่อแย่งชิงไป

ในจวนแห่งนี้ นางไม่เหลืออันใดอีกแล้ว

เหยียนจี๋สือเข้ามาอยู่ในจวนสามปี นี่นับว่าเป็นครั้งแรกที่เห็นซูจือจือเสียงแหบพร่าจนแทบหมดแรงเช่นนี้

ในสายตาเขา ซูจือจือเป็นคนสดใส สง่างามแต่หยิ่งยโส เขาไม่เคยเห็นนางในสภาพที่จนตรอกเช่นนี้มาก่อนเลย

“แต่คุณหนูรองบอกว่าหลายปีที่ผ่านมานี้นางอยู่ในกำมือของเจ้า ใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก” เหยียนจี๋สือกล่าวเสียงขรึม

ซูจือจือหัวเราะเยาะก่อนจะสะบัดมือเขา

เหยียนจี๋สือมองแผ่นหลังของนาง รู้สึกอึดอัดและหงุดหงิดในใจอย่างบอกไม่ถูก

เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดตนเองถึงมีความรู้สึกเช่นนี้ แต่ไม่นานนักเหยียนจี๋สือก็สั่งให้คนนำผ้าแพรไหมมา

ซูจือจืออยู่ที่หน้าต่าง เห็นเขากัดปลายนิ้วตัวเองกับตา และเขียนหนังสือสู่ขอทีละตัว

องครักษ์เงาที่อยู่ข้าง ๆ กล่าวโน้มน้าวว่า “ท่านอ๋อง ไม่ได้นะขอรับ จะให้ร่างกายของท่านอ๋องบาดเจ็บได้อย่างไร ให้ข้าน้อยทำให้เถอะขอรับ”

เหยียนจี๋สือกลับกล่าวอย่างแน่วแน่ “ทุกอย่างที่ฉางเล่อต้องการ ข้าจะทำให้นาง”

บนมือเขาเปื้อนไปด้วยเลือด หัวใจของซูจือจือก็เช่นกัน

หนึ่งชั่วยามผ่านไป เหยียนจี๋สือก็เขียนหนังสือสู่ขอเสร็จ และขึ้นรถม้าด้วยสีหน้าที่ซีดเผือด

“ไปภูเขาตงหลิน”

“ไม่ได้นะขอรับท่านอ๋อง ราชาหมาป่าตาขาวนั่นโหดเหี้ยมยิ่งนัก ท่านเลือดอาบปานนี้จะไป......”

องครักษ์เงาไม่ทันพูดจบ เหยียนจี๋สือก็หันขวับมาจ้องหน้าอย่างดุดัน

“ไปบังคับม้า!”

จากนั้นเสียงเคลื่อนรถม้าก็ค่อย ๆ เคลื่อนหายไป ซูจือจือนึกถึงคำพูดในงานเลี้ยงของซูฉางเล่อขึ้นมาได้ นางค่อย ๆ หลับตาลง

เหยียนจี๋สือ เจ้าช่างมีความรักอย่างลึกซึ้งเสียจริง

ยามดึก เนื้อตัวเหยียนจี๋สือเต็มไปด้วยบาดแผล นำหนังราชาหมาป่าตาขาวที่ชุ่มไปด้วยเลือดกลับมายังจวนสกุลซู

เป็นดังคาด เขาไปที่เรือนของซูฉางเล่อจริง ๆ

ซูจือจือหัวเราะเยาะออกมาคำหนึ่ง และในขณะที่นางกำลังกลับมาที่เรือนของตัวเอง จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงซูฉางเล่อกับสาวใช้คนสนิท

“คุณหนูรอง เหยียนจี๋สือเอาหนังราชาหมาป่าตาขาวมามอบให้คุณหนูจริง ๆ หรือเจ้าคะ พระเจ้าช่วย ข้าน้อยได้ยินมาว่าราชาหมาป่านั่นโหดเหี้ยมยิ่งนัก กินคนไปตั้งหลายสิบคน เขาช่างเสียสละชีวิตตัวเองจริง ๆ เลยเจ้าค่ะ และอีกอย่างข้าน้อยเห็นเขาเขียนหนังสือสู่ขอด้วยเลือดให้คุณหนูด้วยนะเจ้าคะ หรือว่าเขาอยากแต่งงานกับคุณหนู?”

“เขานะหรือ?”

ในที่ลับตาคน ในที่สุดซูฉางเล่อก็เผยตัวตนที่แท้จริงของตัวเองออกมา “ข้าเป็นถึงคนที่จิ้นอ๋องหมายตา เขาเป็นแค่ชายบำเรอสวาทคนนึงมีสิทธิ์คิดเช่นนั้นกับข้าได้หรือ?”

“ข้าแค่เห็นว่าเขารูปร่างหน้าตาดี มองเขาเป็นของเล่นสนุก ๆ ยามว่างก็เท่านั้น”