บทที่ 6

นับตั้งแต่วันที่ซูจือจือทำให้ซูฉางเล่อบาดเจ็บ เหยียนจี๋สือก็ไม่ย่างกรายเข้ามาในเรือนนางอีกเลย

วันนี้ คนของจวนพระเก้าพันปีเชิญนางออกไปเลือกเครื่องประดับศีรษะสำหรับงานแต่งงาน

ซูจือจือเพิ่งออกจากจวน จู่ ๆ ก็ถูกคนใช้มือสับต้นคอ

นางยังไม่ทันตั้งตัวก็หมดสติไป

เมื่อนางฟื้นขึ้นมา ตรงหน้ากลับมืดสนิท แขนขาก็ถูกมัดไว้แน่น

ซูจือจือกำลังจะดิ้นรนก็ถูกผลักล้มลงไปกับพื้น

ครู่ถัดมา ถ้วยกระเบื้องจากทั่วทุกทิศทางปาใส่มาที่นาง

เพล้ง!

เพล้ง!

ไม่นานนัก นางก็ถูกปาจนศีรษะเต็มไปด้วยเลือด ผิวกายก็ถูกเศษกระเบื้องที่แตกเกลื่อนพื้นแทงจนเลือดเนื้อปริเละไปทั่ว

ซูจือจือกัดริมฝีปากล่างด้วยความเจ็บปวด ฝืนทนความเจ็บปวดแสนสาหัสที่ถาโถมมาเป็นระลอก เหงื่อชุ่มทั่วหน้าผาก เลือดสีแดงสดไหลลงมาจากมุมปาก หยดลงบนกรามที่ซีดเผือด

“คุณหนูซู อย่าหาว่าพวกเราเหี้ยมโหดเลยนะ ก็ใครใช้ให้ท่านล่วงเกินคนอื่นกันล่ะ”

คนผู้นี้ยังพูดไม่ทันจบ ถ้วยกระเบื้องก็ถูกปาลงมาใส่นางอย่างไม่ยั้ง

ทุกครั้งที่ปาล้วนออกแรงสุดกำลัง ปาใส่กระดูกเลือดเนื้อนางอย่างโหดเหี้ยม

ซูจือจือกัดริมฝีปากล่างตัวเองแทบขาดถึงจะกลั้นเสียงครวญเจ็บในลำคอไว้ได้

นางไม่รู้เลยว่าตนเองไปล่วงเกินผู้ใดไว้ ถึงต้องรับการลงทัณฑ์อันโหดร้ายเช่นนี้!

จนในที่สุดขณะที่นางทนแทบไม่ไหว เจ็บปวดจนเกือบจะหมดสติ การลงโทษนี้จึงสิ้นสุดลง

ผู้ที่ลงโทษเดินออกไปด้านนอก เอ่ยด้วยน้ำเสียงเคารพว่า

“นายท่าน ปาถ้วยชาครบร้อยใบแล้วขอรับ”

“ส่งนางกลับจวน”

ด้านนอกไกลออกไป เสียงทุ้มต่ำอย่างคลุมเครือเสียงหนึ่งดังขึ้น

หากเป็นคนอื่นก็อาจจะฟังไม่ออก แต่ซูจือจือเคยคลอเคลียแนบชิดกับคนผู้นี้มาสามปี จะไม่รู้ได้อย่างไรเล่าว่าคนผู้นี้เป็นใคร

เป็นเหยียนจี๋สือ

เพียงเพราะตนเองไม่ทันระวังปาไปโดนซูฉางเล่อครั้งเดียว เขาก็ให้คนปาใส่นางถึงร้อยครั้งเพื่อชดใช้เลยหรือ

เหยียนจี๋สือ เจ้าช่างดียิ่งนัก!

ดวงตาของซูจือจือแดงก่ำ ภายใต้ความเจ็บปวดและความโกรธ ในที่สุดนางก็หมดสติไป

เมื่อนางฟื้นมาอีกครั้ง ก็เป็นวันที่สามให้หลังแล้ว

ซูจือจือบาดเจ็บถึงกระดูก ทุกครั้งที่หายใจล้วนเจ็บปวดราวกับหัวใจฉีกขาด

สาวใช้ที่อยู่ด้านนอกกลับพูดว่า “คุณชายเหยียนช่างเอาใจใส่คุณหนูรองมากจริง ๆ เข่าคุณหนูรองแค่ถลอกเป็นแผลเล็ก ๆ เขากลับร้อนใจออกไปซื้อยาให้กลางดึก แต่คุณหนูใหญ่นี่สิ บาดเจ็บหนักจนลุกจากเตียงแทบไม่ได้ ก็ไม่เห็นคุณชายเหยียนมาเยี่ยมสักครั้ง”

“จากที่ข้าดูนะ ไม่แน่คุณชายเหยียนอาจมีใจให้คุณหนูรอง......”

“พวกเจ้ารีบดูนั่นสิ เขาออกไปกับคุณหนูรองอีกแล้ว ช่างน่าอิจฉาจริงๆ......”

ซูจือจือฝืนกลั้นความเจ็บปวด พยุงร่างกายของตนเองขึ้นมามองออกไปทางหน้าต่าง

ภายใต้แสงแดด เหยียนจี๋สือประคองซูฉางเล่อด้วยสองมือ เดินไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง

ซูฉางเล่อเหมือนเอ่ยคำออดอ้อนอันใดสักอย่าง เหยียนจี๋สือจึงยิ้มอย่างเอ็นดู ก่อนจะคุกเข่าข้างหนึ่งลงตรงหน้านาง แล้วให้นางขึ้นขี่หลัง

ทั้ง ๆ ที่ฤดูใบไม้ผลิใกล้จะมาถึงแล้ว ซูจือจือกลับรู้สึกหนาวเหน็บขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล

นางหลับตาลง ขอบตาร้อนผ่าวขึ้น

ซูจือจือ หัวใจของเขาไม่เคยอยู่ที่เจ้าเลย เหตุใดเจ้ายังเสียน้ำตาเพื่อเขาอีก

ปล่อยวางเสียเถิด!

อย่าฝืนดันทุรังอีกเลย

ในสายตาเขา น้ำตาของเจ้ายังเทียบโคลนที่ไหลลงจากชายคาไม่ได้เลยด้วยซ้ำ!

ทว่าน้ำตาของนางยังไหลรินลงมาไม่หยุด

จนในที่สุด หลังจากนางบาดเจ็บหนักมาได้สิบวัน พวกเขาก็ยังได้เจอหน้ากัน

เหยียนจี๋สือเดินเข้ามาในห้องนอนของซูจือจือ ใบหน้าคมสันโครงหน้าชัดเจนภายใต้แสงแดดราวกับรูปปั้นสลักก็มิปาน

“คุณหนูใหญ่ ใกล้จะถึงวันเกิดของคุณหนูรองแล้ว ขอเชิญคุณหนูใหญ่ด้วย”

ซูจือจือเงยหน้าขึ้น ดวงตางดงามนั้นมีความหม่นมัวที่ยากคาดเดา

“ข้าบาดเจ็บหนักมาหลายวัน เจ้าไม่เคยย่างกรายเข้ามาในเรือนข้าเลย ตอนนี้มาหาข้าก็เพื่อซูฉางเล่ออย่างนั้นหรือ?”

เหยียนจี๋สือที่อยู่ในเงามืดนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง มองซูจือจือที่เจ็บป่วยอ่อนแรงราวกับต้องการพูดบางอย่าง

ซูจือจือกลับเบือนหน้าหนี ไม่อยากฟังอันใดอีกแล้ว

“ออกไปเถอะ ข้าจะทำให้ตามที่เจ้าต้องการ”

งานเลี้ยงวันเกิดของซูฉางเล่อเริ่มขึ้นตามกำหนด บิดาซูเชิญผู้มีอำนาจและบุตรหลานตระกูลสูงศักดิ์ในเมืองหลวงมาอย่างพร้อมหน้า ความยิ่งใหญ่ของงานยิ่งใหญ่กว่างานเลี้ยงวันเกิดของซูจือจือบุตรสาวคนโตไม่รู้กี่เท่า

นางสวมอาภรณ์แขนกว้างสีชมพูลูกท้อ ยืนท่ามกลางฝูงชนดุจจันทราที่ล้อมรอบไปด้วยดวงดารา

“พี่หญิงใหญ่ ท่านมาจริง ๆ ด้วย ข้าว่าแล้วเชียว ทั้งจวนนี้มีแค่พี่ใหญ่เหยียนคนเดียวเท่านั้นที่เชิญท่านมาได้!” ซูฉางเล่อวิ่งเหยาะ ๆ มาด้วยความยินดีพลางยื่นมือจะจับมือของซูจือจือ

ซูจือจือหลบด้วยความรังเกียจ “ไปให้พ้น!”

ดวงตาซูฉางเล่อแดงก่ำขึ้นทันที มองไปที่บิดาซูด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ

บิดาซูสีหน้าดำคล้ำขึ้นทันที “ซูจือจือ เจ้าไม่รู้กาละเทศะบ้างหรือไง วันนี้เป็นวันเกิดน้องสาวแท้ ๆ ของเจ้านะ เจ้าจะก่อเรื่องอันใดอีก?”

ซูจือจือหัวเราะเยาะในใจ ก่อเรื่องอย่างนั้นหรือ

ที่แท้ในสายตาท่านพ่อ ทุกอย่างที่นางทำล้วนเป็นการก่อเรื่องทั้งสิ้น

แต่ก่อนท่านพ่อเคยปฏิบัติต่อนางด้วยความเมตตาอ่อนโยน แต่นับตั้งแต่สองแม่ลูกคู่นี้เข้ามา ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปหมด

มีแม่เลี้ยงก็ย่อมมีพ่อเลี้ยง คำพูดนี้ไม่ผิดเลยจริง ๆ

นางไม่อยากพูดมาก หันหลังเดินไปที่มุมมุมหนึ่ง

บรรดาสหายสนิทของซูฉางเล่อกระซิบเสียงเบาว่า “ฉางเล่อ เจ้าต้องทนกล้ำกลืนใจแล้วจริง ๆ แม้พี่หญิงใหญ่ของเจ้าผู้นี้จะเป็นสตรีงามอันดับหนึ่ง แต่นิสัยใจคอของนางช่างทำให้คนอื่นเอือมระอาจริง ๆ ได้ยินมาว่าอีกไม่กี่วันพระเก้าพันปีก็จะมาเยือนจวนเจ้าแล้ว เจ้าจะแต่งงานจริง ๆ หรือ?”

“ท่านพ่อนะหรือจะยอม” ซูฉางเล่อมองไปที่ซูจือจือด้วยสีหน้าเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม “คนที่ต้องแต่งออกไปเป็นนางต่างหาก”

“ว่าไงนะ ซูจือจือนะหรือ อินเฉิงอวี้ผู้นั้นเป็นคนวิปริตนะ ได้ยินมาว่าสตรีที่แต่งไปอยู่ไม่ถึงวันถัดไปก็ต้องตาย ยังดีที่ไม่ใช่เจ้า แต่ฉางเล่อ เจ้าเองก็ถึงวัยที่ต้องแต่งงานออกเรือนแล้ว ไม่รู้ว่าเจ้ามีคุณชายที่ถูกใจบ้างหรือยังล่ะ?”

แก้มของซูฉางเล่อแดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อย กล่าวอย่างเขินอายว่า “ข้ายังไม่มีตัวเลือกที่ชัดเจนหรอกนะ แต่หากใครที่จะแต่งกับข้า ต้องทำให้ได้สองอย่าง อย่างแรกเขาต้องรักข้าจริง ๆ รักถึงขั้นสามารถกรีดเลือดสาบาน เขียนหนังสือเลือดมาสู่ขอข้าได้ อย่างที่สอง เขาต้องเป็นวีรบุรุษอย่างแท้จริง ต้องไปที่เขาตงหลินเอาหนังของราชาหมาป่าตาขาวมาให้ข้าได้ เช่นนี้ข้าถึงจะยอมแต่งกับเขา......”

นางยังไม่ทันพูดจบ จู่ ๆ เสียงประกาศจากด้านนอกก็ดังก้องขึ้น

“จวนจิ้นอ๋องส่งของขวัญวันเกิดมาให้คุณหนูรอง อวยพรให้คุณหนูรองสมหวังดั่งปรารถนาทุกประการ ปลอดภัยมีความสุข......”