บทที่ 8

“คุณหนูรอง นี่หากคุณชายเหยียนรู้เข้า......” สาวใช้พูดอย่างระมัดระวัง

“รู้แล้วอย่างไร?” ซูฉางเล่อเป่าเล็บที่เรียวยาวราวกับต้นหอมของตัวเองอย่างไม่ใส่ใจ “อย่างไรเสียเขาก็รักข้าจะตาย แค่ข้ากระดิกนิ้วหนึ่งที เขาก็วิ่งมาหาเหมือนสุนัขแล้ว”

ซูจือจือที่ยืนอยู่หลังกำแพงได้แค่หัวเราะเยาะ

เหยียนจี๋สือ นี่นะหรือคนที่เจ้าคิดถึงอยู่ตลอดเวลา

อยากรู้นักว่าหากเจ้ารู้ว่าคนที่เจ้าแอบรักเป็นเช่นนี้ เจ้าจะรู้สึกเช่นไร

นางส่ายหน้าเบา ๆ โดยที่สองนายบ่าวในเรือนคู่นั้นไม่รู้ตัวเลย

หลังจากกลับมาจากสวนบุปผา ซูจือจือก็ไปที่หอบรรพชน

นางคุกเข่าอยู่ในมุมมุมหนึ่ง เช็ดป้ายวิญญาณของมารดา

“ท่านแม่ วันพรุ่งลูกต้องแต่งงานออกเรือนแล้ว แต่งกับพระเก้าพันปี......ก็ดีเหมือนกันเจ้าค่ะ ไม่จำเป็นต้องพัวพันกับความรักบนโลกนี้อีกแล้ว”

ในหอบรรพชน สายลมพัดไหวเบา ๆ ราวกับท่านแม่กำลังปลอบใจนางอย่างเงียบ ๆ

ซูจือจือหัวเราะเบา ๆ ขยี้ตาที่แดงก่ำพลางกล่าว “รักคนคนนึงมันยากมากจริง ๆ เจ้าค่ะ ท่านแม่ก็มีจุดจบที่ไม่ดี ลูกก็เช่นกัน แต่ดีที่ลูกตระหนักรู้ได้เร็ว นับจากวันนี้เป็นต้นไป ลูกจะไม่ใช้ชีวิตเพื่อใครอีก ขอแค่มีชีวิตอย่างมีความสุขเพื่อตัวเองเท่านั้นเจ้าค่ะ”

“ท่านแม่วางใจได้ ลูกจะมีชีวิตอย่างดีแน่นอน เพื่อท่านแม่ และเพื่อตัวลูกเอง”

ท้องฟ้ามืดลง ซูจือจือก็ยังคุกเข่าอยู่ในหอบรรพชนตลอดทั้งคืน

เช้าวันรุ่งขึ้น นางถูหัวเข่าที่เจ็บปวด สั่งให้สาวใช้ไปเก็บข้าวของ

ข้าวของของนางในจวนมีเพียงน้อยนิดอย่างน่าเวทนา เพียงแค่หนึ่งชั่วยาม ภายในเรือนก็ไม่มีร่องรอยของการมีอยู่ของนางแล้ว

บิดาซูก็มาที่เรือนนางตั้งแต่เช้าตรู่ ถูมือไปมายิ้มประจบประแจงพลางกล่าว

“ลูกพ่อ เก็บข้าวของไปถึงไหนแล้วล่ะ ทางด้านพระเก้าพันปีส่งคนมาเร่งแล้ว แม่ของเจ้า พ่อได้แต่งตั้งให้เป็นภรรยาเอกแล้ว ส่วนเหยียนจี๋สือผู้นั้น......”

ซูจือจือมองท่าทางกระวนกระวายใจของเขา ก็หัวเราะเยาะในใจ

นับตั้งแต่สองแม่ลูกคู่นั้นเข้ามาในจวน นี่เป็นครั้งแรกกระมังที่ท่านพ่อย่างกรายเข้ามาที่เรือนนาง

ที่แท้รักกับไม่รัก ความแตกต่างมันชัดเจนเช่นนี้นี่เอง

“พ่อจะให้เขาไปปรนนิบัติซูฉางเล่อ......”

สายตาของซูจือจือค่อย ๆ แน่วแน่ขึ้น “นับจากวันนี้เป็นต้นไป เขาไม่ใช่ชายบำเรอของข้าอีกแล้ว ข้ากับเขา ขาดกัน”

บิดาซูเห็นนางตัดสินใจอย่างเด็ดขาดเช่นนี้ก็ลดท่าทีลง “จือจือ หลายปีที่ผ่านมานี้พ่อละเลยเจ้าแล้ว แต่เจ้าเชื่อเถอะนะ ในใจของพ่อมีเจ้ากับอวิ๋นเหนียง......”

“อย่าเอ่ยถึงท่านแม่ข้า ท่านไม่คู่ควรที่จะเอ่ยถึง!”

ความแค้นในดวงตาของซูจือจือพลุ่งพล่านราวกับน้ำในแม่น้ำ นางผลักบิดาซูออก และก้าวเท้าเดินออกไปด้านนอก

ในตอนนี้เกี้ยวของพระเก้าพันปีได้รออยู่ด้านนอกแล้ว

เหยียนจี๋สือบังเอิญเดินออกมาจากเรือนพอดี เขาเห็นเกี้ยวกับสัมภาระก็ขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย

“คุณหนูใหญ่ นี่จะไปที่ใดหรือ?”

ซูจือจือกล่าวโดยไม่แม้แต่จะมองหน้าเขา “ไม่อยากอยู่ในจวนสกุลซูแล้ว จะย้ายไปอยู่ที่อื่น”

เหยียนจี๋สือไม่ได้คิดอันใดมาก ถึงอย่างไรในใจของเขา ซูจือจือก็เป็นคนที่เอาแต่ใจที่สุด ต่อให้นางเอาแต่ใจย้ายออกจากจวนก็เป็นเรื่องปกติ

“ไปที่ใด?”

“เรื่องนี้ไม่ต้องร้อนใจไปหรอก ข้ามีเรื่องสำคัญยิ่งกว่าจะให้เจ้าทำ”

ก่อนซูจือจือจะขึ้นเกี้ยว นางเหลือบมองเหยียนจี๋สือเป็นครั้งสุดท้าย “ไปซื้อชาดทาปากให้ซูฉางเล่อกล่องนึง แล้วเอาไปให้นางที่เรือน รีบไปประเดี๋ยวนี้”

เหยียนจี๋สือไม่เข้าใจความหมายของซูจือจือแน่ชัด “ให้คุณหนูรองหรือ?”

ซูจือจือรังเกียจซูฉางเล่อมาโดยตลอดมิใช่หรือ

แต่ความปรารถนาในใจเขาที่มีต่อซูฉางเล่อ เขากลับมองผ่านความสงสัยนั้นไป

“ได้สิ คุณหนูใหญ่ ข้าไปส่งชาดเสร็จจะกลับมาหาคุณหนูใหญ่”

ระหว่างที่ยังไม่ได้เปิดเผยตัวตน เขายังคงเป็นชายบำเรอของซูจือจืออยู่ ต้องอยู่อาศัยกับนางเหมือนเดิม

ซูจือจือเขามองอย่างลึกซึ้งครั้งหนึ่ง ก่อนจะขึ้นเกี้ยวไปโดยไม่หันหลังกลับมาอีก และไม่ได้บอกที่อยู่เรือนใหม่แต่อย่างใด

เหยียนจี๋สือคิดว่านางยังคงงอแงเอาแต่ใจเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา ถึงอย่างไรก่อนหน้านี้ก็เคยเกิดเรื่องเช่นนี้มานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว ดังนั้นจึงไม่ได้สนใจอันใด รีบไปในทันที

เพราะคิดว่าสุดท้ายแล้วนางก็ต้องบอกเขาอยู่ดี

ซูจือจือมองแผ่นหลังเขาที่จากไป โยนจี้หยกนกยวนยางที่เอวทิ้ง นี่เป็นสิ่งที่นางบังคับให้เหยียนจี๋สือทำให้นางครั้งที่เขาเพิ่งมาเป็นชายบำเรอของนาง

ทั้งสองมีกันคนละครึ่ง

ขอให้จี้หยกนี้ ได้พบเจอกัน

แกร่ก~

จี้หยกแขวนเอวแตกหัก

พวกเขาจะไม่ได้พบเจอกันอีกแล้ว